 |
|
|
|
 |
Póstberi dauðans
Miðvikudagur, 23. mars 2005
Það er maður sem kemur daglega með póstinn í fyrirtækið sem ég vinn hjá. Þessi maður lítur út fyrir að hafa misst alla ástvini sína í slysi fyrir fimm mínútum - alltaf. Ég hef aldrei séð hann brosa og hann hendir póstinum á borðið hjá mér eins og honum standi verulegur stuggur bæði af mér og borðinu. Á hverjum degi segi ég "góðan daginn" og hann sendir frá sér óskiljanlegt hljóð sem er meira eins og urr en orð. Horfir ekki einu sinni á mig. Fyrst fór hann í taugarnar á mér. Leið eins og hann væri e.k. fúllyndis-fairy sem dreyfði ósýnilegu illskudufti í kringum sig hvar sem hann fer. Langaði að fá allavega "góðan daginn" frá honum, svo ég hélt áfram að heilsa honum og fá ekkert til baka. Svona er þetta búið að vera í nokkrar vikur. Kannski er þetta samband mitt við þennan félagslega fatlaða, fráhrindandi mann, ef samband mætti kalla, í raun típískt og kannski er skýringuna á því af hverju mér líður eins og mér líður að finna í þessari dínamík á milli okkar, en í stærra samhengi.. því þó ég heilsi honum og verði pínu vonsvikin þegar hann hunsar mig þá ristir það nú ekki djúpt. Mér er nefnilega slétt sama um akkúrat þennan mann, þannig lagað. Það kemur mér ekki við hvað í fjandanum sem það er up his ass, ég get ekki hjálpað honum og hann kemur aldrei til með að segja góðan daginn við mig. Það er bara þannig. Rétt í þessu datt mér í hug að þegar hann kemur á eftir ætla ég að segja "gleðileg jól" við hann. Athuga hvort ég fæ einhver viðbrögð. Á ekki von á því en samt.. nú hef ég eitthvað til að hlakka til.. Er þetta kallað einelti? Læt vita hvernig viðbrögð ég fæ. Á alveg eins von á því að hann stökkvi á mig og reyni að kyrkja mig. Ég hef svo gaman af því að lifa on the edge. Svo miklu betra útsýni þaðan... | anna | 14:12 |
comments
post a comment
|
