ravings of a lunatic: Eigulegur

Eigulegur

Laugardagur, 12. mars 2005

"Mamma, hver er þessi maður í sófanum?", hvíslaði Doddi að mér þegar ég kom heim úr vinnunni í dag. Hvorki hann né frumburðurinn höfðu þorað að vekja Rýninn í þessa þrjá klukkutíma sem þau höfðu eytt heima á meðan hann hraut. Neyddust til að taka fram legó kubba og playmó því þau þorðu ekki að vera í stofunni í playstation, greyin litlu. Tóku ekki eftir honum í morgun vegna þess að við sváfum yfir okkur og lá mikið á að komast í skóla og vinnu. Ég útskýrði fyrir þeim að þetta væri bara slasaður maður sem væri búin að lesa yfir sig af bloggi og ég ætlaði að hjúkra honum þangað til hann væri tilbúin að takast á við lífið aftur. Þau gætu litið á þetta sem góðverk ársins hjá mér, svipað og þegar ég bjargaði lífi köngulóarinnar sem var inná baði í fyrra og Doddi vildi drepa - nema.. ég ætla ekki að henda þessum manni út um gluggann eins og henni.

Þau skildu þetta fullkomlega, enda eru menn frekar varnarlausir og lítið ógnandi þegar þeir eru í gifsi upp á mið læri. Ótvíræður kostur að það nái ekki lengra upp. Ekki þörf á að kaupa bekken auk þess sem mig langar svo miklu frekar í plasthlíf á hrærivélina.

Hann var ennþá sofandi þegar ég skutlaði krökkunum til pabba síns en þegar ég kom heim var hann vaknaður, búin að ná sér í banana og ab mjólk með weetabix. Ég hafði ætlað í heimsókn til vinkonu minnar í kvöld en sökum aðstæðna hætti ég við. Það er nú lágmark að leggja sig fram við að kynnast honum, er það ekki?

Hann kennir í Háskólanum og er mjög klár á sínu sviði. Sinnir ráðgjöf on the side. Sé fram á að mér muni ekkert leiðast að hafa hann arround. Ég poppaði og við horfðum á The Notebook saman, sem er the ultimate test. Ég fór auðvitað að hágráta og endaði í sófanum, snýtandi mér í öxlina á honum og klínandi maskara í peysuna hans. Hann hélt þéttingsfast utanum mig á meðan þessi ósköp gengu yfir.

Góður maður.

Þegar ég var að ná mér eftir myndina sagði hann mér að hann hafði bara stalkað mig í nokkra mánuði áður en hann var keyrður niður af ellilífeyrisþega á grænum Malibu. Var búin að vera í gifsi í fimm daga þegar hann fór að lesa blogg til að stytta sér stundir. Eftir tvær vikur var það orðin fíkn og eftir fjórar vikur í gifsi varð blogg lestur hans að sjúklegri þráhyggju. Hann eyddi öllum vökustundum í að flakka á milli heimasíðna og smella á "refresh". Þegar hann var farin að hafa samband við nemendur sína til að útvega sér amfetamín til að þurfa ekki að sofa lengur áttaði hann sig á því að eina leiðin til að losa sig úr þessum vítahring væri að skrifa sig út. Það er eitthvað sem hann þarf að klára og ná út úr systeminu. Heilmikil vinna eftir en maðurinn er svakalega fljótur á lyklaborði, það er eiginlega óhugnarlegt, svo ég held að þetta komi ekki til með að trufla tilhugalífið.

Já.. og hann hitti Jude áðan sem kom að sækja snyrtipinnadótið sitt. Rýninum brá nokkuð, enda var ekki nokkur leið fyrir hann að vita að Jude væri hluti af þessum 16% (með fyrirvara um enga stærðfræðikunnáttu) sem eru heilagur sannleikur á blogginu mínu.

Eins og frægt er orðið hefur aldrei neitt *gerst* á milli mín og Jude. Bara endalausar þreifingar út í loftið sem engu hafa skilað. Fyrir utan að frægðarsól hans hefur risið jafnt og þétt þar sem ég er vel lesin út um allan heim og hef verið dugleg við að minnast á hann í skrifum mínum. Smeygði símanúmeri í lófan á mér þegar hann kvaddi og blikkaði mig. Maðurinn er að fara að gifta sig! Ljóta ruglið. Setti númerið samt í gsm símann minn, en bara svo ég geti sleppt því að svara þegar hann hringir... eh.. já.

Mér líkar verulega vel við Rýninn og hann er ferlega skemmtilegur. Það er hægt að tala við hann um nánast allt milli himins og jarðar, nema tvíbura. Man ekki.. hvort ég var að tala um stjörnumerki, sem er ólíkt mér, en þegar ég sagði honum að blaðamaðurinn væri tvíburi varð hann fyrst mjög skrítin á svipinn og svo skipti hann um umræðuefni. Ég get allavega ekki séð hvernig samtal um tvíbura geti skyndilega þróast á eðlilegan og óþvingaðan hátt yfir í líkþorn.

Hann ætlar að kynna mig fyrir fjölskyldunni á sunnudaginn og við ætlum að opinbera um páskana.

"Eða ekki" - eins og hann orðaði það.

Þessi elska.

| anna | 0:33 |