Miðvikudagur, 23. mars 2005
Ég ók mér í stólnum, drepast.. þurfti svo að pissa. Heyrði fótatak nálgast.. en engin kom. Að lokum gat ég ekki meir, enda búin að vorkenna mér svakalega undanfarna daga og hef þolað mikið vatnstap, sem ég hef bætt mér upp í dag með gríðalegu vatnsþambi. Ég hreinlega varð að komast á klósettið.
Ég stóð upp. Þegar ég var komin framfyrir borðið opnaðist hurðin og póstberi dauðans mætti mér í allri sinni dýrð. Ég upplifði svo margar tilfinningar allt í sömu andrá. Ég var svo fegin að hann var komin og ég ekki farin að pissa, var líka þakklát fyrir að hann var ekki veikur. Það hefði verið rosalegur downer ef einhver annar hefði mætt í hans stað. Þegar hann var um það bil búin að strunsa framhjá mér sagði ég "gleðileg jól", svona frekar glaðlega.. og þá gerðist það. Kraftaverkið. Ég heyrði hann tala: "jól? eru ekki páskar?" sagði hann og svo.. ég trúði hreinlega ekki mínum eigin augum og sem betur fer er Inga hérna til að votta það sem ég er um það bil að fara að skrifa.. hann brosti.
Hann brosti maðurinn og talaði. Vá.. ég var næstum búin að pissa í mig og fara að gráta, enda í mikilli geðshræringu. Dreif mig út og á klósettið og þegar ég kom aftur sagði Inga að hann hefði hlegið líka og spurt hvort það væri ekki í lagi með mig og svo óskaði hann henni gleðilegra páska!
Ef þetta er ekki success þá veit ég ekki hvað. Ég er reglulega ánægð með mig núna. Hann hefur nú bara alveg ágætis rödd og það lifnar ekkert smá yfir honum þegar hann brosir.
Að lokum vill Óli benda fólki sem vill sjá sorgmæddasta mann í heimi að fara í 10-11 í Arnarbakkanum. Prufiði að spyrja hvort hann vilji smá knús..