Fimmtudagur, 13. janúar 2005
Ég var að tala við lækninn minn. Sagði honum frá því að andlitið á mér liggur undir skemmdum.
Á hökunni er ég með eitthvern viðbjóð sem vætlar úr og það sést. Við hliðina á viðbjóðnum er ég að byrja að fá bólu. Hún sést ekki - en ég finn fyrir henni. Hún verður líklega stærri en hausin á mér þegar hún nær sér á strik, ef marka má þrýstinginn sem ég finn frá henni.
Ekki var lífið svona á meðan ég reykti, drakk kók í lítravís og hámaði í mig sælgæti eins og mér væri borgað fyrir að borða það.
Í gær kom maður til mín í vinnuna. Þessi maður er predikari en hann vantar góðan málstað. Hann kom líka um daginn og þá sagði hann mér að allir ættu að stela tónlist og kvikmyndum. Það gerði heiminum bara gott, auk þess sem höfundarréttarlög væru komin út í móa og þetta væri ein leið við að mótmæla þeirri vitleysu. Í gær sagði hann að nú væri hann komin á hráfæði. Sagði mér að fara á hráfæði. Það væri lausn lífsgátunnar. Allir ættu að fara á hráfæði.
Ég hef nú soldið gaman af honum. Sagði að nú yrði hann að fara að finna sér málstað og fara að predika full time. "Það er eitt annað", sagði hann og hikaði, "nei, ég segi þér það næst þegar ég kem". Svo fór hann.
Ég ætti kannski að prófa hráfæði. Held samt að það komi ekki til með að breyta neinu um ástandið á hökunni á mér.