Þriðjudagur, 15. febrúar 2005
Ţegar ég settist upp í bílinn minn á leiđinni í vinnuna tókst mér ađ reka höfuđiđ í. Eiginlega meira eins og ég hafi bariđ höfđinu í hurđina. Ég veit ađ ég er annars hugar og utan viđ mig en fyrr má nú..
Ég er međ dúndrandi hausverk.
Svo hjálpa ég manni međ allskyns skráningaklúđur og hann endar símtaliđ á ađ segja: "hvađ heitir ţú?" Ég svara, "Anna".
"Ţú ert frábćr Anna". Og ég fer nćstum ţví ađ gráta og segi "takk Daniel", ţví ţetta er svo sárt.