ravings of a lunatic: He was a great man

He was a great man

Mánudagur, 06. desember 2004

En það þýðir ekkert að lifa í fortíðinni.

Jú.. vissulega elskaði ég Ófeig út af lífinu og hafði hugsað mér að ala honum börn, elda fyrir hann fimm sinnum í viku, þvo þvott, strauja nærbuxur og skyrtur, veita honum munngælur þriðjudaga, fimmtudaga auk lögboðinna frídaga, nudda á honum fæturna yfir kvöldfréttum sjónvarps, hlusta á hann lesa það sem honum fannst markverðast í mogganum yfir morgunverðinum og heyra gamansögur af afa hans fyrir svefninn, en fyrst hann gat ekki drullast til að gera mig að heiðvirðri konu áður en hann hlunkaðist niður stiga og fékk hamar í hausinn eins og auli.. well.. það þýðir ekkert að velta sér upp úr því endalaust.

Ég þakka hlýjar samúðarkveðjur. Veit ekki alveg hvenær Ófeigur verður jarðsunginn og þegar ég talaði við háaldraða móður hans áðan kom hún alveg af fjöllum. Hélt að ég væri súrrandi geðbiluð starfsstúlka á gjörgæslunni því Ófeigur hafði aldrei minnst á mig einu orði. Ættingjar hans héldu að ég væri bara svona klikk, þess vegna eyddi ég tíma mínum grátandi við rúmið hans. Nú skil ég af hverju þau stóðu öll hinumegin. Ég vissi nú alltaf að hann væri duló en fyrr má nú rota en dauðrota! Mamma hans virtist hrædd og bað mig hálf klökk um að koma ekki í jarðaförina og leyfa ættingjum og raunverulegum ástvinum að syrgja í friði. Ég varð auðvitað stórmóðguð, hætti við að afhenda henni jólagjöfina til Ófeigs og ætla ekki í jarðaförina.

Megi hann fara norður og niður og með hamarinn í hausnum. Ljóti helvítis mongo rugl asninn sem þetta e.. var.

Karlmenn maður.. vá! Eftir alla þessa daga sem við áttum saman! Ég gaf og ég gaf og ég gaf og hvað fékk ég í staðinn? Ha?

iss.

Fór heim og í langt heitt froðubað. Þegar ég steig upp úr baðkarinu var ég sem endurfædd, hringdi í DM og við ætlum í bíó.

| anna | 17:52 |