Það er svo gefandi að borga reikninga.

Eftir húsfund í gærkvöldi var samþykkt einróma að ég fengi að færa rúmið mitt í hjólageymsluna.

Ég hef spilað á sögina mína þar og safnað pizzukössum í eitt hornið og eftir að frumburðurinn fór að kvarta yfir aðstöðuleysi í íbúðinni minni hef ég látið tengja Internetið við hliðina á vatnsinntakinu.

Ég átti í smá erfiðleikum með að sannfæra gæjana um ágæti þess að ég væri í hjólageymslunni en þegar ég lofaði reglulegum sexual favours hingað og þangað um húsið kom annað hljóð í þá. Treysti mér til að delivera nema þegar kemur að skrítna manninum með yfirvaraskeggið sem segir aldrei neitt á húsfundum, fyrr en í kvöld. Hann er hálf skrækur. Mér líst ekki nógu vel á hann. En what are you gonna do. Ekki nenni ég að hafa börnin grátandi öll kvöld vegna þess að þau hafa ekki sér herbergi, sjónvarp, síma og stöð 2. Maður verður að redda sér.

Lucky for me... þá er þessi blokk full af fráskildum mönnum og piparsveinum. Ég er eina konan í húsinu - nema um helgar. Um helgar koma nýjar konur um hverja helgi í sumar íbúðirnar.

Ég slepp þá um helgar - eitthvað. Nema þeir hætti að nenna á veiðar. Auðveldar aðgengið töluvert að vera bara með rúmið í hjólageymslunni. Þeir geta tekið númer þegar þeir koma heim af djamminu...

Ég á svo þung húsgögn að ég nenni ómögulega að flytja.

Ég fór áðan í ræktina og keypti mér árskort. Vá hvað ég var dugleg. Gjörsamlega sprengdi mig á hlaupabrettinu í lokin, með hálft lunga lafandi út um munnvikið.

Þegar ég kom heim náði mér í uppskriftabókina "Af bestu lyst" sem ég keypti mér þegar hún Inga var búin að segja mér hvað þessi bók væri frábær.

Á morgun ætla ég að elda rétt sem ég hef aldrei eldað: Tyrkneskur kjúklingur, og með honum ætla ég að hafa ab agúrku sósu sem ég fann í Grænum kosti Hagkaupa. Ég hef farið á Grænan kost að borða og ég meinaða, ég gæti lifað á þessum mat eingöngu. Hef ekki þorað að fara útí að elda heilu réttina úr þeirri bók samt ennþá.

Þegar ég hugsa út í það er það eiginlega nýtilkomin ást Dodda á mat sem hefur komið mér af stað í að elda eitthvað annað en sama matinn sem ég er löngu búin að fá ógeð á að búa til. Æ... lýg því. Maður verður bara fljótari að þessu.

Ég hlakka til að smakka Tyrkneska kjúklinginn. Uppáhalds maturinn minn í öllum heiminum er allt sem hægt er að setja í eldfast mót og henda inn í ofn í 40 mín eða lengur - eða á meðan ég er að ná í Dodda í sund eða þrífa eldhúsið eða henda í þvottavél eða taka af rúmunum eða ganga frá fötum inní skápa eða...

Fór í Bónus í hádeginu og verslaði það sem mig vantaði í Tyrkneska kjúklinginn. Ákvað að kaupa páskaegg í leiðinni, en gerði það í Krónunni. Það voru nefnilega bara til Bónus egg í Bónus og það gengur ekki á mínu heimili. Ó nei.

Það hefur allt verið reynt. Afar og ömmur hafa komið færandi hendi með Mónu, Góu, Bónus og guð má vita hvað.. það eina sem gengur ofaní krakkana mína (og mig sjálfa) er Nói þegar kemur að páskaeggjum.

Við erum íhaldssöm þegar að þessu kemur og mér finnst að allir eigi að fá páskaegg með unga en ekki einhverjum fígúrum. Stóla samt eiginlega á að afi Úlfur gefi púkaegg eins og venjulega. Ef ekki.. so be it. Það er súkkulaðið og nammið sem trekkir hvort sem er.

Sá mann í Bónus sem ég held að sé sálufélagi minn. Það er bara vegna þess að ég er geðveik og þarfnast hjálpar.

Þegar ég kom heim áttaði ég mig á því að ég á ekki kjúkling nema í frysti...

Sit hér að tala við Óla og Tosa um Makka. Samtalið þróaðist í furðulegar áttir..

Óli: "Í den var bara artí, fartí gay fólk sem notaði makka"
Tosi: "svo sá Steve Jobs ljósið"
Anna: "nú? Og kom út úr skápnum?"
Tosi: "nei hann fór að vinna hjá Next og kynntist unix, svo fór hann aftur til apple og tók unix með sér"
Óli: "og þá fóru hlutirnir að gerast"
Anna: "aha"
Óli: "nú er makkinn ekki lengur gay.. meira svona.. metrosexual"

Einhver, líklega tileygður, illa innrættur sápusölumaður með kartnögl, hefur fjarlægt hnappinn sem notaður er til að hringja bjöllunni í íbúðinni minni.

Þetta þýðir að félagsleg einangrun mín verður fullkomin. Ég gæti alveg eins flutt í helli á Kópaskeri með þessu áframhaldi.

Ég nenni ekki að elda fyrir mig eina. Hef aldrei nennt því. Þegar blaðamaðurinn komst að því að miðvikudagskvöldið í kvöld er hans kvöld með krökkunum breyttust kvöldmatarplön mín úr tyrkneskum kjúkling í spelt brauð með agúrku. Svona getur lífið verið óvænt.

Fór í bað þegar ég kom heim og setti í þvottavél. Svo lagðist ég upp í rúm. Ég var að vakna. Dásamlegt..

Ég hlakka ekkert smá til að borða Tyrkneskan kjúkling á morgun.

Ég fór í bíó í kvöld.

Hingað kom hugrakkur maður áðan sem lét hnappleysið á bjöllunni ekki stoppa sig. Stakk bíllyklinum sínum í gatið þar sem hnappurinn ætti undir venjulegum kringumstæðum að vera, hringdi bjöllunni og bauð mér í bíó.

Þetta líkar mér.

Hver segir að riddarar sem bjarga konum úr háum turnum séu ekki til lengur?

Nú er bara að sjá hvort hann pissi útfyrir, hendi sokkunum sínum uppá stofuborð, þegar hann er búin að þefa vel af þeim og nærbuxum uppá lampaskerm, prumpi svo í öðru hvoru skrefi og bíði eftir að ég klappi saman lófunum og taki andköf af hrifningu.

Ef þetta eintak er laust við þessa algengu hegðun karlmanna.. má hann bjarga mér aftur - anytime.

Það er plast lykt af höndunum á mér.

Tyrkneski kjúklingurinn breyttist í krókódíla kjúkling þegar ég hafði zuccini með honum í stað belgbauna. Doddi borðar ekki krókódíla en mér finnst þeir æðislegir.

Var að fá sms frá manninum með lykilinn. Hann fór til Akureyrar í dag með flugi nema var svo óheppinn að sjálfseignar-hryðjuverkahópurinn "Aldrei aftur ánamaðk á öngul" rændi vélinni og beindi henni til Rússlands. Ég mun aldrei sjá hann aftur.

Það er Chandler og Janice lykt af þessu máli öllu saman. Nema Chandler fór til Kualalumpur - minnir mig.

Það voru hamborgarar í matinn í kvöld. Ég fór sér ferð útí búð til að kaupa salat og tómata. Gleymdi náttúrlega að ég á ekki hamborgarasósu.

Doddi tilkynnti mér að hann borðaði ekki hamborgara nema með hamborgarasósu. Ég nennti ekki að fara aftur út í búð og á ekki pening hérna heima til að senda Jóhönnu. Þó ég viti að Jóhanna sé múruð akkúrat núna vil ég ekki fá lánað hjá henni. Hún lætur alltaf eins og ég sé að rífa úr henni annað lungað til að stappa á því ef ég bið hana um lán. Ég hef alltaf borgað henni til baka og hún veit að ég geri það en það breytir engu. Líklega á hún eftir að verða rík einn daginn.

Ég opnaði ísskápinn og sá að ég á... tómatsósu. Doddi var ekki sáttur og bjó sig undir hörð og heiftúðug mótmæli. Ég man ekki hvernig ég þaggaði niður í honum en ég veit að það var ekki með kylfu eða ofbeldi. Þegar hamborgarinn kom á borðið, löðrandi í tómatsósu, kláraði Doddi hann áður en hann fattaði að kvarta yfir hamborgarasósuleysinu.

Ég er löngu hætt að nota svona jukk á hamborgarann minn. Ég nota bara grænmeti og súrsaðar gúrkur, sem mér finnast gjörsamlega æðislegar ofaná hamborgara.

Nú get ég sumsé alveg hætt að kaupa hamborgarasósu. Újé.

Closer.

Einhverra hluta vegna minnti þessi mynd mig á draum sem mig dreymdi um daginn sem er eiginlega eins og stutt.. mynd.

Maður biður mig að hitta sig á hóteli. Ég samþykki. Ég ligg á rúminu, nakin, hendurnar bundnar við rúmgaflinn með snæri og það er bundið fyrir augun á mér. Ég hef aldrei séð manninn sem ég er að fara að hitta og ég veit ekki hver það er.

Ég veit samt hvað hann hugsar. Ég heyri þegar lykli er snúið í skránni og ég heyri að hann lokar hurðinni og hikar augnablik þegar hann sér mig. Ég heyri það á fótatakinu þó að það sé teppi á gólfinu. Hann heilsar og röddin er alveg eins og ég hafði ímyndað mér. Hann kemur til mín og losar hendurnar mínar. Ég snerti andlitið hans og þegar hann ætlar að losa um klútinn sem er bundin fyrir augun á mér færi ég hendurnar mínar á hans og stoppa hann.

[klippt for pg rating]

Það er ekki fyrr en hann er að fara og ég heyri hann opna hurðina sem ég losa klútinn og sé baksvipinn. Af því ég vil hafa það þannig.

Eða var þetta dagdraumur?

Doddi og ég erum ein heima í kvöld. Hann teiknaði mynd handa mér áðan af kalli með geisladisk inní sér og hann er að pissa.

You Aren't In the Best Of Moods

While you aren't full on depressed, things aren't going your way. You may be hurt, angry, frustrated... or all three. Not to worry - you'll be feeling fine in no time.

Það er ekki hægt annað en að brosa. Ætli læknirinn minn skrifi niðurstöður í netprófum? Hann situr um mig andskotans maðurinn.

Vá. Djöfull er illa fyrir manni komið þegar maður eyðir laugardagskvöldi í að taka netpróf. Ég held ég sé farin. Gone out to get a life.

Þeir segja að það gerist ekkert þegar maður situr heima og bíður. Ég hef verið soldið að véfangja þessa theoríu og bjóða henni byrginn.. en þegar ég áttaði mig á því að ég húki við tölvuna mína að taka netpróf á laugardagskvöldi rann upp fyrir mér að líklega er þessi theoría rétt. Það gerist ekkert og mér bara leiðist endalaust.

Ég lagðist í sófann og gerði mig tilbúna til að vorkenna mér alveg svakalega mikið. Doddi var að spila í playstation. Fyrst fékk ég sms frá Dórinu: "Kaffi, skrabbl, endatharmsmök?" Ég hló upphátt. Stuttu síðar fékk ég sms frá númeri sem ég þekkti ekki: "Ut að borda?" Ég fletti númerinu upp á simaskra.is en fékk enga niðurstöðu. Ég er forvitin. Sendi svarið "Hver ertu?", fékk svar: "Madur drauma thinna".

