 |
|
|
|
 |
Morgun
Þriðjudagur, 08. febrúar 2005
Í morgun lá ég uppí rúmi. Síminn minn búin að vekja mig en ég nennti ekki frammúr. Ég heyrði létt fótatak og rifaði aðra glyrnuna. Doddi stóð við rúmið úfinn og sætur. Ég lyfti sænginni letilega upp og hann skreið uppí og hjúfraði sig uppað mér. Ég breiddi yfir hann. Anna: "ég er svo löt Doddi minn. Ég nenni ekki á fætur" Svona lágum við og hárið á honum kitlaði nefið á mér þegar ég andaði. Doddi: "hey mamma.. kannski ertu svo löt að þú ferð ekkert frammúr í allan dag og ég þarf ekkert að fara í skólann?" Ég stalst samt til þess að liggja smá stund í viðbót með honum. Mér finnast þessar mínútur á morgnanna þær lang bestu yfir daginn. Þegar við liggjum eins og letidýr og finnum ylinn af hvoru öðru, hálf svefndrukkin. Þetta er eitthvað sem ég vil helst ekki vera án. Á leiðinni niður stigann hittum við nágrannann með sæta hundinn. Nágranni: "bara komin snjór aftur" Nágranni minn tók utanum mig, svona eins og til að hughreysta mig. Mér brá pínulítið. Svo opnaði hann allar hurðir fyrir mér eins og ég væri konungborin og Doddi skríkti þegar hundurinn hljóp í kringum hann. Þegar ég var búin að keyra Dodda í skólann kyssti ég hann bless, fór inn í bíl og horfði á eftir honum ganga letilega í átt að byggingunni. Þegar hann var hálfnaður snéri hann sér við og veifaði til mín, ég veifaði til baka. Ég sat í bílnum þangað til Doddi hvarf inn um hurðina. Þá keyrði ég af stað í vinnuna og einhverra hluta vegna fór snjórinn ekkert í taugarnar á mér lengur. | anna | 11:50 |
comments
Ef þetta er ekki tilgangur lífsins þá veit ég ekki hvað life is good... Nr. 2 | posted by: Hildigunnur | 8.02.2005 | 19:30:38 | [+] |post a comment
|
