..s.l. fimm ár, mörgum sinnum á dag, hef ég svarað símanum í vinnunni með því að þylja upp nafn fyrirtækisins og enda á nafninu mínu.

Af einhverjum ástæðum gerði ég það ekki þegar síminn hringdi áðan.
Ég svaraði bara: "Anna".

Ég veit ekki af hverju ég sleppti nafni fyrirtækisins í þetta skipti. Þegar ég svaraði vissi ég hvorki að síminn væri til mín persónulega né hversu viðeigandi það var að segja bara nafnið mitt.

Ég hef sagt það áður en í dag á það við sem aldrei fyrr: stundum gerast hlutir í lífinu sem ekki er nokkur einasta leið að sjá fyrir.

Ég er ennþá brosandi út að eyrum. Þetta var svo óvænt og svo skemmtilegt. Það eru dagar eins og í dag sem gera lífið þess virði að lifa því.

Í gærkvöldi hringdi ég í Hörpu. Hún lét mig fá það óþvegið, hundskammaði mig alveg. Mér leið eins og asnanum í Shrek. Aðeins sannur vinur væri svona brútal.

Á einum stað í samtalinu sagði Harpa: "jesús Anna, af hverju ertu ekki búin að skella á mig?". Ég svaraði: "af því ég veit þetta allt saman, ég þekki mig svo vel. Þykir vænt um að eiga vinkonu sem þorir að skella þessu framaní mig, mér þykir svo vænt um þig Harpa."

Þegar ég var búin að tala við Hörpu var ég í hálfgerðu móki. Lá í rúminu og opnaði augun öðru hvoru, horfði fram. Harpa sagði að hún væri búin að fatta muninn á okkur. Hana langar í svolítið en mig langar ekki í það. - Ekki af því ég á það fyrir.. heldur vegna þess að ég þarf það ekki. Ekki eins og hún. She's got a point. Er það ekki neyðin sem kennir naktri konu að spinna? Nú hendi ég öllum fötunum mínum!

Niii

Áður en ég sofnaði velti ég því fyrir mér sem Harpa sagði. Fannst ég vera púki í smá stund og horfði illgirnislega út í tómið. Skömmu síðar fannst mér ég vera góð sem engill og þá sofnaði ég.

Á leiðinni í vinnuna í morgun kom ég við í kaþólsku kirkjunni og fór í skriftarboxið:

Anna: bless me father for I have sinned
Prestur: eh... sorry.. I get english paster
Anna: ó.. nei, ég tala íslensku, ég bara kann þetta ekki á íslensku, hef aldrei gert þetta áður
Prestur: ó, jæja, hvað er langt síðan þú komst að skrifta?
Anna: sko ég hef aldrei gert þetta áður en ég er með spurningu sem ég þarf að fá svar við
Prestur: Hvaða syndir plaga þig kæra barn?
Anna: jah.. syndir segirðu? Vá.. ég þarf að vera mætt í vinnuna klukkan níu, má ekki vera að því að telja það allt upp en ég get sagt þér hvaða syndir plaga mig ekki. Ég lýg ekki, nema á síðunni minni og þar er ég nú búin að vara fólk við, svo það er allt í lagi, er það ekki?
Prestur: Nei, það er alltaf ljótt að ljúga, þó þú segir fólki að þú sért að ljúga.
Anna: Ohh.. en ég girnist ekki konu náunga míns, ekki þræl hans eða.. ambátt, JESÚS! Væri nú samt alveg til í að fá konu heim einu sinni í viku.. en ég girnist enga uxa eða asna heldur.
Prestur: en þú leggur nafn drottins Guðs þíns við hégóma
Anna: ha? Ég trúi fyrir það fyrsta ekkert á Guð svo það er aukaatriði
Prestur: hvað ertu þá að gera hér?
Anna: ég þarf svo að vita hvað ég á að gera við hann Offa
Prestur: Offa?
Anna: já, mig langar svo að halda áfram að hitta hann
Prestur: farðu með 130 Maríubænir, get ekki hjálpað þér með hann Offa. Þú verður að finna út úr því sjálf.