Vill til að ég veit hver maður drauma minna er og hann er duglegur að skipta um gsm síma. Ég hringdi í mömmu og græjaði pössun fyrir Dodda, sendi svo til baka "hvar og hvenaer?" og fékk svar um hæl. Hann ætlaði að sækja mig klukkan rúmlega níu. Málið er.. að þegar ég kom niður.. komst ég að því að þetta var.. ja..

Ég kom niður og sá ekki gylltan bíl heldur svartan. Ekki MAD heldur JS. Mér brá vitaskuld töluvert en ég gat ekki annað en hlegið. Fyrir það fyrsta er ég fáviti því ég á að vita að MAD myndi aldrei kalla sig mann drauma minna þó að hann viti að hann er það og auk þess vissi ég að hann var upptekin með gæludýrum í gær og vill ekki blanda mér í það mál. God forbid.

Hvað átti ég að gera? Beila? Ég stóð í dyragættinni og hló að sjálfri mér.

Hann kom út úr bílnum og spurði hvernig ég hefði það og sagði að ég liti vel út. Ég svaraði að það væri nú eitt af kraftaverkum nútímans sem héti make-up. Þá fór hann að hlæja og minnti mig á skiptið þegar hann kom til mín í vinnuna fyrir ári síðan þegar ég hafði sofið yfir mig og leit út eins og andskotinn á túr. Hann notaði reyndar aðeins mildari lýsingarorð. Hann var fljótur að fatta að ég bjóst við einhverjum öðrum og spurði hvort ég væri ennþá til í að koma með sér. "nei, ég vil miklu frekar liggja uppí sófa í kvöld og láta mér leiðast" sagði ég um leið og settist upp í bílinn hjá honum.

Ég hef hitt hann áður undir ýmsum kringumstæðum og alltaf tengt vinnunni. Ég vissi samt mjög lítið um hann annað en hvað hann heitir og að hann hefði selt fyrirtækið sitt nýlega. Á leiðinni töluðum við um tæknimál en þegar við komum á áfangastað runnu á mig tvær grímur. Þetta var ekki veitingahús. Hann sagði mér að hann væri "killer kokkur" og að hann væri komin með ógeð á "veitingahúsasenunni", hvort mér væri sama þótt hann eldaði.

Væri mér sama?

Ég horfði á hann í split second eins og til að athuga hvort ég sæi utaná honum hvort hann væri líklegur til að nauðga mér og drepa, búta niður og henda mér niður ruslalúguna í ziplock pokum. Hann las hugsanir mínar (eða andlitið) og sagði setningu sem var eitthvað svona "ég lofa, tíu fingur upp til Guðs, að ég ætla ekki að misþyrma þér, mig langar bara að kynnast þér og gefa þér að borða". Ég trúði honum.

Hann býr í ekta piparsveinaíbúð og það er á hreinu að hann er með einhvern sem þrífur fyrir hann. Hann viðurkenndi það seinna um kvöldið.

Hvað haldiðið að hann hafi eldað fyrir mig?? Hann viðurkenndi að hann hafi lesið mig mjög vel frá því Hallgrímur kynnti mig sem Önnu-punktur-is á vefverðlaununum fyrir nokkru. Hann eldaði satai salat kjúklingaréttin af Vegamótum og náði því ótrúlega vel. Vantaði bara nan brauðið. Í eftirrétt átti ég að fá eitthvað sem hann notaði logsuðutæki til að búa til en hann kveikti óvart í því og við dóum næstum úr hlátri þegar eftir að við höfðum slökkt eldinn í sameiningu. Eftirrétturinn endaði í ruslinu.

Við kjöftuðum saman heima hjá honum til tvö, þá fór ég heim en ekki fyrr en hann spurði mig spurningu sem ég er ekki ennþá búin að svara.

Maríus gekk hér frammhjá áðan. Horfði lengi á mig og svo á Ingu. "Er ekki allt í lagi?" Ég leit upp, "jú.. allt í góðu". Maríus hló, "það sést". "Hún er bara djúpt hugsi", sagði Inga og glotti.

Óli er búin að dansa svanavatnið fyrir mig í hvert sinn sem hann á leið hjá og þó að mér finnist það óborganlega fyndið, undir venjulegum kringumstæðum, stekkur mér ekki bros. Ég svara símanum með viðurstyggðar tón og hvæsi ef fólk skilur mig ekki.

Ég braut nögl í morgun.

Hver er boðskapur sögunnar um prinsessuna á bauninni? Ég sé hann ekki. Vorum að tala um þetta áðan og ég varð að spyrja hvort einhver vissi um hvað sagan um litlu bláu könnuna er. Hver boðskapurinn er. Kom ekki hann Jón Elías með svarið. Million Dollar Baby er byggð á sögunni um litlu bláu könnuna.

It all makes sense to me now. Get hætt að eyða heilu dögunum í að velta þessu fyrir mér.

Ég er að fara að hitta vinkonu mína og eiginmann hennar um helgina. Hún ætlar að setjast að á hóteli í nágrenninu því hún er hrædd um að kallin hennar myndi fá the wrong impression ef þau myndu gista hjá mér.

Jammin’ until the break of dawn

Hann heldur nefnilega að hún og ég séum lesbíur og að við séum ástfangnar af hvorri annarri. Við höfum ekkert gert til að eiga þetta skilið annað en talað um að gifta okkur eða fara í sambúð og ættleiða barn úr þriðja heiminum.

Karlmenn...

that's why I'll always stay arround.

Þessi texti var samin fyrir tíma nálgunarbanna.

Ég er að fara á Eddie Izzard annað kvöld. Get ekki sagt annað en að mig sé farið að hlakka til - í stórutá og á fleiri stöðum.

Getur ekki einhver sagt mér hvaða disk ég þarf að kaupa til að eignast "Madan FM957 Remix" ? Nú eða sent mér það á spam@anna.is.

Ekkert smá gaman að vera til þegar diskó er að komast aftur í tísku.

You Are a Little Scary

You've got a nice edge to you. Use it.

Sá þetta próf hjá Nönnu, og varð að taka það. Gat ekki annað verið en að ég væri smá scary..

Ég hef komist að því að ég þarf að fá mér gerfinögl í stað þeirrar sem ég braut á bjöllunni um daginn, svo ég fór í Stoðtækni í dag. Á dauða mínum átti ég von, en að hitta Jude í Stoðtækni... umfuckingbelievable.

Hann var að fá sérsmíðaða hækju fyrir hækjuna sína þarna.. hvað sem hún heitir. Varð soldið vandræðalegt. Eina ástæðan fyrir því að hann er að giftast þessari keðjureykjandi, anorexíu dulu er sú að ég sagði: "go fuck yourself" og hann gat auðvitað ekki gert eins og ég bað hann um.

Karlmenn... can't live with them.. can't kill them.

Jude skilur hinsvegar hvaða helvíti það er að brjóta nögl.

Hann býr í þannig heimi.

Nú væri Dr. Sváfnir ekki ánægður með mig en á sama tíma myndi evil emperor úr Star Wars skríkja af kæti.

Ég er með hatur í blóðinu. Það streymir um mig. Ég finn hvernig það brennur og flæðir í gegnum æðarnar og ég fæ skrítna kippi þegar það fer í gegnum kransæðastíflurnar. Er með fyrirlitningu í augunum og gnýsti tönnum.

Ég vil taka fram að það er ekki rýnirinn sem ég hata af þessari ástríðu. Ég finn ekkert nema þakklæti í hans garð. Hjarðdýrið í mér var farið að örvænta og það hefur engin skrifað svona um mig áður, auk þess finnst mér þetta soldið sætt...

Úff.. vont. Mig verkjar í kjálkann.

Ég fór næstum því að gráta þegar hann birtist með yfirvaraskegg, í gallabuxum, smekklegum herraskóm, skyrtu og dinner jakka. What a RIP OFF! Hann var búin að lofa mér að vera í rauða glimmer dressinu! Sýndist þetta fyrst vera Steinn Ármann eða Kiefer Sutherland.

Eddie Izzard er klæðskiptingur. Jú.. hann er fyndin en miklu fyndnari í kjól með blásið hár og varalit. Come on...

Neinei.. ég er bara að taka út smá frústreisjón vegna þess að af fimm hundruð manns.. þurfti ég auðvitað að setjast við hliðiná nítján ára beyglum sem drukku tad too much og voru með frammíköll og leiðindi allt helvítis kvöldið. Undir það síðasta voru þær farnar að leita að gsm síma og spekúlera í því hvar þær fengju meiri bjór. Þær yfirgnæfðu manninn með míkrafóninn. Meira að segja gæjarnir sem voru að reyna við þær voru farnir að segja þeim að þegja því þeir voru að hlusta á "kallinn".

Á tímabili missti ég alveg þráðinn vegna þess að ég var upptekin við að sjá fyrir mér hvað myndi gerast ef ég myndi taka glasið sem ég hélt á og keyra það aftan í hnakkann á þeirri sem sat með rassinn klesstan upp við lærið á mér. Ef hægt er að segja að manneskjan hafi setið.. hún meira.. lafði.

Ef ég er gömul kelling vegna þess að mér fannst þetta óþolandi þá er ég hamingjusöm gömul kelling. Vá hvað mig langar ekki að vera eins og þessar stelpur. Standupparnir fóru illa með píurnar og Eddie brilleraði. Bað þær að þegja "because if you don't you'll be knived after the show". Hann fékk ekki eins mikið applause allt friggin' kvöldið eins og þegar hann sagði þetta. Það segir kannski meira en þúsund orð.

Sá að Jude var rather annoyed, eins og allir sem sátu þarna í kring. Mér var þannig lagað slétt sama hvernig hann skemmti sér, var upptekin af því að reyna að heyra í Eddie fyrir "úúúúújé", "Eddie bestur", "oh ég er svo full", "hvar er síminn minn?", "er til meiri bjór?".

Á eftir fórum við baksviðs og hittum Eddie sem fékk lánaðan varalit hjá mér, hann er haust eins og ég. Honum fannst jakkinn minn æði, en við erum því miður ekki í sama númeri. Fínn náungi og ekki síður fyndin up close and personal. Skutlaði þeim báðum uppá hótel stuttu síðar og fór heim, má ekki vera að þessu. Þarf að fara að sofa. Komin með nýja nögl og þarf að vinna á morgun.

Bygons.

Ég ætlaði að fara snemma að sofa í gær. Kom heim, bloggaði, dáðist að nýju nöglinni minni í klukkutíma og korter og fór svo uppí rúm með bókina sem ég fékk frá amazon um daginn, "Relationships for dummies". Klukkan var hálf þrjú þegar ég heyrði furðulegt hljóð frammi á stigagangi. Ég lét það sem vind um eyru þjóta og hélt áfram að lesa.

Hljóðið magnaðist og ég leit í áttina að útidyrahurðinni. Hljómaði eins og það væri verið að draga lík eftir teppinu. Ég hef heyrt þetta hljóð áður þegar strákurinn í íbúðinni við hliðiná er að koma heim með deitin sín. Hann er ekki mjög fríður. Ég sat grafkyrr í ca tvær mínútur og pírði augun, eins og það myndi skerpa heyrnina eitthvað, eða þangað til hljóðið hætti. Leit aftur á bókina og í sömu andrá var bjöllunni hringt. Að segja að einhver hafi hringt bjöllunni er náttúrlega rugl. Það hamaðist einhver á helvítis bjöllunni.

Ég stökk frammúr, klæddi mig í slopp og þaut fram, setti keðjuna á hurðina og opnaði. Hver haldiðið að hafi legið þarna í gólfinu annar er Jude friggin' Law!

Nei ég er auðvitað að ljúga þessu. Jude var sofandi uppá Radisson, líklega í fanginu á Eddie. Bygons.

