Mánudagur, 18. apríl 2005
Ég hef bara séð eitt dagskrárbrot á skjá einum þar sem þriflarnir tveir ríða húsum. Þessi þáttur er rosalega mótiverandi. Langt síðan ég hef nennt að skríða meðfram gólflistunum með tusku.
Verður líka langt þangað til ég nenni því aftur.
Það er hollt að hafa ákveðið magn af skít í kringum sig, á meðan það eru ekki matarleyfar undir sófa. Mér finnst það viðbjóður. Ég er mjög hlynnt ryki og finnst bara heimilislegt að hafa smá ló í hornunum. Innan skynsamlegra marka auðvitað. Þegar maður getur spilað tic-tac-toe á stofuborðinu er kannski tími til kominn að ná í tusku og einhvernvegin er maður alltaf búin að ná í tusku áður en maður getur tekið góðan leik með einhverjum. Sem væri töluvert umhverfisvænna en að spæna upp pappír.
Mér finnst að fólk eigi ekki að sterílæsera í kringum sig. Hugsið um rykmaurana og hamfarirnar í þeirra heimi sem ein ryksuga getur framkallað! Þúsundir farast. Þúsundir missa foreldra sína eða verða viðskila við þá. Margar milljónir heimilislausar og matarlausar dögum saman. Þar sem einu sinni dafnaði blómleg byggð er nú eyðimörk.
Vá. Þetta er náttúrlega bara rugl þegar maður fer að hugsa út í þetta.
Verum mannúðleg. Björgum lífum. Hættum að ryksuga.
ps. Ég hlusta ekki á þetta rugl að það séu ekki til rykmaurar á Íslandi. Leyfiði mér að halda að ég sofi ekki ein alltaf. Geriði það nú fyrir mig..