Mánudagur, 14. febrúar 2005
Ég er búin að finna líklega skýringu á því af hverju ég vaknaði þversum í rúminu í morgun og búin að vefja mér inn í báðar sængurnar og henda öðrum koddanum niður á gólf. Ég hef loksins áttað mig á því, eða undirmeðvitundin, að það er tómt rugl að sofa öðru megin í rúminu þegar maður er einn í því. Ég spái því að ég muni alltaf sofa svona "út um allt" í rúminu hér eftir. Enda var þetta soldið spennandi, neita því ekki. Vakna og sjá heiminn í nýju ljósi. Því ég snéri ekki rétt. Koddinn var á gólfinu einfaldlega vegna þess að þó maður geti vafið sig tveimur sængum (og rúmteppi) þá hefur maður ekkert við tvo kodda að gera, ef maður vill ekki vera með hálsríg.
Þetta er allt svo augljóst allt í einu.
Ég er líklega ennþá svona þreytt vegna þess að það hefur farið töluverð orka í að mjaka mér út um allt og bylta mér og snúa. Best ég fari aftur snemma að sofa í kvöld á meðan líkaminn er að venjast þessu nýja hátterni mínu.