 |
|
|
|
 |
Lausnin fundin
Sunnudagur, 12. desember 2004
Eftir því sem ég eldist hætti ég að nenna vissum hlutum. Það var þannig, í eina tíð, að ég mátti ekki eignast nýtt elektrónískt undratæki þá lagðist ég í tilraunastarfsemi og leiðbeiningabæklingalestur og tileinkaði mér virkni hlutarins á met tíma. Ég er hætt að nenna þessu og reyni að halda mér on a need to know basis. Þegar nýtt vídeótæki var keypt á heimilið síðast nægði mér að það væri hægt að velja "play" og horfa á vídeó. Ég þarf ekki einu sinni að velja "stop" því þegar myndin spilast út á enda, spólar tækið til baka og slekkur á sér. Sannkallað undratæki. Ég hef aldrei nennt að stilla klukkuna né læra hvernig maður stillir timerinn til að láta tækið taka upp eitthvað þegar maður er ekki heima. Ég lít þannig á það í ellinni að ef ég nenni ekki að eltast við að vera heima á meðan það er í sjónvarpinu.. þá er það ekki þess virði að horfa á það. Nenni ekki að eyða tíma mínum í svona rugl. Sama gildir t.d. með ofnklukkuna í eldhúsinu. Það nægir mér að tilheyra the twelve o'clock blinking society, því ég get notað timerinn á henni, óháð því hvað klukkan er í raun og veru. Ég á útvarpsvekjaraklukku sem blaðamaðurinn lærði að stilla á sínum tíma. Þegar hann flutti út sýndi hann mér hvernig á að stilla hana og ég kann það, þannig séð. Ég bara nenni því ekki. Rafmagnið var tekið af blokkinni um daginn og vekjaraklukkan hringir núna alltaf klukkan fimm á morgnanna. Ég verð alltaf jafn pirruð en hef ekki ennþá fundið þrek eða nennu til að annaðhvort stilla hana eða taka hana úr sambandi. Lít á báða optiona sem of mikla fyrirhöfn. Ef ég stilli hana þarf ég að rifja upp hvernig það er gert, og ég nenni því ekki. Gæti tekið mig allt að þremur mínútum. Ef ég á að taka hana úr sambandi þarf ég að færa rúmið frá innstungunni og því nenni ég alls ekki. Þangað til meðfædd verkfælni mín víkur til hliðar og ég geri eitthvað í málinu held ég áfram að vakna upp með andfælum klukkan fimm og bölva rafmagsveitu ríkisins fyrir að þurfa endilega að sinna viðhaldi í götunni á meðan ég er á lífi. Nú sit ég við tölvuna og læt mig hlakka til að dreyma Jude Law eða Kevin Spacey. Það virðist lenska að akkúrat þegar hlutirnir eru "að gerast" fer klukkan í gang og ég hrekk upp. Púff.. allt búið. Því er nú andskotans verr að ég er haldin þeirri ónáttúru að fara að dreyma eitthvað allt annað þegar ég er sofnuð aftur. Úhú! Í þessum skrifuðu orðum hef ég rambað á lausnina. Ég tek rafmagnið af herberginu og málið er dautt. Ég er farin að sofa. Jude, Kevin.. bring it on! | anna | 23:22 |
comments
Þér hefur ekki dottið í hug að taka rafmagnið af og setja það svo á aftur á ,,réttum" tíma? Það er að segja svo klukkan sé rétt. Iss
|
