Sunnudagur, 06. mars 2005
Þeir segja að það gerist ekkert þegar maður situr heima og bíður. Ég hef verið soldið að véfangja þessa theoríu og bjóða henni byrginn.. en þegar ég áttaði mig á því að ég húki við tölvuna mína að taka netpróf á laugardagskvöldi rann upp fyrir mér að líklega er þessi theoría rétt. Það gerist ekkert og mér bara leiðist endalaust.
Ég lagðist í sófann og gerði mig tilbúna til að vorkenna mér alveg svakalega mikið. Doddi var að spila í playstation. Fyrst fékk ég sms frá Dórinu: "Kaffi, skrabbl, endatharmsmök?" Ég hló upphátt. Stuttu síðar fékk ég sms frá númeri sem ég þekkti ekki: "Ut að borda?" Ég fletti númerinu upp á simaskra.is en fékk enga niðurstöðu. Ég er forvitin. Sendi svarið "Hver ertu?", fékk svar: "Madur drauma thinna".
Vill til að ég veit hver maður drauma minna er og hann er duglegur að skipta um gsm síma. Ég hringdi í mömmu og græjaði pössun fyrir Dodda, sendi svo til baka "hvar og hvenaer?" og fékk svar um hæl. Hann ætlaði að sækja mig klukkan rúmlega níu. Málið er.. að þegar ég kom niður.. komst ég að því að þetta var.. ja..
Ég kom niður og sá ekki gylltan bíl heldur svartan. Ekki MAD heldur JS. Mér brá vitaskuld töluvert en ég gat ekki annað en hlegið. Fyrir það fyrsta er ég fáviti því ég á að vita að MAD myndi aldrei kalla sig mann drauma minna þó að hann viti að hann er það og auk þess vissi ég að hann var upptekin með gæludýrum í gær og vill ekki blanda mér í það mál. God forbid.
Hvað átti ég að gera? Beila? Ég stóð í dyragættinni og hló að sjálfri mér.
Hann kom út úr bílnum og spurði hvernig ég hefði það og sagði að ég liti vel út. Ég svaraði að það væri nú eitt af kraftaverkum nútímans sem héti make-up. Þá fór hann að hlæja og minnti mig á skiptið þegar hann kom til mín í vinnuna fyrir ári síðan þegar ég hafði sofið yfir mig og leit út eins og andskotinn á túr. Hann notaði reyndar aðeins mildari lýsingarorð. Hann var fljótur að fatta að ég bjóst við einhverjum öðrum og spurði hvort ég væri ennþá til í að koma með sér. "nei, ég vil miklu frekar liggja uppí sófa í kvöld og láta mér leiðast" sagði ég um leið og settist upp í bílinn hjá honum.
Ég hef hitt hann áður undir ýmsum kringumstæðum og alltaf tengt vinnunni. Ég vissi samt mjög lítið um hann annað en hvað hann heitir og að hann hefði selt fyrirtækið sitt nýlega. Á leiðinni töluðum við um tæknimál en þegar við komum á áfangastað runnu á mig tvær grímur. Þetta var ekki veitingahús. Hann sagði mér að hann væri "killer kokkur" og að hann væri komin með ógeð á "veitingahúsasenunni", hvort mér væri sama þótt hann eldaði.
Væri mér sama?
Ég horfði á hann í split second eins og til að athuga hvort ég sæi utaná honum hvort hann væri líklegur til að nauðga mér og drepa, búta niður og henda mér niður ruslalúguna í ziplock pokum. Hann las hugsanir mínar (eða andlitið) og sagði setningu sem var eitthvað svona "ég lofa, tíu fingur upp til Guðs, að ég ætla ekki að misþyrma þér, mig langar bara að kynnast þér og gefa þér að borða". Ég trúði honum.
Hann býr í ekta piparsveinaíbúð og það er á hreinu að hann er með einhvern sem þrífur fyrir hann. Hann viðurkenndi það seinna um kvöldið.
Hvað haldiðið að hann hafi eldað fyrir mig?? Hann viðurkenndi að hann hafi lesið mig mjög vel frá því Hallgrímur kynnti mig sem Önnu-punktur-is á vefverðlaununum fyrir nokkru. Hann eldaði satai salat kjúklingaréttin af Vegamótum og náði því ótrúlega vel. Vantaði bara nan brauðið. Í eftirrétt átti ég að fá eitthvað sem hann notaði logsuðutæki til að búa til en hann kveikti óvart í því og við dóum næstum úr hlátri þegar eftir að við höfðum slökkt eldinn í sameiningu. Eftirrétturinn endaði í ruslinu.
Við kjöftuðum saman heima hjá honum til tvö, þá fór ég heim en ekki fyrr en hann spurði mig spurningu sem ég er ekki ennþá búin að svara.