Föstudagur, 04. mars 2005
Það voru hamborgarar í matinn í kvöld. Ég fór sér ferð útí búð til að kaupa salat og tómata. Gleymdi náttúrlega að ég á ekki hamborgarasósu.
Doddi tilkynnti mér að hann borðaði ekki hamborgara nema með hamborgarasósu. Ég nennti ekki að fara aftur út í búð og á ekki pening hérna heima til að senda Jóhönnu. Þó ég viti að Jóhanna sé múruð akkúrat núna vil ég ekki fá lánað hjá henni. Hún lætur alltaf eins og ég sé að rífa úr henni annað lungað til að stappa á því ef ég bið hana um lán. Ég hef alltaf borgað henni til baka og hún veit að ég geri það en það breytir engu. Líklega á hún eftir að verða rík einn daginn.
Ég opnaði ísskápinn og sá að ég á... tómatsósu. Doddi var ekki sáttur og bjó sig undir hörð og heiftúðug mótmæli. Ég man ekki hvernig ég þaggaði niður í honum en ég veit að það var ekki með kylfu eða ofbeldi. Þegar hamborgarinn kom á borðið, löðrandi í tómatsósu, kláraði Doddi hann áður en hann fattaði að kvarta yfir hamborgarasósuleysinu.
Ég er löngu hætt að nota svona jukk á hamborgarann minn. Ég nota bara grænmeti og súrsaðar gúrkur, sem mér finnast gjörsamlega æðislegar ofaná hamborgara.
Nú get ég sumsé alveg hætt að kaupa hamborgarasósu. Újé.