Fimmtudagur, 31. mars 2005
Í nótt vaknaði ég klukkan hálf fimm og einhverra hluta vegna var ég handviss um að ófreskjustselpan úr The Ring væri komin út úr sjónvarpinu inní stofu til að drepa mig á óhugnarlegan hátt, heyrði í henni skríða yfir gólfið.
Ég lá stíf úr hræðslu og gat ekki sofnað aftur fyrr en löngu seinna og vaknaði með vöðvabólgu dauðans í morgun vegna þess að líklega svaf ég restina af nóttinni með alla vöðva spennta.
Að hugsa sér. Ég á að heita fullorðin manneskja!
Þetta er í fyrsta skiptið frá því ég skildi sem ég finn þörf fyrir að hafa karlmann við hliðina á mér í rúminu sem ég get vakið bara til að heyra hann segja: "æji hættu.. það er ekkert þarna frammi, láttu mig í friði.. er að reyna að sofa hérna". Því þó að það hljómi kaldhranalegt þá staðfestir þetta eitthvað svo raunveruleika stöðunnar og ég get farið að sofa aftur.
Eða gert eitthvað annað. Skúli skröltormur kann því miður ekki að tala.
Ég þarf kærasta og ég þarf kærasta sem hefur ekki á móti því að vera vakin um miðja nótt vegna þess að ég er hrædd og þegar ég hætti að vera hrædd slaka ég öll á og langar að...
..spila lúdó við einhvern.