Ekki fær maður svör hjá Guði.

Þetta var góður dagur í dag.

Ég er svo dauðþreytt núna að ég er við það að leka niður. Var að koma úr baði og Ófeigur bíður eftir mér uppí rúmi. Hann er að lesa War and Peace. Segir það nauðsynlegan þátt í að undirbúa sig undir það að vera í einhverskonar sambandi með mér. Ruglið í honum alltaf...

Hvað ég hlakka samt til að hjúfra mig upp að honum og kúra við hann í alla nótt. Ég hreinlega veit ekkert betra en að sofa með hann við hliðina á mér. Get ekki útskýrt það... feels like home.

Stundum, þegar ég horfi í augun á honum, segir hann mér það sem hann getur ekki sagt mér með orðum..

Það eru græjur út um allt og ég komst að því áðan að það er allt of stutt til jóla.

Ófeigur bað mig að hitta sig á ónefndu veitingahúsi í gær. Ég var mætt á tilsettum tíma, fékk borð og beið. Fólk á næstu borðum pantaði sér mat og ég fékk mér kók, til hátíðarbrigða. Þegar nærri klukkutími hafði liðið pantaði ég mér mat. Þremur borðum frá mér sat maður í svipaðri stöðu og ég, einn og skimandi í kringum sig. Ég var búin að stúdera hann í þónokkurn tíma. Í hvert skipti sem augu okkar mættust flýttum við okkur að horfa eitthvað annað. Lá við að hann blístraði kæruleysislega líka, en þegar ég var að panta fór hann að ókyrrast. Um leið og þjónninn fór með pöntunina mína kom þessi maður að borðinu mínu og spurði mig hvort ég væri að bíða eftir einhverjum. Ég sagði "ekki lengur".

Hann heitir DM. Hann veit ekki hver ég er, þ.e. anna.is. Ég vil ekki segja honum það - strax. Hann er 37 ára, barnlaus. Hann hefur gaman af því að ganga á fjöll, woody allen, hlusta á jazz, fara á söfn, ferðast erlendis og þá oftar en ekki.. ganga á fjöll. Hann er dökkhærður með brún augu, hávaxinn og með breiðar axlir. Dökka skeggrót. Líkari Cusack en Spacey. Hann notar gleraugu. Hann nuddar löngutöng meðfram vísifingri þegar hann er óöruggur. Hann hlær innilega og er kurteis við afgreiðslufólk.

Hann talaði við mig til klukkan fjögur í gærnótt. Til klukkan þrjú í nótt. Hann langar að hitta mig aftur.

Trúi þið á ævintýri?

ps. Ég held að Ófeigur sé dauður. Hann svarar engum símum.

Ófeigur lenti í slysi á föstudaginn. Varð honum til lífs að hundurinn hans braust út úr íbúðinni, alblóðugur og náði athygli vegfaranda sem áttaði sig á því að það var ekki allt með felldu og hringdi á lögreglu. Ófeigur liggur á gjörgæsludeild landsspítalans og er meðvitundarlaus. Ég komst að þessu þegar ég fór heim til hans í hádeginu og frænka hans kom til dyra og sagði mér hvað hafði gerst. Ég er búin að vera hjá honum í allan dag.

Hann hrapaði niður stiga og fékk hamar á kaf í augað í neðstu tröppunni.

Hann var að hengja upp mynd af mér.

Ég er ekki búin að gráta svona mikið síðan JR var skotin á sínum tíma, but on the bright side.. þá er andlitið á mér aldrei eins hreint og þegar ég er búin að gráta svona. Slær engin hreinsimjólk tárum við!

Glötuð mynd sem hann var með af mér.. en ramminn helv góður.

Ég get ekki verið að hitta DM when all of this is goin' on. The timing sucks.

Ég hélt í alvöru að.. en..

Veit ekki hvernig ég á að og er ekki í ástandi til að skrifa um en

Þetta er svo sárt.

Ég

búið?
ég trúi þessu ekki

svo sárt.

