Mánudagur, 10. janúar 2005
Ég var komin út á stigagang í morgun þegar ég sá snjó út um gluggann, fór aftur inn í íbúð. Fór úr barbie bleiku dragtinni sem ég var búin að klæða mig í og skipti yfir í gallabuxur og dúnúlpu. Þetta gæti hafa orðið mér til lífs. Vill til að þessi dúnúlpa er þykk eins og andskotinn og kölluð "fallhlíf" af sumum. Ég er hinsvegar svo mikið egó að mér finnst bara gott að vera í fallhlíf og fagna athyglinni sem þetta vekur.
Ég fór út á bílaplan, inní bílinn minn, kom honum í gang, greip rúðusköfu og sté útúr bílnum aftur. Akkúrat hér steig ég á hálkublett þeyttist fyrst tvo metra upp í loft, lenti á rassinum og skall svo á bakið. Lá eins og skata í nokkrar sekúntur áður en ég brölti á fætur.
Ég fer ekki ofanaf því að fallhlífin hafi tekið af mér mesta höggið á bakið en þar sem þetta er mittisúlpa og rassinn á mér svo síður.. að hann nær undan úlpunni slapp hann ekki eins vel.
Nú kom sér vel að vera búin að tryggja bakendann fyrir formúgu...