Maðurinn sem lá í gólfinu á stigaganginum var engin annar en Rýnirinn sjálfur. Hann er fótbrotinn á báðum en lét það ekki stoppa sig og hafði dregið sig áfram á höndunum upp heilar sjö hæðir. Þessi maður fær fullt hús stiga fyrir vilja og ásetning. Ég tók keðjuna af og opnaði hurðina. "Þú hefur greinilega ekki þrifið lengi", sagði hann þegar draslið í forstofunni blasti við í allri sinni dýrð, svitinn perlaði á enni hans. "Þú mátt ekki trúa öllu sem þú lest", sagði ég og bað hann að bíða aðeins.. því ég varð annaðhvort að klæða mig eða finna band á sloppinn. Annað hefði nú bara valdið misskilningi. "Ég er ekkert að fara", sagði Rýnirinn móður og ég stökk inní barnaherbergi til að leita að sloppabandinu. Heyrði hann dragnast yfir þröskuldinn. "Já blessaður skríddu í bæinn", kallaði ég og sá um leið sloppabandið sem Doddi hafði bundið í höldu á fataskápnum.

Þegar ég hafði bundið sloppabandinu kyrfilega um mig miðja fór ég fram og fann umræddan Rýni á gólfinu við sófann. Ég gretti mig vandræðalega þegar ég sá að föt mannsins voru þakin ló og ryki, hann leit út eins og ruslaskrímsli. "Æj.. ég þarf að fara að skúra", sagði ég og hjálpaði honum að setjast í sófann og lyfti gifsbornum fótunum uppá borð. "Hélt þú hefðir gert það um daginn", svaraði hann og hnerraði. "Æji.. ég var ekki að djóka.. þú mátt ekki trúa öllu sem þú lest". Hann greip um hendurnar á mér.. "hélt þú hefðir brotið eina", sagði hann og horfði rannsakandi í augun á mér eftir að hann hafði skoðað hendurnar á mér. Ég beit afsakandi í neðri vörina og brosti.. "er ekkert búin að sinna nöglunum á mér lengi heldur... viltu.. vatn? - Trönuberjasafa?" Hann vildi vatn.

Ég náði í vatn fyrir okkur og kom mér fyrir í stólnum á móti honum og mældi hann út aðeins. Myndarlegur maður, aðeins yngri en ég en ekki þannig að það myndi ekki virka. Það sem hefði átt að verða neyðarleg þögn varð að e.k. þöglu samkomulagi. Sátum lengi og horfðum þegjandi á hvort annað. Eiginlega eins og við hefðum aldrei gert annað. "Við gætum gift okkur", sagði ég. Hann lyfti annarri augabrúninni örlítið.. "já við gætum gert það", svaraði hann. "En ekki í kvöld, ég þarf að fara að sofa núna, þarf að vakna snemma í vinnuna, tölvan er í þessu herbergi þarna og þú kemst á netið, matur í ísskápnum.. þú getur vonandi hjálpað þér sjálfur" "Jamm" svaraði hann eins og ekkert væri sjálfsagðara, ég náði í teppi, hjálpaði honum að koma sér fyrir í sófanum og hagræddi púðum við bakið á honum. "Hey, sagði hann, bjallan er biluð niðri". "Ég veit, sagði ég og glotti, þetta er ekki allt lygi.. bara ca 84%. Já.. og ef þú þarft að raka þig þá skildi Jude eftir einhverjar græjur inná baði" Hann glotti til baka og teygði úr sér.. "ég redda mér".

Kannski er lausn allra sambandsvandamála karls og konu fólgin í því að hafa annan aðilann fótbrotinn at all times.

"Mamma, hver er þessi maður í sófanum?", hvíslaði Doddi að mér þegar ég kom heim úr vinnunni í dag. Hvorki hann né frumburðurinn höfðu þorað að vekja Rýninn í þessa þrjá klukkutíma sem þau höfðu eytt heima á meðan hann hraut. Neyddust til að taka fram legó kubba og playmó því þau þorðu ekki að vera í stofunni í playstation, greyin litlu. Tóku ekki eftir honum í morgun vegna þess að við sváfum yfir okkur og lá mikið á að komast í skóla og vinnu. Ég útskýrði fyrir þeim að þetta væri bara slasaður maður sem væri búin að lesa yfir sig af bloggi og ég ætlaði að hjúkra honum þangað til hann væri tilbúin að takast á við lífið aftur. Þau gætu litið á þetta sem góðverk ársins hjá mér, svipað og þegar ég bjargaði lífi köngulóarinnar sem var inná baði í fyrra og Doddi vildi drepa - nema.. ég ætla ekki að henda þessum manni út um gluggann eins og henni.

Þau skildu þetta fullkomlega, enda eru menn frekar varnarlausir og lítið ógnandi þegar þeir eru í gifsi upp á mið læri. Ótvíræður kostur að það nái ekki lengra upp. Ekki þörf á að kaupa bekken auk þess sem mig langar svo miklu frekar í plasthlíf á hrærivélina.

Hann var ennþá sofandi þegar ég skutlaði krökkunum til pabba síns en þegar ég kom heim var hann vaknaður, búin að ná sér í banana og ab mjólk með weetabix. Ég hafði ætlað í heimsókn til vinkonu minnar í kvöld en sökum aðstæðna hætti ég við. Það er nú lágmark að leggja sig fram við að kynnast honum, er það ekki?

Hann kennir í Háskólanum og er mjög klár á sínu sviði. Sinnir ráðgjöf on the side. Sé fram á að mér muni ekkert leiðast að hafa hann arround. Ég poppaði og við horfðum á The Notebook saman, sem er the ultimate test. Ég fór auðvitað að hágráta og endaði í sófanum, snýtandi mér í öxlina á honum og klínandi maskara í peysuna hans. Hann hélt þéttingsfast utanum mig á meðan þessi ósköp gengu yfir.

Góður maður.

Þegar ég var að ná mér eftir myndina sagði hann mér að hann hafði bara stalkað mig í nokkra mánuði áður en hann var keyrður niður af ellilífeyrisþega á grænum Malibu. Var búin að vera í gifsi í fimm daga þegar hann fór að lesa blogg til að stytta sér stundir. Eftir tvær vikur var það orðin fíkn og eftir fjórar vikur í gifsi varð blogg lestur hans að sjúklegri þráhyggju. Hann eyddi öllum vökustundum í að flakka á milli heimasíðna og smella á "refresh". Þegar hann var farin að hafa samband við nemendur sína til að útvega sér amfetamín til að þurfa ekki að sofa lengur áttaði hann sig á því að eina leiðin til að losa sig úr þessum vítahring væri að skrifa sig út. Það er eitthvað sem hann þarf að klára og ná út úr systeminu. Heilmikil vinna eftir en maðurinn er svakalega fljótur á lyklaborði, það er eiginlega óhugnarlegt, svo ég held að þetta komi ekki til með að trufla tilhugalífið.

Já.. og hann hitti Jude áðan sem kom að sækja snyrtipinnadótið sitt. Rýninum brá nokkuð, enda var ekki nokkur leið fyrir hann að vita að Jude væri hluti af þessum 16% (með fyrirvara um enga stærðfræðikunnáttu) sem eru heilagur sannleikur á blogginu mínu.

Eins og frægt er orðið hefur aldrei neitt *gerst* á milli mín og Jude. Bara endalausar þreifingar út í loftið sem engu hafa skilað. Fyrir utan að frægðarsól hans hefur risið jafnt og þétt þar sem ég er vel lesin út um allan heim og hef verið dugleg við að minnast á hann í skrifum mínum. Smeygði símanúmeri í lófan á mér þegar hann kvaddi og blikkaði mig. Maðurinn er að fara að gifta sig! Ljóta ruglið. Setti númerið samt í gsm símann minn, en bara svo ég geti sleppt því að svara þegar hann hringir... eh.. já.

Mér líkar verulega vel við Rýninn og hann er ferlega skemmtilegur. Það er hægt að tala við hann um nánast allt milli himins og jarðar, nema tvíbura. Man ekki.. hvort ég var að tala um stjörnumerki, sem er ólíkt mér, en þegar ég sagði honum að blaðamaðurinn væri tvíburi varð hann fyrst mjög skrítin á svipinn og svo skipti hann um umræðuefni. Ég get allavega ekki séð hvernig samtal um tvíbura geti skyndilega þróast á eðlilegan og óþvingaðan hátt yfir í líkþorn.

Hann ætlar að kynna mig fyrir fjölskyldunni á sunnudaginn og við ætlum að opinbera um páskana.

"Eða ekki" - eins og hann orðaði það.

Þessi elska.

Rýnirinn minn er alveg rosalega óákveðinn. Hann segir varla setningu án þess að bæta við: eða ekki. Nokkur dæmi síðan í morgun:

Eigum við að fá okkur morgunmat?
- eða ekki.
Geturðu rétt mér vatn?
- eða ekki.
Mér er alveg sama þótt þú farir út í kvöld
- eða ekki.
Já, ég vil hamborgarahrygg um Páskana.
-Eða ekki.

Ég er hætt að hlusta á þennan tvístíganda í honum og segi bara "iss, ástin mín, hættu nú þessu mongo rugli". Hann getur ekkert að þessu gert. Ekki nóg með að hann sé fótbrotin á báðum.. hann er karlmaður. Eftir að ég dröslaðist með hjólastólinn hans hingað upp, datt mér rear window í hug. Nema Rýnirinn sat um mig, ekki nágranna mína en hann er með sjúklega skuldbindingarfóbíu. Birtingarmynd hennar: "eða ekki".

Við fórum að rífast í fyrsta skiptið áðan. Ég er að fara út í kvöld og hann er ekki sáttur við að ég hafi rakað á mér fótleggina og eytt 80 mínútum í að plokka á mér augabrúnirnar í morgun á meðan hann las blöðin, bara af því hann sá einhverja færslu á blogginu mínu frá því þegar ég var gift þar sem ég segi að blaðamaðurinn viti að ég ætli ekki að halda framhjá honum þegar ég fer með órakaða leggi og í ljótum nærbuxum á djammið.

Í huga Rýnisins er síðasta vígið ljótar nærbuxur þar sem ég neita að líma hárin aftur á leggina á mér. Kom að honum áðan gramsandi í nærfataskúffunni minni að leita að einhverju nógu andskoti ljótu og óaðlaðandi.

Hann gleymir þeirri staðreynd að ég er frekar nýskilin og skilnaðarviðbragð kvenna númer eitt er: að henda öllum nærfötum og kaupa ný.

Ég á engar ljótar nærbuxur.

Hann er ekkert smá fúll yfir þessu. Gæti náttúrlega lagt fram sáttartillögu þess efnis að ég fari bara nærbuxnalaus.

Eða ekki.

Það veit sá sem allt veit að eina leiðin til að halda mér heima í kvöld er að ég fótbrjóti mig - á báðum. Því stemmingin hjá mér þessa stundina er.. Madan Remix (mp3)

Það er heillandi sjón að sjá fullorðinn mann í hjólastól með lappirnar gifsaðar út í loftið vinna hörðum gúmmíhanskaklæddum höndum að því að gera kvenmannsnærbuxur óaðlaðandi með klór, ofnhreinsi og öðrum kemískum efnum. Honum gengur bara þokkalega. Ef ég færi í þennan hrylling núna myndi ég drepa alla eðlilega flóru þarna niðri - for life.

Þetta þarf ekki að vera svona mikið vandamál. Gifsið nær jú bara upp á mið læri og ef ég þekki mig rétt mun ég rukka leigu þegar ég kem heim í nótt. Segi honum það á eftir bara..

Það er einfaldlega of gaman að fylgjast með þessu.

Ég var búin að gleyma öllum þessu litlu hlutum sem gerir það svo skemmtilegt að búa með karlmanni. Það er soldið eins og að eignast barn, sem getur keyrt sjálft uppá slysó þegar það hefur farið sér að voða.

