Miðvikudagur, 15. desember 2004
Í dag fór ég til kvensjúkdómalæknisins míns. Þegar ég kom inn, tætti ég mig úr öllum fötunum, henti mér upp á bekk og gargaði: "TAKTU ÞETTA BÓLUFRAMKALLANDI RUSL DAUÐANS ÚR MÉR STRAX!"
Nei ég lýg.
Þegar ég kom inn, fékk ég mér sæti, brotnaði niður og fór að gráta og bað snöktandi: "taktu þetta bóluframkallandi rusl dauðans úr mér"
Nei.. djöfull lýg ég.
Þegar ég kom inn sagði læknirinn: "Hvað segir þú gott. Það er eitthvað breytt. Er það hárið? Gleraugun?" Ég greip frammí: "bólurnar?" Hann brosti, "fyrir utan þær". Hann var viss um að það væru gleraugun.
Þolinmæði mín er á þrotum, gef þessu samt mánuð í viðbót. Eða eins og Siggi Sigurjóns sagði í eina tíð: "Það er ekki eftir neinu að bíða.. bíðum samt aðeins."
Hann lofaði mér að ef ég kæmi aftur eftir mánuð og lyfið sem hann lét mig fá væri ekki búið að gera neitt gagn, þá myndi hann fjarlægja hormónalykkjuna hratt og örugglega.
Ég er ennþá með hormónalykkju, bólur og nú tek ég hálfa töflu af einhverju undralyfi á dag.
Í mánuð.
Sjáum hvað gerist.
Annars er þetta hætt að vera fyndið. Undanfarna mánuði má ég ekki segja við vini og vandamenn: "hey veistu hvað?" ég fæ alltaf sömu spurninguna til baka: "ertu ófrísk?"
Ég er ekki ófrísk. Þetta glow sem umlykur mig stafar af allt öðru. Ég á e-kort.