Mánudagur, 04. apríl 2005
Þið vitið að stundum er sagt á ensku "he grows on you" um fólk sem þú lærir að meta smátt og smátt. Á þennan hátt óx ég víst á Halldóri vini mínum forðum daga "eins og myglusveppur", svo við notum hans orð. Það er ekki bara ég sem vex á fólki eins og myglusveppur. Um daginn (fyrir ca ári síðan) tók ég eftir því að eitthvað var bogið við mig alla svo í dag fór ég uppá húð og kyn til að grynnka aðeins á kynsjúkdómunum.
Nei ég er að ljúga þessu, en ég var að fara til húðsjúkdómalæknis í Dómus Medica vegna þess að ég er með torkennilegt hreystur á bakinu og það eru farin að vaxa hár úr því.
Djöfull lýg ég!
Ég var samt að fara til húðsjúkdómalæknis vegna þess að ég er orðin eins og connect the dots þraut á maganum, öll í hvítum blettum. Hélt að ég væri komin með the Jackson disease og hann væri slowly spreading. Varð að gera eitthvað í þessu máli þar sem ég er að fara til útlanda og þó mér muni örugglega leiðast smá ætla ég ekki að eyða tímanum í að tengja hvíta bletti með kúlupenna á maganum á mér. Nei.. þá var þetta bara óhugnarlegur húðsveppur sem er ólæknandi og mun draga mig til dauða á sjötíu árum. (Þessi færsla er innblásin af ást minni og aðdáun á.. Rýninum)
Anyway..
Ellen Mooney er þarna á jarðhæðinni þar sem barnalæknarnir eru. Ég á margar góðar minningar frá þessari biðstofu. Minnir að Jóhanna hafi stigið sín fyrstu skref þarna eftir sex vikna bið eftir lækni og gott ef Doddi sagði ekki "mamma" í fyrsta skiptið eftir fjóra daga þarna inni. Æ come on.. þó ég ýki smá...
Ég sat á biðstofunni og stytti mér stundir við að skoða börnin og mömmur þeirra. Þarna var eitt barn sem grét heil ósköp, eitthvað ósátt við lífið og mamman reyndi hvað hún gat til að róa barnið niður. Beint á móti mér sat önnur mamma með algjöran dúllustrák í fanginu sem var að borða mjólkurkex og djús. Ég er ekki að segja að grátandi barnið hafi ekki verið dúlla, bara soldið hávær dúlla. Þegar mamman með vansæla barnið fór með það framhjá okkur á leiðinni út til að tjónka við barnið í einrúmi mættust augu okkar, mín og dúllubarnsins. Ég brosti og hann brosti til baka. Þá setti ég upp "rosalega hissa" svipinn minn og þá gerðist svolítið skrítið. Hann stökk úr fanginu á mömmu sinni og byrjaði að ganga í áttina til mín með útbreiddann faðminn og sólskinsbros á vör.
Svona bros eru smitandi, og ég brosti auðvitað á móti og breiddi út faðminn. Hann er greinilega nýbyrjaður að ganga en komst alla leið og stökk uppí fangið á mér. Þessi atburðarás gerðist frekar hratt og mamma hans fór að hlæja og sagði "heyrðu nú mig" og ég hló líka en barnið sat þarna sem fastast og var hið ánægðasta.
Rétt í þessu kom Ellen Mooney, kallaði mig upp og ég skilaði barninu to his rightful owner, "nú er þetta ekki þitt barn", spurði Ellen. "Nei", sagði ég brosandi. "Eignaðist þú það á biðstofunni", spurði hún og hló.
Hugsið ykkur. Ég hika ekki við að stofna til skyndikynna á biðstofum lækna með ungabörnum sem ég veit ekki einu sinni hvað heita!. Án gríns, þá var þetta ekki alveg það sem eggjastokkarnir á mér þurftu á að halda, úff hvað hann var mikil dúlla.
Hvað sem það er.. hvort það er hvernig ég ranghvolfi í mér augunum, þykist vera hissa, brosi eða breiði út faðminn. Hvort það er hárið, sem er rafmagnað í dag og stendur út í allar áttir rétt eins og ég hafi farið í skrúfusleik við innstungu í morgun, eða fallhlífin sem ég klæðist religiously.. karlmenn á öllum aldri eru tilbúnir að taka stóra sénsa bara til að vera nálægt mér...
Hvað um það, mér fannst vissara að spyrja Ellen og hún fullvissaði mig um að þetta væri ekki Halldór sem væri að vaxa á maganum á mér. Ég er samt ekki alveg viss um að ég treysti þessari sjúkdómsgreiningu og ætti auðvitað að fá second opinion..