Íbúðin lyktar eins og sundlaug eftir föndur slasaða mannsins sem endaði á því að nærbuxurnar mínar gufuðu hálfpartinn upp og gúmmíhanskarnir líka. Hann er allur eldrauður á höndunum núna undir þykku lagi af Aloe vera kremi.

Ég var löngu búin að missa áhugann og farin fram að þrífa. Nú er ég sumsé búin að skúra íbúðina og ég er á leiðinni í bað. Þegar ég er búin í baði ætla ég að blása á mér hárið og mála mig. Minnst þriggja tíma prógramm.

Ég hef ekkert heyrt frá Hörpu og Valda. Líklega liggja þau einhverstaðar í sollinum in down town Reykjavík. Þetta er eins og að sleppa kálfum út á vorin, ég meinaða! Það er í góðu lagi. Hvað sem gerist.. þá hef ég ákveðið að skemmta mér vel í kvöld/nótt.

Við sátum andspænis hvoru öðru áðan að borða kvöldmat og ég stalst til að stúdera andlitið á honum. Hann er ekki búin að raka sig síðan hann kom og það fer honum rosalega vel að vera með smá skeggrót. Hann er með þykkar augabrúnir sem gera hann pínu hörkulegann til augnanna en litlu broshrukkurnar við augun gera hann líka soldið góðlegan. Ég held að hann sé innst inni mjög blíður þó að hann myndi aldrei viðurkenna það fyrir nokkrum manni. Hárið á honum er þykkt og mjúkt og það er unaðslegt að koma við það. Hann hefur ofboðslega fallegt bros og varir sem maður þráir að snerta með sínum. Breiðar axlir og fallegar hendur. Hann er rosalega fljótur að borða. Brytjar matinn fyrst niður í hæfilega bita, leggur hnífinn frá sér og notar hann helst ekki meir, hrærir í matnum eða skýtur honum til og frá á disknum eins og hokkípukk áður en hann veiðir hann af lagni upp á gaffalinn og stingur honum upp í sig.

Í smá stund gleymdi ég að borða, mér fannst svo gaman að horfa á hann við þessa iðju, svo leit hann upp og gaf mér þetta look.. eins og hann væri að spyrja mig hvort ég væri geðveik og þó að mig langaði að færa mig yfir til hans, setjast á gifsið og kyssa hann, brosti ég bara og hélt áfram að borða.

Ég held að ég sé ástfangin af þessum manni.

Ég er búin að dansa í þrjá og hálfan klukkutíma straigt án þess að fara á klóið eða á barinn. Vöðvarnir í lærunum á mér eru on fire og mér er smá illt í hnjánum. Ég ætlaði í líkamsrækt á morgun en - as of now - er ég hætt við. Búin að taka út líkamsrækt helgarinnar og ef ég stend í lappirnar á morgun kalla ég mig góða. Ég á ekki von á því. Ágætt að hafa hjólastól á staðnum.

The power of the subconcios mind! Ég óskaði mér að dansa við einhvern í allt kvöld og Soffi kom to the rescue í þeim flottustu jakkafötum sem ég hef séð á ævinni. Þið verðið að skilja að ég hef aldrei séð Soffa í jakkafötum áður. Ég hef séð hann í bol, gallabuxum og strigaskóm enda vann ég með honum í þónokkurn tíma fyrir nokkrum árum. Hann er brilliant tæknimaður og hann kann að dansa. Það get ég vottað.

Ekki oft sem karlmaður dansar mig í spað. Harpa og Valdi beiluðu á Rex þó að Valdi hafi tekið nokkra í danskennslu í biðröðinni. Veit ekki hvort ég er með þetta rétt.. Harpa leiðréttir mig þá seinna.. "hliðar saman hliðar.. nei.. eitthvað...styðja? Man ekki en þetta var óborganlegt. Ég hefði nú alveg verið til í að taka smá hliðar saman hliðar með þeim á dansgólfinu..

Okkur Soffa langaði að dansa við diskó en fengum bara 80's endurvinnslu og R&B. Gáfumst upp á Rex og kíktum á Thorvaldsen til að sjá hvort eitthvað skárra væri í boði þar. Jesús kristur. Daddi diskó greinilega ekki á svæðinu heldur einhver plötusnúður að fríka út á skiptingunum.. það er þreytt. Fórum aftur á Rex eftir korter og fengum helvíti góða salsa syrpu undir lokin, djöfull var það gaman!

Ekkert diskó. Ekki eitt einasta lag! Ahh.. bíttar ekki. Það var ógeðslega gaman og ég held í alvöru talað að ég hafi aldrei dansað svona mikið í einni lotu. Takk fyrir kvöldið Soffi, you got moves! Ég skemmti mér rosalega vel!

Rýnirinn hefur sofnað í sófanum út frá sjónvarpinu. Hann er svo mikið krútt. Ég er verulega þreytt, hreinlega svíður í lærin og held ég sleppi því að vekja hann til að athuga hvort gifs er það eina harða sem er í boði á þessu heimili. Komið að mér að skríða yfir gólfið og uppí rúm...

Hold on! Þetta var: hliðar saman hliðar, lyfta, styðja!

Ég fór í bað áður en ég skreið uppí rúm í gær. Aðallega vegna þess að í tiltekt minni fyrr um daginn skipti ég um á rúminu og hreinlega tímdi ekki að fara uppí það angandi af reykingarlykt.

Rýnirinn hefur greinilega vaknað einhvertíma í nótt og komið uppí til mín. Hvernig hann fór að því að komast inn fyrir mig er mér hulin ráðgáta því rúmið er upp við vegg og eina leiðin fyrir hann að komast þangað hefur verið að skríða yfir mig. Ég hef greinilega hvorki verið að ýkja né ljúga þegar ég sagðist vera dauðþreytt í gær, því ég man ekki eftir því að maður með mikið af gifsi hafi skriðið yfir mig á meðan ég svaf. Ég hef ekki einu sinni rumskað við þetta.

Það var ekkert smá gott að vakna í morgun með sterku hendurnar hans utan um mig. Ég á hinsvegar eftir að fá myndarlegann marblett þar sem hann hefur sofið með annan fótinn ofaná lærinu á mér. Ég er fyrst núna að fá tilfinningu í fótinn sem var nær honum, þremur tímum seinna...

Hann fer sem betur fer í göngugifs á þriðjudaginn.

Það verður hinsvegar ekki fyrr en hann er laus við gifsið sem ég mun fara að gera kröfur á fulla fúnksjón og þá mun ágætur tékklisti sem ég fann hjá Evu verða notaður. Það er kosturinn við að eldast og þroskast. Maður veit betur hvað maður vill og þarf. Ennþá betra að Eva skuli hafa komið orðum að því fyrir mig.

Kemur í ljós eftir tvo mánuði hvort ég verði að vísa honum á dyr, eða ekki.

Ég eyddi meiripart dagsins í að lesa inní stofu undir þykku teppi á meðan Rýnirinn hamraði á lyklaborðið inní herbergi eins og hríðskotabyssa. Þegar hann ýtti sér fram í hjólastólnum seinnipartinn sá ég að honum leið aðeins betur.

Þetta kemur.

Ég var með fahitas í kvöldmatinn sem hann virtist kunna að meta. Eftir mat stakk hann uppá því að við færum í bíó og spurði hvaða mynd mig langaði að sjá. Mig langaði að sjá Kórinn, "þá förum við á Kórinn", sagði hann. Vá. Ég hélt að það væri ekki til karlmaður sem væri tilbúin að fara með mér á franska mynd í bíó. Kemur sannarlega á óvart. Dauðsá auðvitað eftir því að hafa samþykkt bíóferð þegar ég áttaði mig á því að ég þyrfti að hjálpa honum niður tröppurnar í hjólastólnum. DOH!

Ég hef saknað þess svolítið að geta ekki talað við einhvern eftir bíó því ég hef farið mikið í bíó ein undanfarið og þó maður finni ekki fyrir einmanaleika á meðan maður er að horfa finnur maður fyrir honum eftir myndina þegar maður er vanur að hafa einhvern til að tala um.. ja bara upplifunina. Honum fannst hún mjög góð líka, enda held ég að þú þyrftir að vera mjög spes mannvera ef þessi mynd nær ekki inn í hjartað þitt. Hún er mjög falleg. Eiginlega samt soldið bandarísk nema betur leikin.

Ég er á leiðinni uppí rúm til Rýnisins með bókina mína. Þetta er búin að vera mjög ánægjulegur dagur. Ég er svo þakklát honum fyrir að hafa komið inn í líf mitt þó hann hafi gert það með óvenjulegum hætti. Mér líður vel nálægt honum og hann lætur mig finna að.. ég skipti hann máli.

Það er rosalega góð tilfinning.

Í dag komst ég að því af hverju Rýnirinn minn samþykkti að fara með mér á franska bíómynd í gær. Hann er franskur að uppruna. Til helminga allavega og ekki nóg með það.. hann er af aðalsættum.

Ég var sumsé að komast að því í dag hver maðurinn sem vermir rúmið mitt er. Við fórum nefnilega uppá spítala í dag í blóðprufu vegna fyrirhugaðs brúðkaups. Hann heitir Lou R. Finer IV, kallaður Lúí eða Rink, og á ættir að rekja til mikilla höfðingja um alla Evrópu og eitthvað blah. Ég hætti að hlusta á hann þegar hann var komin í áttunda lið í föðurætt og til Moldavíu. Ég er haldin upprunafælni. Það skiptir líka ekki höfuðmáli hverra manna hann er, á meðan hann er góður við mig, brýtur saman þvottinn, vaskar upp, eldar og þrífur til móts við mig. Herragarðurinn í Lyon, Bentleyinn og Rollsinn er nú bara bónus.

Mamma hans er íslensk og fór á sínum tíma sem skiptinemi til Frakklands. Varð ástfangin af ungum strák og vissi ekki að ást þeirra hefði borið ávöxt fyrr en hún kom heim. Hún var í þéttara lagi. Lúí ólst upp fátækur og föðurlaus í blokkaríbúð í Breiðholtinu. Mamma hans barðist í tuttugu ár fyrir að fá hann viðurkenndan inní fínu fjölskyldu föður hans en án árangurs. Það var ekki fyrr en höllin þeirra í einhverju héraðinu þarna úti brann, og allir meðlimir fjölskyldunnar með, sem einhver skriður komst á málið og sannað var með dna prófum að Lúí er eini eftirlifandi erfingi Finer fjölskyldunnar og að hann er fjórði Lúíinn í röðinni, skírður í höfuðið á pabba gamla.

Dagurinn í dag var bland maður. Ég er búin að vera í ferlega vondu skapi og verð að viðurkenna að mér fannst ekkert leiðinlegt að koma heim og finna Lúí í forstofunni með rós á milli samanbitinna tannanna og með útbreiddann faðminn. Ekkert göngugifs, bara hækjur! Ég hrópaði upp yfir mig af kæti og stökk í fangið á honum.

Það hefði ég ekki átt að gera. Nú er hann með brákaðan úlnið og allur rispaður í framan, auk þess sem það rifnaði út úr öðru munnvikinu þegar rósinþyrn reif það opið. Vorum að koma af slysó.

Lúí er með breitt bak og hefur fyrirgefið mér þetta, enda veit hann að tvær tilgangslausustu tilfinningar í heiminum eru sektarkennd og áhyggjur, eða eins og Hómer sagði "why do you keep blaming yourself Marge? It's pointless. Blame yourself once - and move on!"

"Ekki gera þetta aftur þegar ég er á hækjum, ok", sagði hann. "Það fer eftir því á hvurs konar hækjum þú ert, darling", svaraði ég.

