Laugardagur, 04. desember 2004
Ófeigur bað mig að hitta sig á ónefndu veitingahúsi í gær. Ég var mætt á tilsettum tíma, fékk borð og beið. Fólk á næstu borðum pantaði sér mat og ég fékk mér kók, til hátíðarbrigða. Þegar nærri klukkutími hafði liðið pantaði ég mér mat. Þremur borðum frá mér sat maður í svipaðri stöðu og ég, einn og skimandi í kringum sig. Ég var búin að stúdera hann í þónokkurn tíma. Í hvert skipti sem augu okkar mættust flýttum við okkur að horfa eitthvað annað. Lá við að hann blístraði kæruleysislega líka, en þegar ég var að panta fór hann að ókyrrast. Um leið og þjónninn fór með pöntunina mína kom þessi maður að borðinu mínu og spurði mig hvort ég væri að bíða eftir einhverjum. Ég sagði "ekki lengur".
