Mánudagur, 14. mars 2005
Í dag komst ég að því af hverju Rýnirinn minn samþykkti að fara með mér á franska bíómynd í gær. Hann er franskur að uppruna. Til helminga allavega og ekki nóg með það.. hann er af aðalsættum.
Ég var sumsé að komast að því í dag hver maðurinn sem vermir rúmið mitt er. Við fórum nefnilega uppá spítala í dag í blóðprufu vegna fyrirhugaðs brúðkaups. Hann heitir Lou R. Finer IV, kallaður Lúí eða Rink, og á ættir að rekja til mikilla höfðingja um alla Evrópu og eitthvað blah. Ég hætti að hlusta á hann þegar hann var komin í áttunda lið í föðurætt og til Moldavíu. Ég er haldin upprunafælni. Það skiptir líka ekki höfuðmáli hverra manna hann er, á meðan hann er góður við mig, brýtur saman þvottinn, vaskar upp, eldar og þrífur til móts við mig. Herragarðurinn í Lyon, Bentleyinn og Rollsinn er nú bara bónus.
Mamma hans er íslensk og fór á sínum tíma sem skiptinemi til Frakklands. Varð ástfangin af ungum strák og vissi ekki að ást þeirra hefði borið ávöxt fyrr en hún kom heim. Hún var í þéttara lagi. Lúí ólst upp fátækur og föðurlaus í blokkaríbúð í Breiðholtinu. Mamma hans barðist í tuttugu ár fyrir að fá hann viðurkenndan inní fínu fjölskyldu föður hans en án árangurs. Það var ekki fyrr en höllin þeirra í einhverju héraðinu þarna úti brann, og allir meðlimir fjölskyldunnar með, sem einhver skriður komst á málið og sannað var með dna prófum að Lúí er eini eftirlifandi erfingi Finer fjölskyldunnar og að hann er fjórði Lúíinn í röðinni, skírður í höfuðið á pabba gamla.