Átti samskipti við karlkyns viðskiptavin sem á við króníska þreytu að stríða og var alltaf að sofna í símann þegar ég reyndi að útskýra fyrir honum hvað hann átti að gera. Karlmenn.. koma þeir í útgáfum sem virka? - spurði ég sjálfa mig. Svo kom ég heim til Lúí.

Ef ég vissi ekki betur myndi ég halda að Lúí sé kona!

Til allrar guðs lukku er hann það nú ekki. Sú tilhugsun finnst mér mjög.. óhugnarleg. Anyway.. Af því Jóda og Gunna hafa húmor fá þær, óbeint, að velja lag vikunnar. Go girls!

Ég hef ákveðið að fara í bað fyrst ég er með mann hérna sem getur þvegið á mér bakið... með annarri hendi allavega.

Anna says: ég er koin
Anna says: komin
Dórinn says: Ég er Koin, hliðvörður hins illa og 13. stríðsmaður undirherja
Anna says: vá
Dórinn says: vá?
Anna says: já
Anna says: vissi ekki að þú værir Koin
Dórinn says: Þú sagðir ég er Koin
Anna says: LOL
Dórinn says: mér fannst þetta bara vera byrjun á einhverju svona

L says: ég þarf að hvíla mig
A says: er það ekki það sem þú gerir þegar ég er að vinna?
L says: ekki þegar þú kemur heim í hádeginu og vekur mig
A says: finnst þér það verra?
L says: stundum er ég þreyttur þegar þú ert í gírnum
A says: gírnum?? hvað ertu að tala um?
L says: fimmta gír
A says: sjís
L says: ég þarf hvíld eins og aðrir
L says: þarf stundum að sofa
A says: skal reyna að taka það til athugunnar
L says: viltu reyna mjög mikið?
A says: já
A says: ..eða ekki
L says: ?????
A says: slappaðu af, ég skal fara að slæpast við tölvuna á kvöldin eða eitthvað
L says: kannski eitt kvöld í viku
A says: WHAT???
L says: tölvan eitt kvöld í viku
A says: já þú meinar.. hélt þú meintir soldið annað
L says: heh onei, sagði aldrei að mér fyndist þetta leiðinlegt
L says: þarf bara að safna kröftum á milli
A says: og viltu þá *ekki* að ég komi heim í hádeginu í dag?
L says: ég sagði ÞAÐ aldrei..

Vita karlmenn ekki að æfingin skapar meistarann? Að maður þarf að byggja upp þol?

Er þetta flókið? Full atvinna fyrir fótbrotinn mann... iss!

Má ekki vera að þessu. Ætla heim í hádeginu..

Á leiðinni niður dróst ég meðfram veggjunum og lak fram á borðið á kaffihúsinu.

"Hæ", sagði hressa stelpan sem er að afgreiða, "á nú að fá sér súkkulaði?" "Nei", drafaði ég, "súkkulaði er ekki nóg í dag, geturðu búið til heitt súkkulaði fyrir mig, ekki kakó.. súkkulaði." "Oh.. þú ert svo erfið stundum", sagði hún og glotti, "bíddu.. sjáum hvað ég finn".

Inní búri fann hún það stærsta og girnilegasta súkkulaðistykki sem ég hef um ævina séð, náði í stóran búrhníf og hjó af því góða flís, setti hana í könnu, mjólk með og svo gerði hún eitthvað.. hviss, hviss og voila! Heitt súkkulaði!

Ég var mjög þakklát, tók við bollanum og náði mér í prins póló. "Hvert fer þetta allt eiginlega á þér?", spurði hún. Ég hallaði mér örlítið að henni og hvíslaði: "veistu.. ég lifi bara svo miklu kynlífi"

Hún dó úr hlátri því hún veit ekkert að Lúí er fluttur til mín og síðast þegar hún heyrði stöðuna var það mánudaginn sem ég fór niður og sagði: "í dag ætlaði ég að fá mér mat". "Já var pabbahelgi?", spurði hún og við fórum að hlæja. Auðvitað. Þegar það eru pabbahelgar nennir maður ekki að elda og borðar bara á mánudeginum á eftir. Aðeins einstæð móðir hefði geta giskað á þetta. Í alvöru talað.. hver nennir að elda fyrir einn?

Nú sit ég og borða súkkulaði og skola því niður með súkkulaði. Sá Lúí síðast þar sem hann lá þversum í rúminu mínu með sælubros á vör. Vildi óska að ég hefði getað sofnað þarna með honum. What the hey.. ég fékk bara heitt súkkulaði í staðinn.

Life is good.

Í gær fór ég á fund hjá félaginu Auði og var ekki komin heim fyrr en rúmlega tíu. Þetta var frábær fundur. Mér líður alltaf eins og ég hafi fengið innblástur í æð þegar ég hitti þessar konur. Fundurinn endaði á hláturæfingu, sem var snilld. Sumir sáu sér leik á borði og notuðu tímann á meðan ég var í burtu til að vinna. Þegar ég kom heim var búið að láta renna í froðubað með seyðandi ilmjurtum fyrir mig.

Rýnirinn er klár.

Við ætluðum að hitta fjölskylduna hans síðasta sunnudag en það datt uppfyrir þegar mamma hans ákvað að lengja dvöl sína í Frakklandi aðeins en nú lítur út fyrir að ég fái að hitta hana um páskana. Ohhh.. ég er eitthvað svo.. ég er smá stressuð yfir þessu. Málið er að mér líður bara alveg ágætlega svona "einstæðri" og það skelfir mig pínu að vera komin í sambúð, þó að ég sé í sambúð með manni sem er eins og hugur manns. Það er bara.. að vera fjárhagslega sjálfstæður, þurfa ekki að spyrja einn eða neinn um neitt. Hálfgerður einræðisherra.. hvað get ég sagt? It rocks!

Hann sýndi þessu mikinn skilning þegar ég talaði við hann í gær. Átti svosem ekki von á öðru. Sagði mér að ég mætti alveg vera einræðisherra áfram hans vegna, ég væri ekki að gera neitt sem færi í taugarnar á honum. Komumst að samkomulagi um að ég myndi halda mínu fjárhagslega sjálfstæði, hann myndi borga mér leigu og búa hjá mér undir mínu einræði. Allir sáttir.

Ég er samt pínu stressuð.

Ákvað í gær að ég ætla að fara til Kúbu um páskana á næsta ári. Bæði langar mig rosalega að fara þangað OG svo fer hver að verða síðastur að læra einhverja einræðistakta þar á bæ.

Í kvöld er ég að fara í óvissuferð á Grillið. Þetta er óvissuferð vegna þess að ég veit ekki hvað ég er að fara að borða. Lúí neitar að gefa mér það upp. Segir að þetta sé bara "smá" surprise.

Gat skeð. Á nú að gefa manni snigla og froskalappir að borða til að sjá hvort ég sé frakklands-fær?

Iss!

Ég er ekkert feimin við að borða lindýr og fluguætur. Finnst hann bara óendanlega sætur að bjóða mér út.

Fegin að það er lyfta á Grillinu. Hann er svo lengi að staulast upp tröppur á þessum hækjum, hann er reyndar allur að koma til. Kannski er það bara allt þetta fótanudd sem ég gef honum í tíma og ótíma.

Ég er eitthvað í svo litlu stuði. Lúí hringdi áðan til að segja mér að hann hefði keypt sér BMW í hádeginu. Vei. Annaðhvort er svona loftlaust hérna eða það er eitthvað að mér. Ég missti alla lífslöngun um þrjú leytið og hún hefur ekki komið aftur. Við skulum ekki gleyma því að í kvöld mun ljúffengur matur ferðast um meltingarfæri mín. Ég finn samt ekki fyrir neinni sérstakri tilhlökkun. Það er eins og partur af mér hafi dáið, samt er ég lifandi og lít bara þokkalega vel út þrátt fyrir að augabrúnirnar á mér séu eins og á búskmanni því ég er að safna hári - þar.

Hvað er að angra mig? Af hverju er mér illt í puttanum og af hverju klístrast ég alltaf við "s"-ið á lyklaborðinu? Hver skildi vaselín eftir við hliðiná skjánum? Hvar er handáburðurinn minn? Og hver tók vampíruna mína?!??

Ég þarf að hringja í Lúí og segja honum að mig vanti þernu og kjól fyrir kvöldið og skó og...

Kristó: "Það er rosalega skrítið að tala við þig í dag"
Anna: "mér líður illa"
Kristó: "þú talar eitthvað svo hægt og ert hálf skrítin á svipin"
Anna: "ég er skrítin"
Kristó: "ertu með augnskugga undir augunum?"
Anna: "nei.. þetta eru baugar"

Ég held í alvöru að ég sé veik. Ekki það.. ég er alltaf með bauga, er bara óglatt og svo svimar mig dálítið og ég er alveg rosalega lítil. Táraðist áðan þegar viðskiptavinur sagðist ekki skilja mig.

Það er ekki normal.

Mig langar heim i bað.

Ég kveið því ekkert smávegis að fara að sækja Dodda í skólann og græja allt sem þurfti að græja fyrir kvöldið þegar ég var búin að vinna. Á leiðinni út í bíl svimaði mig og mér leið verulega illa. Hver haldiði að hafi mætt á svæðið á nýja bimmanum. Hann var búin að sækja Dodda í skólann, stöðvaði bílinn og opnaði hurðina fyrir mig. Ég settist inn í bíl og fór að gráta.

Ég var svo fegin og þakklát og svo þreytt og óglatt og svimaði og mér leið svo illa og..

Á meðan aðrir karlmenn hefðu líklega farið í vörn og spurt hver fjandinn væri að mér sýndi Lúí þessu mikinn skilning, tók utanum mig og sagði mér að "cheer up", þetta yrði ekkert mál, hann myndi sjá um þetta alltsaman, enda veit hann að þetta er búin að vera erfið vika hjá mér. Hann keyrði okkur heim og sendi mig í heitt froðubað. Þegar ég var búin að liggja í baði í hálftíma kom hann og nuddaði á mér hársvörðinn. Þegar ég steig uppúr baði var ég sem ný manneskja en hann tók ekki annað í mál en að ég legði mig aðeins, hringdi á Grillið og frestaði borðinu um tvo klukkutíma og sendi mig inní rúm.

Ég steinrotaðist og svaf til átta. Þegar ég kom fram beið mín pakki með bláum og gylltum borða á eldhúsborðinu. Í honum var dökkblár kjóll, háhælaðir skór við og lítill miði. Á honum stóð: "Þú verður glæsileg, eða ekki." Þegar ég var búin að lesa miðann blikkaði hann mig. Ég fór að hlæja. Hann hefur lag á að láta mér líða vel og hlæja. Það er ómetanlegt. Auk þess hefur engin karlmaður, hvorki fyrr né síðar gefið mér spariföt svona upp úr þurru auk þess sem þau passa á mig.

Mér líður soldið eins og prinsessu í Disney ævintýri og bíð bara eftir the villain sem kemur og skemmir alltsaman. Þangað til ætla ég að njóta hverrar sekúntu.

Á meðan ég svaf hafði hann tekið vídeó með krökkunum, pantað pizzu fyrir þau og komið frá sér pistli sem hann er búin að vinna að núna í tvo daga. Hann var að vanda sig enda heldur hann mikið uppá Nönnu, eins og fleiri. Vá. Nú skil ég hvað þessi eina vel gifta kona sem ég þekki er að tala um! Það er engin smá munur að hafa einhvern to fall back on þegar maður er útkeyrður og þreyttur. Auðvitað er hann að fara svolitlu offari, en vitiði.. mér finnst það bara ekkert leiðinlegt þó ég reikni nú ekki með að fá svona treatment á hverjum degi, enda væri það bara rugl.

