Þriðjudagur, 01. febrúar 2005
Ég skal segja ykkur það. Endorfínið maður! Vá hvað ég er búin að vera dugleg að hreyfa mig, enda er ég við það að gefa upp öndina.
Fór í leikfimi með vinkonu minni og við byrjuðum á "aumingjavélinni" eins og hún kallaði hana. Þar vorum við í þrjátíu mínútur og ef þetta er fyrir aumingja þá er þetta akkúrat vélin fyrir mig. Ég var að leka niður eftir hálftímann.
Ef við tökum þetta saman. Þessi ferð, plús tvær ferðir um helgina.. ég verð orðin mössuð eftir viku. Eða þannig sko.
Eftir æfinguna fórum við í gufu og leyfðum okkur að leka niður í afslappelsi.
Það er svo í fréttum að ég vann Halldór í scrabble í dag. Doddi var veikur og Dórið kom við til að taka tvo leiki. Annars mátti hann eiginlega ekkert vera að þessu, var að finna nýjan ættingja í dag og síminn stoppaði ekki. Það aftraði honum ekki frá því að vinna mig.. eða réttara sagt strauja mig í fyrsta spilinu. Ég vann hann í fyrsta skiptið á ævinni í seinna spilinu enda hóstaði hann oft "drusla" á meðan. Ég var, btw, "engill leiðans" á skorspjaldinu í þetta sinn.
Eitt gerðist athyglisvert á meðan við spiluðum. Jóhanna sat hjá okkur inní eldhúsi og við Halldór vorum að tala saman, eins og við gerum oft þegar við spilum scrabble. Ég man ekki af hverju.. en Halldór spurði Jóhönnu hvort ég væri svona mamma sem segði börnunum mínum í tíma og ótíma að þau hefðu eyðilagt líf mitt. Rústað öllum möguleikum á frama og frægð. Jóhanna heyrði ekki spurninguna svo ég spurði hana aftur, hvort ég segði oft við hana og Dodda að lífi mínu hefði verið lokið þegar þau fæddust. "Já", svaraði Jóhanna og fór fram. Halldór dó úr hlátri og ég sat eftir steinhissa - því ég kannast nú bara ekki við að hafa sagt þetta við börnin mín. Hef ekki talið þau til mistaka hingað til. Að hafa kennt þeim að tala er allt annað mál.
Þegar Jóhanna kom aftur gat ég ekki varist því að spyrja hana að því hvort þetta væri virkilega tilfellið. Velti því fyrir mér hvort ég væri svona skitsó. Já, hún hélt þessu fram statt og stöðugt. Ég hefði sagt þetta við þau. Þegar ég gekk eftir nánara svari kom í ljós að barnið lúsles síðuna mína og hafði fundið færslu þar sem ég spyr mig af hverju ég hafi nú verið að gifta mig og eignast börn, þvílíkt endemis rugl það sé nú allt saman.
Hún virðist ekki gera sér grein fyrir því að það sem ég skrifa er oftar en ekki della, þó þetta sé auðvitað dagsatt, eins og komið hefur í ljós. Þó ekki væri nema bara þetta með giftinguna. Breytir því ekki að ég get ekki hugsað mér að vera án barnanna minna og vonast til að þau lifi mig bæði svo ég þurfi aldrei að vera meira en phonecall away. Nema þegar ég hef slökkt á símanum auðvitað.
Þetta var allavega mögnuð upplifun. Ég stend hinsvegar við að ég hef aldrei sagt þetta við þau, enda er það einfaldlega ekki satt - að þau hafi staðið í veg fyrir frama mínum í lífinu. Ef eitthvað hefur staðið í vegi fyrir honum er það helst mín eðlislæga leti og framkvæmdarfælni sem hreppir þann vafasama heiður.
Ég er svo þreytt.
Getur verið að við Una förum aftur á morgun. Hún ætlar að tékka á eiginmanninum fyrst en ef það er on.. þá ætlum við að dóla okkur á kaffihúsi á eftir og hafa það huggulegt. Enda hittumst við nánast aldrei - enda báðar með börn - sem hefta allt slíkt útstáelsi. Það er hinsvegar pabba miðvikudagur hjá mér á morgun svo svigrúmið til að hreyfa sig eykst töluvert.