Ég vil þakka öllu fólkinu á Landspítalanum sem reyndi allt sem hægt var að gera. Ég samhryggist ættingjum Ófeigs innilega. STundum ganga hlutirnir ekki upp. Stundum er fólk of illa farið

Það er einhvernvegin miklu erfiðara þegar manni þykir svona vænt um einhvern en var aldrei.. gerir sorgarferlið svo.. einmanalegt

hvað þetta er rosalega vont. Geriði það, ég veit að Ófeigur var ekki upp á pallborðið hjá öllum hérna en það var að miklu leyti mér að kenna. Ég skrifaði hann ekki alveg eins og hann var og hélt í alvöru að hann væri ekki svona mikið slasaður. Hélt meira að segja að hann væri fyrst bara að djóka í mér. Hann gerði það oft og ég misskildi alltaf. Ég.. hvað getur maður sagt ?

jesús hvað mér líður illa

En það þýðir ekkert að lifa í fortíðinni.

Jú.. vissulega elskaði ég Ófeig út af lífinu og hafði hugsað mér að ala honum börn, elda fyrir hann fimm sinnum í viku, þvo þvott, strauja nærbuxur og skyrtur, veita honum munngælur þriðjudaga, fimmtudaga auk lögboðinna frídaga, nudda á honum fæturna yfir kvöldfréttum sjónvarps, hlusta á hann lesa það sem honum fannst markverðast í mogganum yfir morgunverðinum og heyra gamansögur af afa hans fyrir svefninn, en fyrst hann gat ekki drullast til að gera mig að heiðvirðri konu áður en hann hlunkaðist niður stiga og fékk hamar í hausinn eins og auli.. well.. það þýðir ekkert að velta sér upp úr því endalaust.

Ég þakka hlýjar samúðarkveðjur. Veit ekki alveg hvenær Ófeigur verður jarðsunginn og þegar ég talaði við háaldraða móður hans áðan kom hún alveg af fjöllum. Hélt að ég væri súrrandi geðbiluð starfsstúlka á gjörgæslunni því Ófeigur hafði aldrei minnst á mig einu orði. Ættingjar hans héldu að ég væri bara svona klikk, þess vegna eyddi ég tíma mínum grátandi við rúmið hans. Nú skil ég af hverju þau stóðu öll hinumegin. Ég vissi nú alltaf að hann væri duló en fyrr má nú rota en dauðrota! Mamma hans virtist hrædd og bað mig hálf klökk um að koma ekki í jarðaförina og leyfa ættingjum og raunverulegum ástvinum að syrgja í friði. Ég varð auðvitað stórmóðguð, hætti við að afhenda henni jólagjöfina til Ófeigs og ætla ekki í jarðaförina.

Megi hann fara norður og niður og með hamarinn í hausnum. Ljóti helvítis mongo rugl asninn sem þetta e.. var.

Karlmenn maður.. vá! Eftir alla þessa daga sem við áttum saman! Ég gaf og ég gaf og ég gaf og hvað fékk ég í staðinn? Ha?

iss.

Fór heim og í langt heitt froðubað. Þegar ég steig upp úr baðkarinu var ég sem endurfædd, hringdi í DM og við ætlum í bíó.

Doddi setti jólakort í póstkassann í dag. Þegar við komum frá lækninum var hann svakalega spenntur að ná í póstinn. Þetta var jólakort til mín frá honum og inn í kortið hafði hann teiknað mynd af manni sem við þekkjum og hundinum hans.

Í nótt var mig að dreyma ónefndan mann. Akkúrat þegar hlutirnir voru að fara nákvæmlega eins og ég vil að þeir fara.. þá hringdi vekjaraklukkan. - Sem væri ekki merkilegt ef klukkan hefði ekki verið fimm.

Ég á nefnilega útvarpsvekjaraklukku sem fór í fokk síðast þegar rafmagnið var tekið af blokkinni og ég hef ekki nennt að stilla hana aftur. Hún hringir á hverjum morgni klukkan fimm og það fer eftir því hversu fast ég sef hvort ég vakna við hana eða ekki.

