Laugardagur, 19. mars 2005
Um leið og ég byrja að skrifa þetta velti ég því fyrir mér hvar ég á að byrja. Það er ekki nokkur leið að koma þessu í orð, hvernig mér líður. Hvernig mér er búið að líða síðan seinnipartinn í dag. Ég er ekki einu sinni viss um hvort ég eigi að skrifa þetta, hvað þá birta.
Mér er illt í maganum, er óglatt og mig svimar. Ég hef ekki lyst á neinu. Ég er í uppnámi. Allt sem ég hélt að væri svo "rétt" er eitthvað allt annað. Ég get ekki einu sinni grátið og hef ég þó látið notebook rúlla þrisvar. Ekkert gerist. Eins og eitthvað hafi slökkt á mér en ég finn samt að ég er þarna einhverstaðar lengst inní mér og ég þori ekki að leyfa mér að finna það sem ég finn. Eins og líkaminn hafi farið í shut down mode og það eina sem ég geri er að anda - og hugsa. Ég bíð eftir að hjartað mitt gefist upp, það berst svo hratt.
Ótal spurningar sækja á mig og ég hef engin svör. Finnst eins og ég hafi hrapað ofaní kaldan brunn og að ég komist aldrei upp úr honum. Mér er kalt. Þvílík afneitun. Þvílík vonbrigði. Þvílík nauðlending!
Seinnipartinn í dag komst ég að því, á óhugnarlegan hátt.. að Lúí.. er.. geimvera. Viss léttir auðvitað, skýrir græna litinn og hreystrið. Ég hélt bara að hann væri eitthvað slæmur í húðinni!
Ég þarf tíma til að leyfa þessu að sink in...