ravings of a lunatic: Í bíó með mömmu

Í bíó með mömmu

Mánudagur, 28. mars 2005

Mamma hringdi í mig í gærkvöldi, eins og hún á til að gera. Hún hefur haft áhyggjur af mér undanfarið og er umhugað um að ég sé ekki ein að vorkenna mér. Aldrei þessu vant var ég einmitt ekki að vorkenna mér, var nýbúin að hringja í Háskólabíó og komast að því að það var opið. Ég spurði hana hvort hún vildi koma með mér í bíó. Já, hún var til í það en fyrst ætlaði hún að borða.

Tuttugu mínútur í bíó hringdi hún og spurði hvort ég vildi ekki frekar koma og borða londonlamb með henni og Begga. Nei, ég var hörð á því að ég vildi frekar fara í bíó því ég glími ennþá við lystarleysi, sem er þó að skána. Sagði að þetta væri ekkert mál, ég gæti nú alveg farið ein.. hef gert það áður finnst það bara alveg ágætt núorðið. Nei.. hún ákvað að koma en sagðist fyrst þurfa að dulbúa sig. Ég skildi nú ekki alveg hvað hún átti við en lét það slide.. but let me tell you.. she wasn't kidding.

Mamma er nefnilega búin að vera að vinna verkefni á fullu og hefur ekki litið í spegil í tvo daga og gengur um í grænum hör galla sem er ekki til þess fallin að fara mikið út á lífið í, vantar bara blóðslettur og hún myndi líta út fyrir að vera komin beint af skurðarborðinu. Mamma er meðvituð um þetta en var orðin of sein til að skipta um föt. Í staðinn greip hún stóra, síða, þunga, brúna úlpu með stórri, loðinni hettu og sveipaði sig þessu yfir græna hryllinginn, setti hettuna niður fyrir augu og lagði af stað til að sækja mig.

Þegar ég kom niður og sá hana fór ég að hlæja, því við fyrstu sýn fannst mér eins og ofvaxinn glyrnungur væri komin að sækja mig í bíó. Ég settist upp í bílinn og hló. Mamma sagði að ég mætti ekki hlæja svona að sér.. hún væri ekki búin að líta í spegil í tvo daga og allt það. Hún leit nú samt mjög vel út, ég lít miklu verr út en þetta þegar ég hef ekki litið í spegil í tvo daga.

Jæja.. við fórum í bíó. Þegar við stigum út úr bílnum fór ég aftur að hlæja og mamma hló líka vegna þess að líklega gerði hún sér grein fyrir því hvað þetta var.. ja.. ridiculous. Stúlkan í miðasölunni hallaði sér aftur og rak upp stór augu þegar hettuklædda monsterið kom í miðasöluna og hvæsti "tvo miða á Miss Congeniality 2" - því já... mamma er slæm af astma og það hvæsir í henni þegar hún talar og stundum hryglir líka. Ég barðist hetjulega við að hlæja ekki upphátt og halda ekki um magann en það láku tár..

Það voru mjög fáir í bíó. Þegar við gengum inn í salinn bað mamma mig að ganga á undan svo að hún sæi hvert við værum að fara því hettan náði niðurfyrir augun og hún sá ekki rassgat. Ég gat ekki meir. Ég sprakk úr hlátri og upp stigan í háskólabíói gekk ég.. með tárin lekandi úr hlátri og mamma leið yfir gólfið á eftir mér eins og dauðinn sjálfur en hún sprakk auðvitað líka úr hlátri og undan hettunni heyrðust hljóð sem voru allt annað en mannleg, astminn sko. Þetta læknaði ekki mitt hláturskast, ég versnaði bara og mamma líka og öll þau óhugnarlegu hljóð sem undan hettunni komu. Þessar fáu hræður sem voru þarna hafa líklega haldið að við værum búnar að eyða deginum á hádegisbarnum á Sögu. Mér var bara alveg slétt sama. Þetta var of fyndið. Á dauða mínum átti ég von.. en ekki að taka hann með í bíó! Næst þegar hún gerir þetta verður hún að koma með sigð með sér, það er ekki nokkur einasta spurning.

Myndin var lala. Mamma tók niður hettuna rétt á meðan hún rúllaði. Eftir bíó skellti hún hettunni aftur á hausinn og keyrði mig heim. Þegar ég sagðist myndi skrifa um þetta og ljúga að nokkrir í bíó hafi fært sig til að sitja ekki nálægt þessum hryllingi orguðum við báðar úr hlátri. Magavöðvarnir maður! Mér leið eins og ég væri nýbúin að taka 3x30! Mér er ennþá illt í maganum. Ég bað hana um að leyfa mér að taka mynd.. en hún bara grét, hrygldi og hvæsti í henni og hélt um magann. Ég sé ekkert smá eftir að hafa ekki tekið mynd en ég var bara ekki í ástandi til þess, fyrir hlátri.

Skelli mér í heimsókn á eftir bara og læt hana dulbúast fyrir mig aftur - hún á náttúrlega búninginn...

| anna | 10:13 |