 |
|
|
|
 |
Viðgerðir
Sunnudagur, 20. febrúar 2005
Ég er með tóm í hjartanu mínu. Nothingness. Mér finnst svo gott að lesa. Færist yfir mig viss ró. Minnir mig á þegar ég var lítil. Þegar ég var lítil var ég bókaormur, svo varð ég eirðarlaus með aldrinum. Fann ekki frið til að lesa, þó ég væri ein. Alltaf eitthvað sem.. var að. Ég fann ekki út hvað var að fyrr en nýlega og hef náð nokkrum tökum á eirðarleysinu mínu síðan. Í gær fór ég heim til afa Jóns að gera við bílinn með pabba. Fyrst fór ég til mömmu og gerði svolítið sem ég held að ég hafi bara aldrei gert áður. Þegar ég kom fór mamma að tala um Króatíu og náði í landafræðibók. Ég fattaði Júgoslavíudjókinn og hló lengi, en þegar ég hætti að hlæja heltist tómið yfir mig og ég lagðist í sófann og hlustaði á mömmu segja krökkunum frá því sem þau ætluðu að gera og sýna þeim myndir af hótelinu og landinu á netinu. Þegar mamma var búin að fara í gegnum allt sem hún hafði fundið um Króatíu stóð ég upp úr sófanum og bað mömmu að koma aðeins, sem hún gerði. Ég leiddi hana inn í sjónvarpsherbergi og bað hana um að halda utan um mig í sjónvarpssófanum smá stund. Eins og lítill krakki hjúfraði ég mig upp að henni og hún hélt fast utanum mig og strauk á mér bakið og hárið. Ég sá okkur speglast í sjónvarpsskjánum og fannst þetta svo fáránleg sjón. Aðallega vegna þess að mér leið eins og barni og en ég er ekki barn. Það voru fullorðnar konur í spegilmyndinni. Mér leið samt betur á eftir. Ég var varla búin að leggja bílnum í innkeyrslunni hjá afa þegar pabbi kom út úr bílskúrnum með tvo timburklossa til að setja fyrir aftan afturdekkin. Á meðan við vorum að skipta um klossana þusaði pabbi yfir því hvað frakkar væru vonlausir. "Sjáðu hvernig þetta er! Bara frakkar sem hanna hlutina svona með öfugum klónum, merkilegur anskoti". Á seinna hjólinu datt annar vírinn af bremsuklossanum. "Úps", sagði pabbi. Hann hafði kippt aðeins of harkalega í. "Kom ljós í mælaborðið? Þegar þú fórst að heyra í klossunum?", spurði hann. "Nei", svaraði ég, "ekkert ljós". "Ja ef það kemur eitthvað torkennilegt ljós", sagði pabbi, "þá læri ég að meta það með tímanum", svaraði ég. Við brostum. "Auk þess var mér kennt að í bílaviðgerðum eru alltaf aukaskrúfur sem ganga af, er ekki eins með víra?", bætti ég við. Þegar við vorum búin fór ég inn á undan pabba og þvoði svartar hendurnar með comma hreinsikremi. Að því loknu settist ég inn í stofu hjá afa. "Hvernig gekk?", spurði afi. "Mjög vel", svaraði ég. Afi fór að segja mér frá klossunum á sínum bíl. '77 árgerð af Ford. "Ef maður keyrir mjög holóttan veg geta þeir bara dottið niður" - "pabbi.. það er af því þetta er Ford", sagði pabbi og þeir hlóu. "Voru þeir alveg búnir, klossarnir", spurði afi. "Nei, mesta furða hvað var eftir", svaraði ég. "Kannski eru þetta borðarnir að aftan", sagði pabbi og glotti, "ertu viss um að hljóðið hafi verið að framan?" "Come on pabbi, give me a break", svaraði ég, "ég er kona! Ég á erfitt með að greina hvaðan hljóð kemur.. jesús.. kræst.. oh.. væri það nú ekki típískt ef þetta væru borðarnir að aftan." Þeir brostu. "Förum hring og athugum hvort hljóðið er farið", stakk pabbi uppá og við fórum út í bíl. Á meðan við keyrðum um hverfið nauðhemlaði ég nokkrum sinnum, þurfti að pumpa bremsurnar aðeins fyrst - eins og við var að búast - en hljóðið var farið og sæt hitalykt af nýju bremsuklossunum fyllti vit okkar. Mér finnst það góð lykt. Ég hlakka til að hitta pabba næstu helgi og klára að gera við bílinn. Vona að það verði veður til þess. Ætla líka að stytta buxur fyrir afa. Þótti nú eiginlega vænt um að hann skyldi biðja mig um það. Kannski eru bara of margar skrúfur sem hafa orðið afgangs í viðgerðunum á mér. Því þó það sé í lagi að hafa nokkrar afgangs.. þurfa þær sem eftir eru að geta haldið öllu saman. | anna | 22:43 |
comments
Ertu með þessar afgangs skrúfur í geymslu á traustum stað, eða eru þær týndar? Nr. 1 | posted by: organistinn | 21.02.2005 | 6:55:54 | [+] |Þess má geta að Ingólfur er sérfræðingur í viðgerðum á frönskum bílum og ég hvet alla sem eiga slíka að leita til hans ef eitthvað er aflaga.
|