Ég fullyrði að ég hef aldrei litið eins vel út og þegar ég steig út úr bimmanum fyrir framan innganginn á Radisson SAS áðan og að fara út að borða á Grillið er eitthvað sem allir ættu að gera minnst einu sinni á ævi. Þetta var æðislegt kvöld. Ég spurði hann hvað tilfefnið væri og hann yppti öxlum og sagði "bara.. mig langaði að bjóða þér út að borða".

Maturinn þarna er ólýsanlega góður og þjónustan superb. Fyrst var okkur fært sushi sem lystauka og svo fengum við laxa og humar "Ballontine" með sítrus-skelfiskssmjöri og tómatsultu. Næst kom þjónninn með einhvern fisk, man ekki hvað hann heitir en hann var með kartöflumauki. Mjög ljúffengur. Þá komu dádýralundir með pecan hnetum, ristuðum gulrótarturni, villisveppaskel og sætu kartöflumauki. Úff... vissi ekki að Bambi bragðaðist svona rosalega vel. Á eftir lundunum fengum við mjólkursúkkulaði mús "Bonne femme" með lychee sorbet. Ég held ég hafi aldrei smakkað annað eins. Maður lyngdi aftur augunum og gaf frá sér nautnalegar stunur á meðan þetta bráðnaði uppí manni. Þvílík snilld. Á eftir fékk hann sér kaffi og koníak á meðan ég drakk dry kók.

Útsýnið var svo dásamlegt og veðrið eins og best verður á kosið. Við löbbuðum heim á eftir og komum að krökkunum í æsispennandi playstation keppni. Hann er að koma þeim uppí rúm as "we speak".

Mér er ekkert smá illt í upphandleggnum. Ég er búin að klípa mig í hann svona þrjátíu sinnum í kvöld. Ég trúi ekki að þetta sé að gerast. Spyr mig aftur og aftur hvað ég hef gert til að eiga þetta skilið. Þú mátt alveg vita hvað ég er þakklát fyrir hvað þú ert frábær. Ég veit þú lest þetta. Takk fyrir æðislegt kvöld ástin mín.

Ég mun aldrei gleyma þessu.

Um leið og ég byrja að skrifa þetta velti ég því fyrir mér hvar ég á að byrja. Það er ekki nokkur leið að koma þessu í orð, hvernig mér líður. Hvernig mér er búið að líða síðan seinnipartinn í dag. Ég er ekki einu sinni viss um hvort ég eigi að skrifa þetta, hvað þá birta.

Mér er illt í maganum, er óglatt og mig svimar. Ég hef ekki lyst á neinu. Ég er í uppnámi. Allt sem ég hélt að væri svo "rétt" er eitthvað allt annað. Ég get ekki einu sinni grátið og hef ég þó látið notebook rúlla þrisvar. Ekkert gerist. Eins og eitthvað hafi slökkt á mér en ég finn samt að ég er þarna einhverstaðar lengst inní mér og ég þori ekki að leyfa mér að finna það sem ég finn. Eins og líkaminn hafi farið í shut down mode og það eina sem ég geri er að anda - og hugsa. Ég bíð eftir að hjartað mitt gefist upp, það berst svo hratt.

Ótal spurningar sækja á mig og ég hef engin svör. Finnst eins og ég hafi hrapað ofaní kaldan brunn og að ég komist aldrei upp úr honum. Mér er kalt. Þvílík afneitun. Þvílík vonbrigði. Þvílík nauðlending!

Seinnipartinn í dag komst ég að því, á óhugnarlegan hátt.. að Lúí.. er.. geimvera. Viss léttir auðvitað, skýrir græna litinn og hreystrið. Ég hélt bara að hann væri eitthvað slæmur í húðinni!

Ég þarf tíma til að leyfa þessu að sink in...

Life goes on. What are you gonna do..

Ég var að elda í kvöld. Opnaði ísskápinn til að ná í kartöflur en þegar ég opnaði hurðina datt opin skyrdós í gólfið. Ég er svo stabíl á geði. Stóð grafkyrr í nokkrar sekúntur og horfði á nútíma skyrlistaverkið á gólfinu, uppþvottavélinni og ísskápnum - og mér. Sá það reyndar ekki fyrr en ég leit í spegil seinna. Náði í tusku og þurrkaði þetta upp, þegjandi og hljóðalaust.

Korteri seinna teygði ég mig í bretti við hliðiná hrærivélinni, missti takið á því og stórt glas fullt af maltöli datt um koll og mér leið eins og ég hefði orðið fyrir pollgusu frá bíl. Ég var rennandi blaut og stóð í miðjum maltöls polli. Í nokkrar sekúntur og horfði á tauma renna niður uppþvottavélina, sem ég var nýbúin að þrífa skyrið af, teygði mig í tusku, vatt hana og þreif upp maltið.

Tíu mínútum seinna tók ég lint smjörstykki sem ég ætlaði að nota í ostakökuna sem ég var að búa til, það rann úr höndunum á mér...

Á mottunni í eldhúsinu lá smjörið í klessu. Ég gretti mig, sagði ekki orð. Skóf megnið af smjörinu upp og henti í ruslið, henti mottunni í óhreina taujið. Það var ekki fyrr en ég hrasaði með hveitipokann og dreifði hveiti út um allt eldhús á sama tíma og ég rak mig í eldhúsborðið og fékk skurð á ennið sem ég gjörsamlega missti það. Þar sem ég stóð þarna, hélt um skurðinn á enninu, fann blóðið leka á milli fingranna og fylgdist með hveitiþokunni setjast rólega yfir allt í kringum mig sagði ég, undur hægt og rólega: "vei".

Svo fór ég að gráta.

Ég bjó til ostaköku í gær. Júlía var í heimsókn. Alltaf gaman að sjá fólk sem hefur ekki smakkað þessa ostaköku smakka í fyrsta skiptið.

Júlía notaði sleikjuna til að skafa allar restar innanúr skálinni og borða. Gaf frá sér nautnarleg hljóð á meðan. Fór næstum að gráta þegar ég sagði henni að kakan yrði ekki borðuð fyrr en um páskana. Og nota bene.. Júlía fékk bara að smakka ostafyllinguna. Ekki kremið, sem er svo gott að maður lygnir aftur augunum og finnst eins og þetta bragð hljóti bara að vera til í himnaríki.

Fyrir þá sem vilja prufa.. hér uppskriftin:

Homeblest kex 22 stk
75 g smjör
300 g rjómaostur (ég hafði 400 g)
200 g flórsykur
1/2 l þeyttur rjómi
2 tsk vanillusykur
2 mars súkkulaði (ef þið eruð með lítil, .. notið 3)
1 poki daim kúlur

Krem (sem er syndsamlega gott)

200g suðusúkkukaði
1 msk rjómi
1 dós sýrður rjómi 18%

Smjörið er brætt í potti, þá homblest mulið útí, best að mylja það í tætlur í matvinnsluvél. Þessu er hrært saman og sett í botninn á forminu. Rjómaostur er hrærður út, flórsykri og vanillusykri bætt við. Rjóminn er þeyttur sér og settur útí rjómaostablönduna. Að lokum er namminu bætt útí. Ég er með kitchenaid vél og sker marssúkkulaðið í bita og hendi því svo bara útí ásamt daim kúlunum og læt þetta maukast í vélinni. Þetta er sett ofaná kexbotninn.

Kakan er fryst í allavega 3 klst, best að frysta hana yfir nótt. Þegar hún er tekin úr frystinum er kremið búið til. Súkkulaðið brætt yfir vatnsbaði, rjómanum og sýrða rjómanum er bætt við, hrært saman og voila! Sett á kökuna.

Kakan er skreytt með jarðaberjum eða blæjuberjum.

Bon appetit!

Óðum steðjar að sá dagur,
afmælið þitt kemur senn.
Lítill drengur, ljós og fagur
lífsins skilning öðlast senn.

Vildi ég að alltaf yrðir
við áhyggjunar laus sem nú
en allt fer hér á eina veginn
í átt til foldar mjakast þú.

Ég vildi geta verið hjá þér
veslings barnið mitt.
Umlukt þig með örmum mínum.
Unir hver við sitt.

Oft ég hugsa auðmjúkt til þín
einkum þegar húmar að.
Eins þótt fari óravegu
átt þú mér í hjarta stað.

Man ég munað slíkan,
er morgun rann með daglegt stress,
að ljúfur drengur lagði á sig
lítið ferðalag til þess
að koma í holu hlýja,
höfgum pabba sínum hjá.
Kúra sig í kotið hálsa,
kærleiksorðin þurfti fá.

Einka þér til eftirbreytni
alla betri menn en mig.
Erfiðleikar að þó steðji
alltaf skaltu vara þig.

Að færast ekki í fang svo mikið
að festu þinnar brotni tré.
Allt hið góða í heimi haldi
í hönd á þér og með þér sé.

Man ég munað slíkan,
er morgun rann með daglegt stress,
að ljúfur drengur lagði á sig
lítið ferðalag til þess
að koma í holu hlýja,
höfgum pabba sínum hjá.
Kúra sig í kotið hálsa,
kærleiksorðin þurfti fá.

Lítill Drengur

Það er maður sem kemur daglega með póstinn í fyrirtækið sem ég vinn hjá. Þessi maður lítur út fyrir að hafa misst alla ástvini sína í slysi fyrir fimm mínútum - alltaf. Ég hef aldrei séð hann brosa og hann hendir póstinum á borðið hjá mér eins og honum standi verulegur stuggur bæði af mér og borðinu. Á hverjum degi segi ég "góðan daginn" og hann sendir frá sér óskiljanlegt hljóð sem er meira eins og urr en orð. Horfir ekki einu sinni á mig.

Fyrst fór hann í taugarnar á mér. Leið eins og hann væri e.k. fúllyndis-fairy sem dreyfði ósýnilegu illskudufti í kringum sig hvar sem hann fer. Langaði að fá allavega "góðan daginn" frá honum, svo ég hélt áfram að heilsa honum og fá ekkert til baka. Svona er þetta búið að vera í nokkrar vikur. Kannski er þetta samband mitt við þennan félagslega fatlaða, fráhrindandi mann, ef samband mætti kalla, í raun típískt og kannski er skýringuna á því af hverju mér líður eins og mér líður að finna í þessari dínamík á milli okkar, en í stærra samhengi.. því þó ég heilsi honum og verði pínu vonsvikin þegar hann hunsar mig þá ristir það nú ekki djúpt. Mér er nefnilega slétt sama um akkúrat þennan mann, þannig lagað.

Það kemur mér ekki við hvað í fjandanum sem það er up his ass, ég get ekki hjálpað honum og hann kemur aldrei til með að segja góðan daginn við mig.

Það er bara þannig.

Rétt í þessu datt mér í hug að þegar hann kemur á eftir ætla ég að segja "gleðileg jól" við hann. Athuga hvort ég fæ einhver viðbrögð. Á ekki von á því en samt.. nú hef ég eitthvað til að hlakka til..

Er þetta kallað einelti?

Læt vita hvernig viðbrögð ég fæ. Á alveg eins von á því að hann stökkvi á mig og reyni að kyrkja mig. Ég hef svo gaman af því að lifa on the edge. Svo miklu betra útsýni þaðan...

Hann er seinn í dag.

Ég þori ekki á klósettið, gæti misst af honum.

Ég ók mér í stólnum, drepast.. þurfti svo að pissa. Heyrði fótatak nálgast.. en engin kom. Að lokum gat ég ekki meir, enda búin að vorkenna mér svakalega undanfarna daga og hef þolað mikið vatnstap, sem ég hef bætt mér upp í dag með gríðalegu vatnsþambi. Ég hreinlega varð að komast á klósettið.

