Sunnudagur, 26. desember 2004
Í dag var endurvakið sérlegt jólaboð ættarinnar. Mamma hélt utanum herlegheitin. Ég mætti snemma til að hjálpa til. Mamma var búin að segja mér hryllilegar sögur af látnum ættingjum mínum sem höfðu gefið upp öndina við að hræra jafninginn. Nú var komið að mér.
Ég reyndar bauð mig fram í þetta djobb. Ekki nenni ég í líkamsrækt og eftir að ég hætti að vinna við skúringar fyrir tíu árum hefur heilsu minni hrakað skelfilega. Jafnast ekkert á við að vippa stólum upp á borð og vinda tusku hressilega til að halda sér í formi.
Ég hrærði jafninginn og blés ekki úr nös. Öðru hvoru komu ættingjar upp að mér og spurðu mig hvort ég væri í alvörunni búin að vera að deita svona marga menn síðan ég skildi. Nei. Ekki í alvörunni. anna.is á sjálfstætt líf.
Þegar maturinn var búin kviknaði í einum gestinum inní eldhúsi. Sannast hið fornkveðna: "If you can't stand the heat, stay out of the kitchen." Þetta var nú samt bara minniháttar bruni. Held meira að segja að það hafi ekki kviknað í neinum þannig lagað, en það kviknaði í einhverju og það var brunalykt lengi á eftir. Þetta er allt hið undarlegasta mál þegar ég fer að hugsa út í það. Næst verður hausatalning inn og út úr boðinu, það er hreinu.
Eftir brunan barst talið að rafmagnslausum jólum og matseld. Frænka mín minnti mig á söguna af hráa jólamatnum, sem ég var búin að gleyma. Þ.e. jólunum sem mamma kenndi mér að elda hamborgarahrygg. Ég sver.. ef ég væri ekki svona gleymin væri ég líklega á tvöföldu prósakki með fastan klefa á geðdeild og færi lágmark vikulega í raflost.
Spáiði í því.. ef fólk les mig religiously, þá veit það líklega meira um mitt eigið líf en ég sjálf! Ég man ekkert - og ég nenni ekki að lesa mig. Fer nógu mikill tími í að skrifa mig!
Eins og venja er var dansað í kringum jólatréð. Jólasveinar mættu á svæðið og létu öllum illum látum. Einn af þeim vatt sér upp að mér þegar ég var að syngja "pabbi enn í ógnarbasli", vildi vita símann hjá mér og spurði hvort ég væri laus á morgun í hádeginu. Ég sagði honum að ég deita ekki óbís menn með skegg. Þá fletti hann sig klæðum og sýndi mér að hann væri ekki óbís, hann var með púða innanklæða. Ég sagði að það skipti engu máli, ég væri ekki á lausu. Þá reif hann af sér skeggið og sagði: "ég er ekkert með svona skegg í alvörunni".
Yngstu börnin voru farin að gráta og karlmönnunum í boðinu fannst nóg um og tveir stæðilegustu tóku undir hendurnar á jólaveininum og hentu honum út. Hann spurði þá á leiðinni út hvar ég ætti heima og hvort ég væri í símaskránni. Mömmurnar voru að útskýra fyrir börnunum að þetta hefði ekkert verið alvöru jólasveinn heldur einhver skrítin maður. "Eru jólasveinar ekki allir skrítnir?" spurði ein þriggja ára.
Það sem maður lendir í. Grunar að þetta verði í síðasta skipti sem við leigjum einhverja jólasveina sem við vitum engin deili á!
Eftir það sem hér eftir mun þekkjast sem "jólasveina-atvikið" var boðið upp á kaffi og frómars. Hér brotnaði ég niður, enda álagið ekki búið að vera lítið. Meina.. það þurfti að raða stólum við borðið, hræra helvítis jafninginn, gefa fólki að borða og hella uppá kaffi. En að kvelja mann með svona óhugnaði eins og ananasfrómarsinum hennar ömmu. Ég á skelfilegar minningar frá því þegar ég var handmötuð með þessum hryllingi með silfurskeið sem barn. Hvað ég grét á leiðinni í jólaboðin. Ekki furða að ég hafi oft læst mig inná klósetti og neitað að koma fram.
Þetta var auðvitað mikið uppnám og gestirnir kepptust við að annaðhvort borða frómarsinn eða hugga mig. "sko, sjáðu.. það er næstum allt búið" sagði Gulli frændi með fullan munninn.
Þegar ég kom heim tók ég þrjár íbúfen og fór í bað. Lagði mig. Var að vakna.
Fyrir utan allt held ég að þetta hafi bara verið feykigott jólaboð á íslenskan mælihvarða.