 |
|
|
|
 |
Modern talking
Þriðjudagur, 15. mars 2005
Dagurinn í dag var bland maður. Ég er búin að vera í ferlega vondu skapi og verð að viðurkenna að mér fannst ekkert leiðinlegt að koma heim og finna Lúí í forstofunni með rós á milli samanbitinna tannanna og með útbreiddann faðminn. Ekkert göngugifs, bara hækjur! Ég hrópaði upp yfir mig af kæti og stökk í fangið á honum. Það hefði ég ekki átt að gera. Nú er hann með brákaðan úlnið og allur rispaður í framan, auk þess sem það rifnaði út úr öðru munnvikinu þegar rósinþyrn reif það opið. Vorum að koma af slysó. Lúí er með breitt bak og hefur fyrirgefið mér þetta, enda veit hann að tvær tilgangslausustu tilfinningar í heiminum eru sektarkennd og áhyggjur, eða eins og Hómer sagði "why do you keep blaming yourself Marge? It's pointless. Blame yourself once - and move on!" "Ekki gera þetta aftur þegar ég er á hækjum, ok", sagði hann. "Það fer eftir því á hvurs konar hækjum þú ert, darling", svaraði ég. Átti samskipti við karlkyns viðskiptavin sem á við króníska þreytu að stríða og var alltaf að sofna í símann þegar ég reyndi að útskýra fyrir honum hvað hann átti að gera. Karlmenn.. koma þeir í útgáfum sem virka? - spurði ég sjálfa mig. Svo kom ég heim til Lúí. Ef ég vissi ekki betur myndi ég halda að Lúí sé kona! Til allrar guðs lukku er hann það nú ekki. Sú tilhugsun finnst mér mjög.. óhugnarleg. Anyway.. Af því Jóda og Gunna hafa húmor fá þær, óbeint, að velja lag vikunnar. Go girls! Ég hef ákveðið að fara í bað fyrst ég er með mann hérna sem getur þvegið á mér bakið... með annarri hendi allavega.
|