Af hverju í andskotanum svaf ég ekki fastar í morgun? Og af hverju í andskotanum nenni ég ekki að taka klukkuna úr sambandi? Það veit sá sem allt veit að ekki nenni ég að stilla hana...

For the record, I am a professional stalker, I do take my job very seriously and I can work long distance.

Spammmið ber mig ofurliði. Ég get ekki meir.

Best að vera snögg og bring people up to speed. Fór með DM í bíó, hann hlær eins og svín svo ég sagði honum að ég gæti ekki verið með manni sem lyktaði svona illa. Hann tók því furðu vel. Ég vildi labba heim og á leiðinni heim rann ég á hálkublett og eiginlega í veg fyrir bíl. Bílstjórinn náði að nauðhemla, stökk svo út, titraði og skalf og var í hálfgerðu sjokki.. en vitiði.. það er of langt mál að rekja hér. The bottom line er að hann var að fara, núna rétt áðan og ég sat með hárið út í allar áttir í laki einu fata við tölvuna og ætlaði reyndar í bað.. þegar Harpa kom online.

Kæru lesendur.

Við skulum átta okkur á því, að besta vinkona mín bjó til VERÐLAUNAVEF! sem heitir www.haukagil.is Ójá! Ég er svo ánægð með hana að ég er að springa. Mánuðum saman hef ég fylgst með henni úr fjarlægð smíða síðuna sína, laga þetta og laga hitt af þvílíkri natni og.. æ Harpa. Þú bara rúlar. Ert best.

LANG BEST! TIL HAMINGJU!!!!

Droppið á Dalalíf og smellið kossi á sigurvegarann!

Ég fór heim í hádeginu í dag. Var komin út og á leiðinni út í bíl þegar ég snéri við og fór til kokksins á kaffihúsinu og bömmaði sígarettu. Nú sit ég við tölvuna og reyki.

Ég er pissed út í sjálfa mig og held að þetta, að reykja, sé birting á sjálfshatri.

Mér til málsbóta, þá fór ég ekki að kaupa pakka, ég ætlaði að gera það áður en ég sneri við og bömmaði af kokkinum. Veit alveg hvernig það hefði endað. Ég myndi sitja í kvöld og keðjureykja. Mætti ekki vera að því að elda, hvað þá ganga frá einu eða neinu. Ég er ekki stúbid. Stundum þegar ég segi þetta finnst mér ég vera eins og Ottó í fish called wanda, því ég er stúbid. Ég er það - þó ég viti að the central message of Buddhism is not "every man for himself".

Sígarettan er búin og nikótínið flæðir um líkamann og mér líður.. illa.

The stupider people think you are, the more surprised they'll be when you kill them

Ég á ruslið þessa viku. Í gær ákvað ég að kíkja á ruslatunnuna, fyrst það var komið miðvikudagur. Það á að skila ruslinu af sér í góðum málum á sunnudagskvöldi í þessu fjölbýli sem ég bý í, og það tekur yfirleitt þrjá daga að fylla tunnu. - Á virkum dögum. Ég tala af áratuga reynslu.

Ég fór niður í ruslageymslu en það voru bara þrír pokar í tunnunni. Þar sem ég átti ekki von á þessu stóð ég eins og fáviti í smá stund, svona eins og til að melta þetta stórfurðulega fyrirbæri, þegar inn í ruslageymsluna til mín kom maður sem býr í blokkinni. "Það er allt stíflað held ég", sagði hann og henti poka í ruslatunnu. "Ha?", sagði ég og gaf með því til kynna yfirburða gáfur mínar og skarpskyggni. "Já, það er allt stíflað, ég hef lent í þessu áður" svo fór hann upp og ég eiginlega hálf elti hann.

Hann opnaði lúguna á fyrstu hæð og mikið rétt! Þarna var allt stíflað. Hann byrjaði að toga pokana úr lúgunni og leggja þá á gólfið. Með pokunum kom ýmislegt ógeð sem ég reyndi að taka upp jafnóðum og koma fyrir í pokum sem voru ýmist opnir eða rifnir. Á myndinni má sjá magnið af rusli sem var fast í rennunni. Það var nóg til að fylla tvær ruslatunnur þegar upp var staðið.

