Fimmtudagur, 23. desember 2004
Ég klíp í mig og pota í börnin og þetta er allt raunverulegt. Allt að gerast í alvörunni. Eitthvað sem ég hélt í alvöru að myndi aldrei gerast.
Aldrei.
Raðir tilviljana. Þennan dag. Alla daga. Hvar er vendipunkturinn?
Hvar er tilviljunin setti þetta af stað?
Það óhugnarlega við þetta allt saman er að mér finnst ég eiginlega vera fake. Trúi ekki að ég eigi þetta skilið. Finnst eins og ég geti ekki verið nógu góð manneskja eða eitthvað. Á alveg eins von á því að allt í einu sé hrópað, upp úr þurru: "BARA DJÓK" og svo fari allir að hlæja.
Ég gekk um í Vanilla sky bolum árum saman og nú líður mér eins og ég sé stödd í bíómyndinni.
Í draumi, sér hönnuðum - fyrir mig.
Held áfram að klípa í mig.
Öðru hvoru.
Það er best.