Ég stóð upp. Þegar ég var komin framfyrir borðið opnaðist hurðin og póstberi dauðans mætti mér í allri sinni dýrð. Ég upplifði svo margar tilfinningar allt í sömu andrá. Ég var svo fegin að hann var komin og ég ekki farin að pissa, var líka þakklát fyrir að hann var ekki veikur. Það hefði verið rosalegur downer ef einhver annar hefði mætt í hans stað. Þegar hann var um það bil búin að strunsa framhjá mér sagði ég "gleðileg jól", svona frekar glaðlega.. og þá gerðist það. Kraftaverkið. Ég heyrði hann tala: "jól? eru ekki páskar?" sagði hann og svo.. ég trúði hreinlega ekki mínum eigin augum og sem betur fer er Inga hérna til að votta það sem ég er um það bil að fara að skrifa.. hann brosti.

Hann brosti maðurinn og talaði. Vá.. ég var næstum búin að pissa í mig og fara að gráta, enda í mikilli geðshræringu. Dreif mig út og á klósettið og þegar ég kom aftur sagði Inga að hann hefði hlegið líka og spurt hvort það væri ekki í lagi með mig og svo óskaði hann henni gleðilegra páska!

Ef þetta er ekki success þá veit ég ekki hvað. Ég er reglulega ánægð með mig núna. Hann hefur nú bara alveg ágætis rödd og það lifnar ekkert smá yfir honum þegar hann brosir.

Að lokum vill Óli benda fólki sem vill sjá sorgmæddasta mann í heimi að fara í 10-11 í Arnarbakkanum. Prufiði að spyrja hvort hann vilji smá knús..

Vá hvað ég er búin að vera dugleg að vorkenna mér undanfarna daga. Ég er örugglega orðin sjálfskipaður ólympíumeistari í þessu innanhúss án atrennu. Ég hef setið og vorkennt mér, legið og vorkennt mér, staðið og vorkennt mér, staðið á einum fæti og vorkennt mér, keyrt og vorkennt mér, eldað og vorkennt mér.. ég vorkenni mér meira að segja í svefni.

This is ridiculous.

Það hefur krafist talsverðrar útsjónarsemi að finna tíma og næði í að stunda alla þessa sjálfsvorkun af því ég á börn sem leyfa mér ekki að sitja í friði og stara út í tómið. Spurningar eins og: "hvað er í matinn?", "eru til hrein nærföt?", "á ég að fara að sofa núna?", trufla mig og brjóta alla einbeitinu.

Í dag fór ég heim í mat klukkan ellefu og mætti aftur klukkan eitt. Þarna voru heilir tveir klukkutímar sem ég ákvað að eyða í quality sjálfsvorkun með background music og alles... en gleymdi að frumburðurinn er í páskafríi. Það er svo heftandi eitthvað að vorkenna sér af innlifun þegar aðrir eru nálægt. Náði samt að vorkenna mér slatta en alveg án tilþrifa. Náttúrlega rugl að fara svona illa með tímann. Er að fatta það núna að ég hefði getað farið niður í hjólageymslu með vasadiskó..

Í dag var ég svo spennt að bíða eftir póstburðamanni dauðans að ég vorkenndi mér ekkert í korter, sem er met. Í gær vorkenndi ég mér ekkert í fimm mínútur þegar pabbi kom og gaf mér risa stórt páskaegg. Þegar póstmaðurinn var farinn vorkenndi ég mér ekkert í alveg sjö mínútur eða þangað til ég fékk spennufall og fór að vorkenna mér yfir því. Ég geri mér fulla grein fyrir því að það er subject of opinion.. hvort okkar er meira pathetic: ég eða fúllyndi póstmaðurinn.

Eftir sleitulausa rannsóknarvinnu hef ég komist að því að kjöraðstæður til að stunda gæða sjálfsvorkun eru í heitu baði með target background tónlist. Sparar svo svakalega mikinn klósettpappír og maður fær ekki sár á nefið..

Eins og gefur að skilja verð ég ansi varnarlaus þegar ég er komin í djúpa og einlæga sjálfsvorkun og þá segir nikótínlöngunin oftar en ekki til sín. Ég er hinsvegar svo heppin að ég er of hégómafull til að fara út í sjoppu svona hugguleg eins og ég er þegar ég er búin að gráta mikið. Hor í peysunni og svona.. með ekka: e..e..ei..einn s..s..sa.. salem.. l..l..

There's no misery.. eahhh yeah like the misery I feEEEeeEeel in me!

Angel með Simply Red er að gera feita hluti fyrir mig akkúrat núna.

Ég er ennþá svo ánægð með að hafa náð sambandi við póstburðamann dauðans áðan að ég er að spá í að fara í líkamsrækt á eftir og taka út vonbrigði mín og depurð á aumingjavélinni.

Verst að ég held að þeir loki hálf tólf og ég kemst ekki fyrr en klukkan átta...

Ég var búin að baða börnin og klæða þau í sparifötin, finna íslensku fánana og rellurnar þegar ég áttaði mig á því að nýja Nóatúnsbúðin gæti verið lokuð í dag vegna þess að það er Skírdagur.

Classic.

Við sem ætluðum að fara í þriggja manna skrúðgöngu til að fagna opnuninni. Af hverju var ekki skrúðganga annars? Hef ekki mátt vera að því að versla, stóla á að Melabúðin opni um hádegið.

Man 1: "Of all the lousy.. she is disgusting, she is lying, she's deceitful, she's two faced, she's conniving and she's dishonest!"
Man 2: "hehehe yes.. isnt's she wonderful?"

Það hefur engin getað svarað þessu svo það er best að ég upplýsi það hér með að þetta quote er úr myndinni "Dirty Rotten Scoundrels". Þetta er atriðið þegar þeir félagar komast að því hver the Jackal er í raun og veru og Steve Martin er aðeins minna ánægður með hana en Michael Cain karakterinn.

Þetta er ein af uppáhalds myndunum mínum. Fer að skipta þessu út -bráðum.

Verð að láta ræðuna hans Lawrence fylgja, þessa þar sem hann útskýrir fyrir Freddy af hverju hann er con man:

"Freddy, as a younger man, I was a sculptor, a painter, and a musician. There was just one problem: I wasn't very good. As a matter of fact, I was dreadful. I finally came to the frustrating conclusion that I had taste and style, but not talent. I knew my limitations. We all have our limitations, Freddy. Fortunately, I discovered that taste and style were commodities that people desired. Freddy, what I am saying is: know your limitations. You are a moron."

Var að spöklera.. er Ljénzherrann eini maðurinn í bloggheimum sem skilur hvað þetta lag er magnað?

Let's get it on - Marvin Gaye

I've been really tryin, baby
Tryin to hold back this feeling for so long
And if you feel, like I feel baby
Come on,
Oh come on,

Ohh....

Let's get it on - ahh baby
Lets get it on - let's love baby
Let's get it on - sugar
Let's get it on

We're all sensitive people
With so much to give,
Understand me sugar
Since we got to be here
Let's live, I love you

There's nothin wrong with me lovin you
baby no, no, no..
And givin yourself to me could never be wrong
If the love is true, oh baby

Don't you know how sweet and wonderful, life can be
I'm askin you baby, to get it on with me
I ain't gonna worry, I ain't gonna push - I won't push you baby

So come on, come on, come on, come on, come on baby
Stop beatin round the bush....

Yeahh..

Let's get it on
Let's get it on - you know what I'm talking about, come on baby
hey, hey.. let your love come out.. if you believe in love
Let's get it on - ohh... let's get it on baby, this minute
Oh yeah.. let's get it on - please, please get it on..

I know you know what I've been dreaming of, don't you baby
My whole body, wants the... feeling of love - ah.. help me!
I aint gonna worry, No, I aint gonna push - I won't push you baby

Wohh..

Come on, come on, come on, come on, come on darlin'
Stop beatin round the bush....

Oh.. gonna get it on
I want to get it on
You don't have to worry that it's wrong

If the spirith moves you, let me groove you - good!
Let your love come down
ohh
Get it on
Come on baby
Do you know the meaning?
I've been sanctified

Girl, you give me good feeling.. so good
Something like sanctified

Ohhh do right baby
Nothing wrong with love
If you want to love me baby.. just let yourself go
oh baby..

Let's get it on

Hvað þarf maður að gera til að gera gott betra? Svarið við þessari spurningu blasir við eftir að ég fór í nýju Nóatúnsbúðina í JL húsinu áðan.

Maður þarf að kveikja í því..

Þetta jaðraði við trúarlega lífreynslu að fara inn í gömlu góðu búðina mína*. Ég eyddi ekki löngum tíma þarna, enda þurfti ég ekki að versla mikið en það sem ég sá er ég mökk ánægð með og finnst hafa tekist mjög vel til að endurnýja verslunina. Fann reyndar ekki pecan hnetur en kom bara við í Melabúðinni á bakarleiðinni. Að sjálfsögðu voru til pecan hnetur þar. Hef sagt það áður.. maður finnur ótrúlegustu hluti í Melabúðinni.

Nú ætla ég að taka til og búa til gulrótarköku.

*ég á ekki Nóatún í JL húsinu en versla oftast þar, nema þegar ég versla í Bónus, Melabúðinni, 10-11 eða Krónunni. Þetta eru að sjálfsögðu alltsaman MÍNAR búðir. Látiði nú ekki svona..

"Mamma, ég græt.. þetta er svo gott"

Fékk póst áðan frá vini mínum sem er að segja mér að drullast til að koma með upphæð í verkið sem hann er með fyrir mig. Nú hef ég drullast til þess og ef ég fæ þetta djobb fæ ég peninga sem eru ekki fyrirfram eyrnamerktir í skuldir eða heimilisútgjöld.

Úúúúú.. kannski kaupi ég mér ný föt! Hef ekki gert það mjög lengi, eða harðann disk og strauja vélina mína. Það er eiginlega löngu komin tími á það. Gætu eitthvað af þessum forritum sem ég er með hérna farið að virka aftur.

Sem minnir mig á annað verkefni sem ég tók að mér sem ég ætlaði að klára um páskana... sem ég fæ líka pening fyrir og svo er eitt enn í gangi sem á eftir að skila mér meiri pening í kassann. Þeir eru ekki að djóka með þetta, peningar eru í alvöru félagsverur! Ef þetta heldur svona áfram gæti ég keypt mér sjónvarp og DVD spilara líka!

Best af öllu.. ég kem til með að vera á kafi í vinnu.

Ég hef oft verið miklu leiðari en þetta.

Peningar, peningar, peningar.. þeir kaupa ekki hamingju en gera eymdina svo miklu bærilegri...

Farin í ræktina.

Djöfuls snilld að hafa opið í líkamsrækt föstudaginn langa. Hitti vinkonu mína og við vorum í tvo og hálfan klukkutíma að djöflast.

Þegar ég kom heim lagðist ég uppí rúm og steinrotaðist, gjörsamlega. Núna líður mér eins og ég hafi orðið fyrir lest. Vinkona mín kenndi mér m.a. að æfa bingóvöðvann og núna sit ég, spenni vöðvann í upphandleggnum og hristi handlegginn aðeins til að sjá hvort ég sé bingó hæf. I'm a winner. Þetta motherfucking haggast ekki!

Búið að bjóða mér í heimsókn í kvöld og ég ætla að fara, ef ég get staðið upp úr þessum stól sem ég sit í akkúrat núna, bíðum vi...

Hjördís klikkar ekki.

Jónína, kærar þakkir.

Í gær fór ég með krakkana á Houdini sýninguna. Það var ferlega gaman. Mér fannst trúðarnir lang skemmtilegastir og ég gjörsamlega sprakk úr hlátri þegar Olga tróð filmu.. já.. nei.. förum ekki nánar út í það. Gæti misskilist.