Ég vil beina þeim vinsamlegu tilmælum til fólks sem býr í fjölbýli að drattast til að binda fyrir pokana áður en það hendir þessu hugsunarlaust niður rennuna. Ég og þessi nágranni minn vorum sammála um að við búum með fólki sem annaðhvort hugsar ekki, eða eru bara svona miklir sóðar. Ég veit eiginlega ekki hvort er verra.

Þetta er búin að vera æðislegur dagur so far, eða þannig. Spam er verkfæri djöfulsins og ódýrar þvottavélar líka. Reyndar fékk ég smá pick-me-up þegar kærastinn minn hringdi í mig en þar fyrir utan er ég þreytt og pirruð. Gæti verið á túr. Not that I would know this...

Til nágranna míns sem hjálpaði mér og losaði stífluna vil ég koma til skila miklu þakklæti. I owe you one.

Fyrir áhugasama þá er nóatúnspokinn þarna efst frá mér og takið eftir hvað er haganlega bundið fyrir hann. Það er nefnilega allt hægt, ef viljinn er fyrir hendi.

Újé! Enn einu sinni er það skjalfest að ég er snillingur. Ég er búin að vera að setja upp smá dót á server sem hefur vafist alveg gríðarlega fyrir mér. Ég er, með öðrum orðum, búin að vera á eipinu. And that's putting it mildly.

Börnin eru farin að fela sig undir rúmi og köttur nágrannans hefur ekki breimað svo dögum skiptir, og er hann þó á lóðaríi. Svona getur lífið verið.

Nú er ég tilbúin í það sem lítur út fyrir að verða brjálað tölvu-yfirlegu-tímabil.
Þetta verður allt saman mjög jólalegt en líklega hálf mongo þegar upp verður staðið. Það verður þá bara að hafa það.

Kalla mig samt góða. Þetta tók ekki nema klukkutíma. -Þegar ég fór að hugsa um þetta af alvöru. Ég byrjaði að vinna í þessu 1. des, það gekk ekki svo ég hætti. Byrjaði aftur í kvöld og það tókst. Ekki fyrr en eftir miðnætti augljóslega. Gærdagurinn var greinilega hvort sem er ekki minn dagur.

Annars kom til mín maður á miðvikudagskvöldið sem slapp laus í tölvuna mína. Hann tók út bakgrunnsmyndina af Jude Law og setti mynd af sjálfum sér í staðinn. Þegar ég sá þetta sagði hann: "æ.. var orðið soldið þreytandi þetta Jude Law dæmi".

hehehe.. nei er það?

Before:



After:

Þessi maður vill ekki láta nafn síns getið. Reikna með að hann vilji ekki heldur fá andlitið á sér plasterað á Internetið heldur. -Hence the censorship.

Fór að hitta manninn sem er á desktoppinu mínu í hádeginu. Þennan sem keyrði næstum yfir mig. Hann fór með mig út að borða og svo gaf hann mér rosalega gott konfekt.

Þegar ég kom úr mat rakst ég á Kristó og Tosa. Kristó sagði: "vá, hvað varst þú að gera í hádeginu?" og Tosi sagði: "greinilega betri dagur í dag en í gær".

Ég þarf ekkert að halda úti bloggsíðu. Ég er svo gegnsæ að fólk getur lesið andlitið á mér eins og bók með leturstærð sem miðast við sjónskerta.

Spammið gerir þó eitt. Það fær mann til að lesa gamlar færslur. Ég, persónulega, myndi frekar kjósa ekkert spam.. en þar sem ég get ekki haldið í við þetta og get ekki breytt síðunni vegna tæknilegra mála.. þá leik ég þennan Pollýönnu leik. - Reyni að finna ljósa punktinn.

Ég er búin að græja jólin að mestu leyti. Á eftir eitthvað smotterí sem ég klára í fyrramálið. Já.. nei. Ég á reyndar eina gjöf eftir. Hún er ekki háð opnunartímum verslana.

