 |
|
|
|
 |
All by myself
Laugardagur, 26. febrúar 2005
Í gærkvöldi fór ég að heimsækja stelpu sem ég þekki ekkert rosalega vel. Hún ætlaði að leiða mig í allan sannleikann um Króatíu en hún gerði svo miklu meira en það. Þegar ég var að skilja skrifaði ég færslu um það þegar ég var að fara í gegnum bækurnar. "Þegar ég leit í hilluna sem inniheldur mínar bækur fór ég að velta því fyrir mér hvað í fjandanum ég er. Þvílíkur kokteill af alkóhólisma-meðvirnis-dysfunctional sjálfshjálparbókum, bókum um vampírur, trúarbrögð, tölvur og hugbúnað." Þetta var rosalegt móment fyrir mig. Þegar ég horfði á allar þessar sjálfshjálparbækur komnar saman á einn stað. Mér fannst ég vera fullkomin lúser því þær voru ansi margar og í yfirgnæfandi meirihluta ef þú tókst bækurnar í heild. Fyrir utan tölvubækur reyndar en það eru nú meira svona uppflettirit. Maður les ekki tölvubækur spjaldanna á milli. Ég geri það a.m.k. ekki. Ég sleppti því hinsvegar að lýsa því í smáatriðum þegar ég skrifaði þetta hvað ég var mikið hrædd. Ég var að fara að vera ein með börnin mín og sjálfshjálparbækurnar sem fjölluðu nánast allar um dysfunctional fjölskyldur. Ein þeirra er gefin út árið sem ég fæddist og þar er mér lýst í smáatriðum. Allt sem ég hélt... að ég væri með einhvern "karakter", "karaktereinkenni", eitthvað "sjálf".. þessi bók tók það allt í burtu frá mér. Ég komst að því að ég var sorglegt skólabókadæmi um manneskju sem gegnir ákveðnu hlutverki í óheilbrigðu fjölskyldumunstri. Það var rosalega erfitt að horfast í augu við það. Alveg rosalega erfitt. Að það væri í raun hægt að kortleggja mig. Allt sem ég gerði, öll viðbrögð við áreiti. Þetta var áfall. Þessi bók var bara byrjunin. Þegar ég áttaði mig á því hversu verulega óheilbrigðu samskiptamunstri ég var í, við alla í kringum mig, ákvað ég að ég gæti þá allavega reynt að breyta því. Nú ætla ég ekki að segja að ég sé ekkert dysfunctional lengur. Ég er langt frá því, en samt töluvert minna núna en fyrir nokkrum árum og ég fer batnandi, þótt ótrúlegt megi virðast. Ég vil hinsvegar ekki fara aftur í sama farið. Ég hreinlega get það ekki. Ég get hlegið að þessu núna. Bókunum og hræðslunni. Best finnst mér samt að um daginn fór ég á amazon og pantaði mér nokkrar bækur. Tvær sjálfshjálparbækur nema í þetta skipti... um einstaklinginn. Ég áttaði mig á því í gærkvöldi þegar ég var að segja henni frá þessu og við dóum úr hlátri. Ég tel mig sumsé vera orðna fullnuma í dysfunctional fjölskyldum og er búin að þrengja hringinn. Algjört bíó. Ég geri þetta á tímamótum þar sem ég er búin að komast að því að ég er sjálfstæð, sterk og ég get. Get verið ein, get borgað skuldirnar, get séð um heimilið og mér líður vel með sjálfa mig í fyrsta skiptið í.. mig langar að segja rosalega langan tíma en það er ekki rétt. Mér hefur satt að segja aldrei liðið svona vel með sjálfa mig. Á sama tíma er ég samt sem áður rosalega meyr og lítil vegna þess að ég hélt að ég hefði fundið einhvern sem ég gæti verið non-dysfunctional með. Ég er ekki með neinar grillur um fullkomnum. Ég veit alveg að the notebook er ævintýri og um eitthvað sem er ekki til í heiminum sem við búum í. Ég er orðin of lífsreynd. Ég veit of vel hvað virkar og hvað virkar ekki. Ég þekki of vel merkin um það sem virkar ekki og ég veit of vel hvað gerist. Það er samt sárara en andskotinn to let go. Og þó að mér finnist ég hálf misheppnuð og bjargarlaus oft á tíðum er ég innst inni svolítið stolt af mér. Ég fann hvað var að og ég er hægt og rólega að laga það. Ég þarf bara tíma til að klára. Having said that.. þá er svolítið erfitt að vorkenna sér þegar maður horfist í augu við þá staðreynd að ég á tvö full frísk, yndisleg börn. Ég er ung og hraust manneskja, svo ég kvóti nú lækninn minn og ég stend undir mér fjárhagslega þó ég sé ekki rík þannig lagað. The bottom line er.. ég lifi góðu lífi. Mér er fyrirmunað að standa í einhverri sjálfsvorkun. Ég tekst á við þessar tilfinningar sem ég er að finna fyrir núna, verð leið og lítil öðru hvoru en svo rís ég upp og geri það sem ég þarf að gera.
|
