Laugardagur, 12. mars 2005
Rýnirinn minn er alveg rosalega óákveðinn. Hann segir varla setningu án þess að bæta við: eða ekki. Nokkur dæmi síðan í morgun:
Eigum við að fá okkur morgunmat?
- eða ekki.
Geturðu rétt mér vatn?
- eða ekki.
Mér er alveg sama þótt þú farir út í kvöld
- eða ekki.
Já, ég vil hamborgarahrygg um Páskana.
-Eða ekki.
Ég er hætt að hlusta á þennan tvístíganda í honum og segi bara "iss, ástin mín, hættu nú þessu mongo rugli". Hann getur ekkert að þessu gert. Ekki nóg með að hann sé fótbrotin á báðum.. hann er karlmaður. Eftir að ég dröslaðist með hjólastólinn hans hingað upp, datt mér rear window í hug. Nema Rýnirinn sat um mig, ekki nágranna mína en hann er með sjúklega skuldbindingarfóbíu. Birtingarmynd hennar: "eða ekki".
Við fórum að rífast í fyrsta skiptið áðan. Ég er að fara út í kvöld og hann er ekki sáttur við að ég hafi rakað á mér fótleggina og eytt 80 mínútum í að plokka á mér augabrúnirnar í morgun á meðan hann las blöðin, bara af því hann sá einhverja færslu á blogginu mínu frá því þegar ég var gift þar sem ég segi að blaðamaðurinn viti að ég ætli ekki að halda framhjá honum þegar ég fer með órakaða leggi og í ljótum nærbuxum á djammið.
Í huga Rýnisins er síðasta vígið ljótar nærbuxur þar sem ég neita að líma hárin aftur á leggina á mér. Kom að honum áðan gramsandi í nærfataskúffunni minni að leita að einhverju nógu andskoti ljótu og óaðlaðandi.
Hann gleymir þeirri staðreynd að ég er frekar nýskilin og skilnaðarviðbragð kvenna númer eitt er: að henda öllum nærfötum og kaupa ný.
Ég á engar ljótar nærbuxur.
Hann er ekkert smá fúll yfir þessu. Gæti náttúrlega lagt fram sáttartillögu þess efnis að ég fari bara nærbuxnalaus.
Eða ekki.
Það veit sá sem allt veit að eina leiðin til að halda mér heima í kvöld er að ég fótbrjóti mig - á báðum. Því stemmingin hjá mér þessa stundina er.. Madan Remix (mp3)