Föstudagur, 17. desember 2004
Ég er svo stolt af syni mínum. Málið er að hann á buxur sem voru einu sinni gráar með rauðri rönd á skálmunum.. en svo fóru þær í þvott og urðu svona pink-ish.
Nema honum finnst þetta þægilegar buxur. Á mánudaginn, þegar hann kom heim úr skólanum, sagði hann mér að það hefðu strákar verið að stríða sér. Þeir sögðu að hann væri í bleikum buxum. Ég, greinilegt potential eineltis victim, sagði: "viltu þá nokkuð fara í þessum buxum í skólann á morgun?"
Doddi var stórhneykslaður á mér. Sagðist víst ætla í buxunum og bætti við: "svo voru þetta ekkert margir strákar sem voru að stríða mér".
Daginn eftir kom hann heim með fréttir af buxnamálinu. Hann sagði mér, annarshugar á meðan hann var að sulla í baðvaskinum, að í dag hefðu margir, margir krakkar verið að stríða sér á því að hann væri í bleikum buxum. Ég stakk aftur upp á því að hann myndi ekki fara í buxunum aftur í skólann. Doddi varð mjög pirraður og sagði: "jú mamma, ég ætla víst í þessum buxum. Ég segi bara "þegiðu" við krakkana sem eru að stríða mér".
Þetta var rosalega flott "þegiðu". Sagt með hálfgerðum skipanatón og rosalegu sjálfsöryggi.
Allavega stein hélt ég kjafti.
Dagur 3 í buxum rann upp og þegar Doddi kom heim spurði ég hann í bílnum á leiðinni heim hvort einhver hafi strítt honum í dag. "já" svaraði Doddi sem var upptekin við að horfa kæruleysislega út um gluggann, "og ég sagði þeim að þegja".
Dagur 4 í buxum.
Um leið og klukkan sló fimm rauk ég úr vinnunni og beint út í skóla til að sækja Dodda og fá fréttir:
Anna: jæja Doddi. Voru einhverjir krakkar að stríða þér í dag út af buxunum?"
Doddi: "neibb, ég þurfti bara ekkert að segja "þegiðu" í allan dag."