ravings of a lunatic: svoooo veikur

svoooo veikur

Fimmtudagur, 10. febrúar 2005

Í dag fékk ég aftur símtal frá Lögreglunni. Í þetta skipti var það hann Binni sem hringdi og í öðrum erindagjörðum en þegar Haraldur hringdi í mig um daginn. Binni sagði mér að hjá honum væri maður með mikla loðhúfu. Þessi maður var víst á heilsugæslustöðinni útá nesi hjá lækni og þegar hann var búin hjá lækninum ráfaði hann eitthvað um í kuldanum með óráði áður en hann fór inná Eiðistorg og í apótekið þar. Þar eyddi hann þremur korterum í að skoða blautþurrkur og varasalva áður en afgreiðslufólkinu fannst skynsamlegast að kalla til lögreglu. Kom þá í ljós að maðurinn mundi ekki hvað hann hét eða hver hann var, en hann mundi nafnið Anna, gsm númerið mitt og gat bent í norður.

Binni bað mig að koma og sækja viðkomandi áður en hann smitaði sig og Ellu, sem er á símanum, því hann hóstaði viðstöðulaust og hnerraði. Sagði mér að blóðprufa hefði verið tekin og maðurinn væri ekki ölvaður. Ég rauk af stað. Veit sko alveg hver á þessa húfu.

Þegar ég keyrði inn á bílaplanið á Eiðistorgi kom Binni út og studdi þennan mjög svo veika mann út í bíl til mín. Ég keyrði hann heim. Á leiðinni horfði hann á mig veiklulegu augnarráði og spurði mig hvort hann væri að fara í sveitina núna. "Nei, nei Mad minn, ekki í sveitina í dag". Þá spurði hann mig hvort hann yrði að borða mysing, því hann hataði mysing. Ég sagði honum ofurrólega frá því að hann væri með óráði og nú myndi ég fara með hann heim, hátta hann ofaní rúm og stjúka honum um hárið þangað til hann sofnaði. "En mér er illt í hárinu", sagði hann og fór að gráta.

Hann er komin heim, undir sæng og hann er sofnaður. Vakti upp hjá mér móðureðlið og í einhverju þesslags skasti bjó ég til súpu og gaf honum áður en hann missti rænuna. "Má ég deyja núna", spurði hann mig áður en hann datt út. "Nei Mad minn. Þú mátt ekki deyja fyrr en þú verður 93 ára. Ég ætla nefnilega að verða 96 ára og vil taka góð þrjú ár til að flippa út og svalla með yngri mönnum áður en þetta er búið, þú verður að skilja það ástin mín", svaraði ég. Þá lokaði hann glansandi augunum í uppgjöf og sofnaði.

| anna | 16:44 |