Manninum á desktoppinu finnst ég vera mamma dauðans af því ég læt tólf ára stelpuna mína ferðast í strætó, læt börnin taka sjálf til í herberginu sínu og leyfi syni mínum ekki að eiga glerflöskur af veitingastöðum.

Ég þori varla að segja honum að ég læt þau hylla mig á hverjum morgni og ef annað þeirra er ekki búið að búa um fyrir klukkan sjö á morgnanna læt ég þau taka 50 armbeygjur. Bæði.

Á fjórðu vídeóleigunni fann ég myndina. Var orðin hrædd um að ég þyrfti að leita út fyrir mitt póstnúmer en það getur kostar þjóðfélagið offjár því oftar en ekki endar það með útkalli björgunarsveita, en þetta tókst og ég ætla að versla mér soundtrackið úr Strictly Ballroom. Það er ekki ein einasta spurning. Hef ákveðið að hafa eitt lagið sem song of the week þessa vikuna. Það er viðeigandi. Get mælt með þessar mynd fyrir þá sem hafa áhuga á tónlist, fólk með húmor og zest for life. Næsta setning mun líklega gera fólk algjörlega afhuga þessari mynd eða senda þá út á næstu fjórar leigur í þeirra hverfi. Leikstórinn leikstýrði Moulin Rouge og Romeo + Juliet.

Til að spara fólki sporin get ég upplýst að ég fann hana á Vídeóljóninu, Dunhaga. [ég verð búin að skila henni fyrir klukkan átta. Ég er til fyrirmyndar hvað vídeóleigur varðar]

Tónlistin í myndinni er samt það sem gerir hana að því sem hún er og hér er annað lag sem ég er að hlusta á og hreinlega get ekki setið kyrr þegar ég heyri þetta en mig vantar einhvern sem kann að dansa - til að það sé "rétt".

Vá hvað það væri gaman.

Sem minnir mig á þegar ég fór á djammið í fyrsta sinn eftir að ég átti Dodda. Ég stóð eins og álka í tröppunun á Þjóðleikhúskjallaranum og horfði yfir salinn. Velti því fyrir mér hvað í fjandanum fólki fannst heillandi við þetta. Institutionalized eftir langa inniveru auðvitað. Var að velta því fyrir mér að fara heim, þegar ókunnugur maður bauð kunningjakonu minni að dansa. Hún fór með honum. Ég var ennþá að spá í að fara en þegar ég sá manninn á dansgólfinu... vá... hann kunni sko að dansa! Jesús, Guð og allir englarnir! Stelpan var hálf hrædd við þetta svo hann skilaði henni og spurði mig hvort ég þorði með honum á dansgólfið.

Hvort ég þorði? Já ég þori, get og vil!

Ég hef aldrei, hvorki fyrr né síðar, skemmt mér svona vel á dansgólfi. Maðurinn er auðvitað margfaldur meistari í dansi, það kom í ljós seinna, en það tók mig ca 3 mín að fatta að ef ég leyfði honum að stjórna þá gat ekkert klikkað og eftir ég leyfði honum að stjórna... þá klikkaði nákvæmlega ekkert. Má vel vera að honum hafi ekkert fundist gaman að dansa við svona amatör.. en hann hefði þá líklega reynt að losa sig við mig, sem hann gerði ekki.

Við dönsuðum saman meira og minna þangað til staðurinn lokaði. Ég var langt frá því að vera búin að fá nóg. Sporin.. langt frá því að vera strictly ballroom. Það eina sem við vorum að gera nákvæmlega by the book var að horfast í augu eins og við værum ástfangin og hreyfa okkur þannig, án þess að vera það - ástfangin. Enda var ég gift og hann á leiðinni heim með þessari sem beilaði fyrr um kvöldið - til að taka spor.. sem eru líka langt frá því að vera strictly ballroom...

Eftir því sem ég eldist hætti ég að nenna vissum hlutum. Það var þannig, í eina tíð, að ég mátti ekki eignast nýtt elektrónískt undratæki þá lagðist ég í tilraunastarfsemi og leiðbeiningabæklingalestur og tileinkaði mér virkni hlutarins á met tíma. Ég er hætt að nenna þessu og reyni að halda mér on a need to know basis.

