Miðvikudagur, 02. febrúar 2005

Þegar ég var lítil var ég á leikskóla. Á leikskólanum var hægt að leika sér með trélest sem hægt var að festa vagna aftaní með segli.
Það sem heillaði mig svo var að festa lestarvagnana saman því ef maður snéri þeim öfugt þá ýttust þeir frá hvorum öðrum, enda voru pólarnir á seglunum þá orðnir öfugir. Maður beitti öllum sínum kröftum við að troða þeim saman og samt var það ógjörningur. Ef maður snéri svo öðrum vagninum við smullu þeir saman og maður gat haldið þeim í lausu lofti án þess að þeir dyttu í sundur.
Ég lærði að öfugir pólar hrinda frá og réttir pólar laða hvorn annan að.
Í dag fór ég hinsvegar að velta því fyrir mér hvort það var nokkuð það sem ég lærði. Hvort það geti verið að ég sé ennþá að reyna að fá eitthvað til að smella sem hrindir og ýtir hvort öðru frá.
Mig langar í svona lest. Ég hef reyndar mjög gaman af dótalestum.
Bróðir minn fékk einusinni bílabraut í jólagjöf frá pabba og mömmu. Þetta var Aurora bílabraut af flottustu gerð og mikið djöfull var gaman að fara í kappakstur á henni. Kom skýtin lykt af bílunum. Hitalykt einhver.
Ef ég ætti ógeðslega mikið af peningum myndi ég kaupa bílabraut og leggja hana um alla stofu, með þremur akreinum og svo myndi ég fara í keppni með krökkunum.
Strákadót rúlar.