Á eftir skutlaði ég krökkunum til pabba síns, þar sem þau verða yfir páskana. Fór á stefnumót og kom heim á miðnætti. Þegar ég kom heim heyrði ég tónlist. Soundtrackið úr Harry Potter. Hva? Ég skildi ekkert í þessu.. rann á hljóðið sem kom frá tölvu frumburðarins. Á skjánum var screensaver og ég danglaði örlítið í músina til að ég gæti slökkt á tölvunni. Þegar screensaverinn hvarf birtist þetta.

Þetta er fallegasta páskakveðja sem ég hef fengið.

Ég ætlaði að skrifa um mig og mömmu og lífsreynslu sem við áttum saman í kvöld en þegar ég kom heim gerðist svolítið sem ég ætla frekar að skrifa um. Hitt krefst þess eiginlega að ég sé í spes skrif stuði.. og ég er ekki í þannig stuði því í millitíðinni gerðist svolítið sem.. ja.. miðað við fyrri skrif mín er það mjög ótrúlegt en engu að síður á disclaimerinn minn ekki við í þetta skipti.

Þegar ég kom heim tékkaði ég á símanum mínum og á honum var missed call. Símanúmer sem ég þekki ekki... þið vitið hvað ég er að fara.. en.. og ég veit hvað þið eruð að hugsa.. en.. no kidding.. missed call - nýtt númer. Á meðan ég settist niður við tölvuna til að kveikja hringdi ég. Því það hringir engin í mig nema þeir sem þekkja mig og ég var viss um að þetta væri einhver af stelpunum í einhverju partíinu að kalla mig á vakt eða eitthvað..

Það var karlmaður sem svaraði. Ég sagði "hæ, varst þú að hringja í mig?" "Nei.. þú varst að hringja í mig", svaraði hann. "Þú hringdir fyrst", sagði ég, "annars hefði númerið þitt ekki verið í símanum mínum". Þegar hann fattaði að ég var að hringja til baka þá fattaði hann hver þetta var "er þetta Anna Helgadóttir?". Hann var komin skrefi á undan mér.. því ég vissi ekki hver hann var, á akkúrat þessum tímapunkti.

Ég veit það hinsvegar núna og hann hringdi bara til að segja mér að hann sé búin að fylgjast með mér í smá tíma, finnist ég "rosalega falleg stelpa", hann býr einn.. og vill bjóða mér í leikhús.

Ég á.. real life.. bonified.. alvöru.. flesh and blood.. stalker. Hann býr meira að segja í næsta nágrenni! Viljiði friggin spá. Og hann veit ekki að ég er bloggari. WAHAHAHAHA

Ja.. ef hann veit það þá var hann allavega ekki að flagga því.

Óborganlegt.

Mér líður eins og ég sé í friggin BIG FISH bíómyndinni!

Væri viðeigandi reyndar.. ef lógíkin er að þú segir bara sömu lygasöguna nógu oft.. þá verður hún að veruleika. Þarf aðeins að ná mér.. og þá ætla ég að skrifa um bíóferðina sem ég fór í áðan. Besta bíóferð sem ég hef farið í langan tíma. Ég þarf bara fyrst að draga fyrir gluggana og leyfa þessu að sink in...

Mér finnst þetta ótrúlegt og ég er auðvitað að djóka. Maðurinn er ekki að stalka mig, held ég.

Ég gaf bílnum hans einu sinni start. hehehe

Maður á alltaf að hafa kapla í bílnum. Og skóflu. Þarf að fá mér svoleiðis...

Mamma hringdi í mig í gærkvöldi, eins og hún á til að gera. Hún hefur haft áhyggjur af mér undanfarið og er umhugað um að ég sé ekki ein að vorkenna mér. Aldrei þessu vant var ég einmitt ekki að vorkenna mér, var nýbúin að hringja í Háskólabíó og komast að því að það var opið. Ég spurði hana hvort hún vildi koma með mér í bíó. Já, hún var til í það en fyrst ætlaði hún að borða.

Tuttugu mínútur í bíó hringdi hún og spurði hvort ég vildi ekki frekar koma og borða londonlamb með henni og Begga. Nei, ég var hörð á því að ég vildi frekar fara í bíó því ég glími ennþá við lystarleysi, sem er þó að skána. Sagði að þetta væri ekkert mál, ég gæti nú alveg farið ein.. hef gert það áður finnst það bara alveg ágætt núorðið. Nei.. hún ákvað að koma en sagðist fyrst þurfa að dulbúa sig. Ég skildi nú ekki alveg hvað hún átti við en lét það slide.. but let me tell you.. she wasn't kidding.

Mamma er nefnilega búin að vera að vinna verkefni á fullu og hefur ekki litið í spegil í tvo daga og gengur um í grænum hör galla sem er ekki til þess fallin að fara mikið út á lífið í, vantar bara blóðslettur og hún myndi líta út fyrir að vera komin beint af skurðarborðinu. Mamma er meðvituð um þetta en var orðin of sein til að skipta um föt. Í staðinn greip hún stóra, síða, þunga, brúna úlpu með stórri, loðinni hettu og sveipaði sig þessu yfir græna hryllinginn, setti hettuna niður fyrir augu og lagði af stað til að sækja mig.

Þegar ég kom niður og sá hana fór ég að hlæja, því við fyrstu sýn fannst mér eins og ofvaxinn glyrnungur væri komin að sækja mig í bíó. Ég settist upp í bílinn og hló. Mamma sagði að ég mætti ekki hlæja svona að sér.. hún væri ekki búin að líta í spegil í tvo daga og allt það. Hún leit nú samt mjög vel út, ég lít miklu verr út en þetta þegar ég hef ekki litið í spegil í tvo daga.

Jæja.. við fórum í bíó. Þegar við stigum út úr bílnum fór ég aftur að hlæja og mamma hló líka vegna þess að líklega gerði hún sér grein fyrir því hvað þetta var.. ja.. ridiculous. Stúlkan í miðasölunni hallaði sér aftur og rak upp stór augu þegar hettuklædda monsterið kom í miðasöluna og hvæsti "tvo miða á Miss Congeniality 2" - því já... mamma er slæm af astma og það hvæsir í henni þegar hún talar og stundum hryglir líka. Ég barðist hetjulega við að hlæja ekki upphátt og halda ekki um magann en það láku tár..

Það voru mjög fáir í bíó. Þegar við gengum inn í salinn bað mamma mig að ganga á undan svo að hún sæi hvert við værum að fara því hettan náði niðurfyrir augun og hún sá ekki rassgat. Ég gat ekki meir. Ég sprakk úr hlátri og upp stigan í háskólabíói gekk ég.. með tárin lekandi úr hlátri og mamma leið yfir gólfið á eftir mér eins og dauðinn sjálfur en hún sprakk auðvitað líka úr hlátri og undan hettunni heyrðust hljóð sem voru allt annað en mannleg, astminn sko. Þetta læknaði ekki mitt hláturskast, ég versnaði bara og mamma líka og öll þau óhugnarlegu hljóð sem undan hettunni komu. Þessar fáu hræður sem voru þarna hafa líklega haldið að við værum búnar að eyða deginum á hádegisbarnum á Sögu. Mér var bara alveg slétt sama. Þetta var of fyndið. Á dauða mínum átti ég von.. en ekki að taka hann með í bíó! Næst þegar hún gerir þetta verður hún að koma með sigð með sér, það er ekki nokkur einasta spurning.

Myndin var lala. Mamma tók niður hettuna rétt á meðan hún rúllaði. Eftir bíó skellti hún hettunni aftur á hausinn og keyrði mig heim. Þegar ég sagðist myndi skrifa um þetta og ljúga að nokkrir í bíó hafi fært sig til að sitja ekki nálægt þessum hryllingi orguðum við báðar úr hlátri. Magavöðvarnir maður! Mér leið eins og ég væri nýbúin að taka 3x30! Mér er ennþá illt í maganum. Ég bað hana um að leyfa mér að taka mynd.. en hún bara grét, hrygldi og hvæsti í henni og hélt um magann. Ég sé ekkert smá eftir að hafa ekki tekið mynd en ég var bara ekki í ástandi til þess, fyrir hlátri.

Skelli mér í heimsókn á eftir bara og læt hana dulbúast fyrir mig aftur - hún á náttúrlega búninginn...

Ég fékk hugmyndina fyrir nokkrum mánuðum síðan. Þegar ég var að lakka á mér táneglurnar í gær rann upp fyrir mér að þetta væri ekki svo vitlaus hugmynd. Ég hringdi strax í nokkrar stofnanir; atvinnusköpunnarsjóð, skattinn og utanríkisráðuneytið og fékk grænt ljós.

Ég ætla að sauma mér kjól.

Það er einn ótvíræður kostur að eiga margar vinkonur sem þekkja ekki hvora aðra. Maður fer aldrei einn í ræktina þó maður fari oft.

Ég ætti kannski að halda partí og kynna þetta fólk alltsaman?

Ég er búin að finna kjólinn.. nema ég á ekki von á að hann verði rauður. Það er of áberandi.

Þetta er náttúrlega allt á hugmyndastiginu ennþá. Ég hef aldrei teiknað kjól sem endar eins og fyrirmyndin. Ég þarf að breyta allt of mörgu áður en ég er ánægð með lokaútkomuna. Er samt eiginlega komin á þá skoðun að ég þurfi tvo kjóla því ég á ekki svartan.

Verður maður ekki að eiga svartan kjól líka?

Ég var að hlusta á Onedin theme lagið áðan og sniffa sokk sem ég fann undir rúmi þegar sveif á mig svo svakaleg víma að ég missti meðvitund.

Vaknaði með slef og parketfar á kinninni, er ég hálf dösuð en samt smá svona dissí af sokkasniffinu og ætla að nota leifarnar af þessu high-i til að kíkja á skattamálin hjá mér. Ef mér tekst að klára fyrir átta ætla ég í líkamsrækt. Ef mér tekst að klára fyrir tíu ætla ég í bíó. Ef mér tekst ekki að klára get ég alltaf sniffað hinn sokkinn og upplifað algleymi.

Update 18:36:23

Veflykillinn minn virkar ekki. Oh joy..

Mér finnst eins og ég sé að finna sjálfa mig aftur. Óhugnarlegt cool sem ég finn í sálinni, eða þá að allir gluggar eru opnir hérna. Eitthvað er það. Kannski var það sokkurinn áðan, eða Onedin. Kannski baðið. Kannski sú staðreynd að ég er einum degi nær dauðanum.

Who the fuck knows.

Hvað ég myndi gefa fyrir friggin' sígarettu akkúrat núna. Úff...

Vá.. the agony of choice...

Í nótt vaknaði ég klukkan hálf fimm og einhverra hluta vegna var ég handviss um að ófreskjustselpan úr The Ring væri komin út úr sjónvarpinu inní stofu til að drepa mig á óhugnarlegan hátt, heyrði í henni skríða yfir gólfið.

Ég lá stíf úr hræðslu og gat ekki sofnað aftur fyrr en löngu seinna og vaknaði með vöðvabólgu dauðans í morgun vegna þess að líklega svaf ég restina af nóttinni með alla vöðva spennta.

Að hugsa sér. Ég á að heita fullorðin manneskja!

Þetta er í fyrsta skiptið frá því ég skildi sem ég finn þörf fyrir að hafa karlmann við hliðina á mér í rúminu sem ég get vakið bara til að heyra hann segja: "æji hættu.. það er ekkert þarna frammi, láttu mig í friði.. er að reyna að sofa hérna". Því þó að það hljómi kaldhranalegt þá staðfestir þetta eitthvað svo raunveruleika stöðunnar og ég get farið að sofa aftur.

Eða gert eitthvað annað. Skúli skröltormur kann því miður ekki að tala.

Ég þarf kærasta og ég þarf kærasta sem hefur ekki á móti því að vera vakin um miðja nótt vegna þess að ég er hrædd og þegar ég hætti að vera hrædd slaka ég öll á og langar að...

..spila lúdó við einhvern.