Þegar nýtt vídeótæki var keypt á heimilið síðast nægði mér að það væri hægt að velja "play" og horfa á vídeó. Ég þarf ekki einu sinni að velja "stop" því þegar myndin spilast út á enda, spólar tækið til baka og slekkur á sér. Sannkallað undratæki. Ég hef aldrei nennt að stilla klukkuna né læra hvernig maður stillir timerinn til að láta tækið taka upp eitthvað þegar maður er ekki heima. Ég lít þannig á það í ellinni að ef ég nenni ekki að eltast við að vera heima á meðan það er í sjónvarpinu.. þá er það ekki þess virði að horfa á það. Nenni ekki að eyða tíma mínum í svona rugl. Sama gildir t.d. með ofnklukkuna í eldhúsinu. Það nægir mér að tilheyra the twelve o'clock blinking society, því ég get notað timerinn á henni, óháð því hvað klukkan er í raun og veru. Ég á útvarpsvekjaraklukku sem blaðamaðurinn lærði að stilla á sínum tíma. Þegar hann flutti út sýndi hann mér hvernig á að stilla hana og ég kann það, þannig séð. Ég bara nenni því ekki.

Rafmagnið var tekið af blokkinni um daginn og vekjaraklukkan hringir núna alltaf klukkan fimm á morgnanna. Ég verð alltaf jafn pirruð en hef ekki ennþá fundið þrek eða nennu til að annaðhvort stilla hana eða taka hana úr sambandi. Lít á báða optiona sem of mikla fyrirhöfn. Ef ég stilli hana þarf ég að rifja upp hvernig það er gert, og ég nenni því ekki. Gæti tekið mig allt að þremur mínútum. Ef ég á að taka hana úr sambandi þarf ég að færa rúmið frá innstungunni og því nenni ég alls ekki.

Þangað til meðfædd verkfælni mín víkur til hliðar og ég geri eitthvað í málinu held ég áfram að vakna upp með andfælum klukkan fimm og bölva rafmagsveitu ríkisins fyrir að þurfa endilega að sinna viðhaldi í götunni á meðan ég er á lífi. Nú sit ég við tölvuna og læt mig hlakka til að dreyma Jude Law eða Kevin Spacey. Það virðist lenska að akkúrat þegar hlutirnir eru "að gerast" fer klukkan í gang og ég hrekk upp. Púff.. allt búið. Því er nú andskotans verr að ég er haldin þeirri ónáttúru að fara að dreyma eitthvað allt annað þegar ég er sofnuð aftur.

Úhú! Í þessum skrifuðu orðum hef ég rambað á lausnina. Ég tek rafmagnið af herberginu og málið er dautt.

Ég er farin að sofa. Jude, Kevin.. bring it on!

Hvernig útskýrir maður fyrir yngra barninu að eldra barnið fái ekki lengur í skóinn?

Ég sé fyrir mér eitthvað svona:

Anna: "jæja, jólasveinninn sendi mér sms áðan. Jóhanna er hætt að fá í skóinn"
Doddi: "af hverju?"
Anna: "af því jólasveinninn er illgjarn og leggur sum börn í einelti"
Doddi: [setur upp skelfingar svip] "en.. en.."
Anna: "ekki fæ ég neitt í skóinn" [brotna niður og fer að gráta]
Doddi: [fer líka að gráta]
Anna: [á milli ekkasoga] "svona *snökt* er *snökt* lífið *snökt* stundum *snökt* elsku *snökt* barn"

Er hægt að gera þetta öðruvísi?

Doddi var að segja mér sögu áðan af strák. Doddi sagði söguna með miklum tilþrifum og á einum stað varð strákurinn "reiður eins og ristað brauð". Ég truflaði söguna:

Anna: "varð hann reiður eins og hvað?"
Doddi: "eins og ristað brauð"
Anna: [hlær]
Doddi: "þú veist þegar brauð er sett í ristavél.."
Anna: "já"
Doddi: "..þá verður það rosalega heitt eins og reitt fólk verður stundum"

Færsla frá 2003-05-28 19:59:43 - sem var ekki birt, fyrr en núna.

