4. janúar 2005
Þriðjudagur, 04. janúar 2005
Þegar ég kom heim úr vinnunni í dag fór ég að versla. Þegar ég kom heim talaði ég við krakkana. Mitt í samtalinu hringdi dyrasíminn.
Anna: "halló?"
maður í dyrasíma: "ég er með sendingu fyrir Önnu Helgadóttur"
Anna: "ha?"
maður í dyrasíma: "ég er með sendingu fyrir Önnu Helgadóttur"
Vill til að ég er með fóbíu fyrir mönnum sem segjast vera með sendingu. Það er mín reynsla, eftir að ég deitaði akureyring, að þeir sem koma með sendingar til fólks eru yfirleitt með stefnur eða ábyrgðarbréf sem segir að þú skuldir þeim marga marga peninga og ef þú borgar ekki í gær verður þú steiktur á teini í hljómskálagarðinum á meðan naktir dvergar pissa á þig.
Ok ég ýki smá..
Nema hvað að ég ákvað að veita manninum inngöngu. Auðvitað löngu búin að gleyma svona leiðindarsendingum og var að reyna að rifja upp hvort ég hafði pantað eitthvað fleira frá amazon og hvað það var..
En þetta var ekki sending frá amazon. Þetta var ekki frá lögfræðingi heldur. Þetta var maður og hann hélt á rósum.
Þegar maðurinn nálgaðist mig með þessa sendingu hlýt ég að hafa orðið hissa á svipinn því hann fór eiginlega að hlæja þegar hann spurði: "ert þú Anna Helgadóttir?" "eh.. já" svaraði ég um leið og hann rétti mér blómavöndinn. Hann hélt niðrí í sér hlátrinum til baka að stiganum. Ég stóð frosin í dyragættinni og trúði ekki mínum eigin augum.
"Vá hvað þessi ókunnugi maður er góður við þig" sagði Doddi.
"Ekki vera svona vitlaus", sagði Jóhanna, "ég veit sko alveg hver sendi þetta".
Ég heyrði ekki hvað fór meira á milli þeirra, var komin í eigin heim sem ilmar af rósum.
Ég er ennþá í þessum heimi.