Mánudagur, 06. desember 2004
Ég hélt í alvöru að.. en..
Veit ekki hvernig ég á að og er ekki í ástandi til að skrifa um en
Þetta er svo sárt.
Ég
búið?
ég trúi þessu ekki
svo sárt.
Ég vil þakka öllu fólkinu á Landspítalanum sem reyndi allt sem hægt var að gera. Ég samhryggist ættingjum Ófeigs innilega. STundum ganga hlutirnir ekki upp. Stundum er fólk of illa farið
Það er einhvernvegin miklu erfiðara þegar manni þykir svona vænt um einhvern en var aldrei.. gerir sorgarferlið svo.. einmanalegt
hvað þetta er rosalega vont. Geriði það, ég veit að Ófeigur var ekki upp á pallborðið hjá öllum hérna en það var að miklu leyti mér að kenna. Ég skrifaði hann ekki alveg eins og hann var og hélt í alvöru að hann væri ekki svona mikið slasaður. Hélt meira að segja að hann væri fyrst bara að djóka í mér. Hann gerði það oft og ég misskildi alltaf. Ég.. hvað getur maður sagt ?
jesús hvað mér líður illa
