Þriðjudagur, 01. mars 2005
Eftir húsfund í gærkvöldi var samþykkt einróma að ég fengi að færa rúmið mitt í hjólageymsluna.
Ég hef spilað á sögina mína þar og safnað pizzukössum í eitt hornið og eftir að frumburðurinn fór að kvarta yfir aðstöðuleysi í íbúðinni minni hef ég látið tengja Internetið við hliðina á vatnsinntakinu.
Ég átti í smá erfiðleikum með að sannfæra gæjana um ágæti þess að ég væri í hjólageymslunni en þegar ég lofaði reglulegum sexual favours hingað og þangað um húsið kom annað hljóð í þá. Treysti mér til að delivera nema þegar kemur að skrítna manninum með yfirvaraskeggið sem segir aldrei neitt á húsfundum, fyrr en í kvöld. Hann er hálf skrækur. Mér líst ekki nógu vel á hann. En what are you gonna do. Ekki nenni ég að hafa börnin grátandi öll kvöld vegna þess að þau hafa ekki sér herbergi, sjónvarp, síma og stöð 2. Maður verður að redda sér.
Lucky for me... þá er þessi blokk full af fráskildum mönnum og piparsveinum. Ég er eina konan í húsinu - nema um helgar. Um helgar koma nýjar konur um hverja helgi í sumar íbúðirnar.
Ég slepp þá um helgar - eitthvað. Nema þeir hætti að nenna á veiðar. Auðveldar aðgengið töluvert að vera bara með rúmið í hjólageymslunni. Þeir geta tekið númer þegar þeir koma heim af djamminu...
Ég á svo þung húsgögn að ég nenni ómögulega að flytja.