Miðvikudagur, 16. mars 2005
Á leiðinni niður dróst ég meðfram veggjunum og lak fram á borðið á kaffihúsinu.
"Hæ", sagði hressa stelpan sem er að afgreiða, "á nú að fá sér súkkulaði?" "Nei", drafaði ég, "súkkulaði er ekki nóg í dag, geturðu búið til heitt súkkulaði fyrir mig, ekki kakó.. súkkulaði." "Oh.. þú ert svo erfið stundum", sagði hún og glotti, "bíddu.. sjáum hvað ég finn".
Inní búri fann hún það stærsta og girnilegasta súkkulaðistykki sem ég hef um ævina séð, náði í stóran búrhníf og hjó af því góða flís, setti hana í könnu, mjólk með og svo gerði hún eitthvað.. hviss, hviss og voila! Heitt súkkulaði!
Ég var mjög þakklát, tók við bollanum og náði mér í prins póló. "Hvert fer þetta allt eiginlega á þér?", spurði hún. Ég hallaði mér örlítið að henni og hvíslaði: "veistu.. ég lifi bara svo miklu kynlífi"
Hún dó úr hlátri því hún veit ekkert að Lúí er fluttur til mín og síðast þegar hún heyrði stöðuna var það mánudaginn sem ég fór niður og sagði: "í dag ætlaði ég að fá mér mat". "Já var pabbahelgi?", spurði hún og við fórum að hlæja. Auðvitað. Þegar það eru pabbahelgar nennir maður ekki að elda og borðar bara á mánudeginum á eftir. Aðeins einstæð móðir hefði geta giskað á þetta. Í alvöru talað.. hver nennir að elda fyrir einn?
Nú sit ég og borða súkkulaði og skola því niður með súkkulaði. Sá Lúí síðast þar sem hann lá þversum í rúminu mínu með sælubros á vör. Vildi óska að ég hefði getað sofnað þarna með honum. What the hey.. ég fékk bara heitt súkkulaði í staðinn.
Life is good.