Ég er að fara í gegnum bloggið mitt og loka á komment. Finn ýmislegt í draft sem mér finnst skemmtilegt. Eins og þessa færslu frá því ég var að búa til ljótustu heimasíðu í heimi.

H@11d0r says: hvar fannstu þessa síðu? í netvíti ?
Anna says: á ég að segja þér satt og rétt frá hvernig ég fann hana?
H@11d0r says: er það skerí ?
Anna says: sko
Anna says: ég ákvað að gera heimasíðu dauðans
Anna says: þá þurfti ég að byrja á að finna einhvern sem einmitt er BÚIN að búa til heimasíðu dauðans svo ég geti kóperað kóða eins og background music, curser trail o.s.frv. auk þess er þetta erfitt, að gera *svona* ljótar síður.. ég þurfti fyrirmynd.
H@11d0r says: skilðig
Anna says: og ég hugsaði með mér: Hver gerir svona ljótar og annoying heimasíður? Um hvað eru þær?
Anna says: and then it hit me! Grannys!
Anna says: svo ég fór á google og sló inn leitarorðn: My granny
H@11d0r says: wahahahahahhaha
Anna says: og fékk þetta
H@11d0r says: BRILLÍFÖKKINANT !
Anna says: ást og umhyggja er oft miður smekkleg í útliti

Ég hef btw ekki ennþá klárað að gera þessa ljótu síðu.

Í dag fór ég til kvensjúkdómalæknisins míns. Þegar ég kom inn, tætti ég mig úr öllum fötunum, henti mér upp á bekk og gargaði: "TAKTU ÞETTA BÓLUFRAMKALLANDI RUSL DAUÐANS ÚR MÉR STRAX!"

Nei ég lýg.

Þegar ég kom inn, fékk ég mér sæti, brotnaði niður og fór að gráta og bað snöktandi: "taktu þetta bóluframkallandi rusl dauðans úr mér"

Nei.. djöfull lýg ég.

Þegar ég kom inn sagði læknirinn: "Hvað segir þú gott. Það er eitthvað breytt. Er það hárið? Gleraugun?" Ég greip frammí: "bólurnar?" Hann brosti, "fyrir utan þær". Hann var viss um að það væru gleraugun.

Þolinmæði mín er á þrotum, gef þessu samt mánuð í viðbót. Eða eins og Siggi Sigurjóns sagði í eina tíð: "Það er ekki eftir neinu að bíða.. bíðum samt aðeins."

Hann lofaði mér að ef ég kæmi aftur eftir mánuð og lyfið sem hann lét mig fá væri ekki búið að gera neitt gagn, þá myndi hann fjarlægja hormónalykkjuna hratt og örugglega.

Ég er ennþá með hormónalykkju, bólur og nú tek ég hálfa töflu af einhverju undralyfi á dag.
Í mánuð.

Sjáum hvað gerist.

Annars er þetta hætt að vera fyndið. Undanfarna mánuði má ég ekki segja við vini og vandamenn: "hey veistu hvað?" ég fæ alltaf sömu spurninguna til baka: "ertu ófrísk?"

Ég er ekki ófrísk. Þetta glow sem umlykur mig stafar af allt öðru. Ég á e-kort.

[diespam]

Eru til samtök sem hægt er að ganga í? Í alvöru talað? Af hverju getur Bin Laden ekki sprengt upp spammara? Mér fyndist það bara sanngjarnt.

Harpa says: nei ég vil ekki að þú upplifir höfnun þó við tölum um hesthús, það þýðir útREIÐAR
Harpa says: LOL
Anna says: LOL
Melahvarf says: LOL
Anna says: ég hefði sko gott af góðri útreið
Anna says: ég er illa leikin
Harpa says: ég er að segja það
Anna says: ef við reiknum með að ég sé hljóðfæri
Melahvarf says: er þá ekki búið að spila á þig lengi eða hvað
Anna says: nei
Anna says: ekki neitt
Melahvarf says: ó slæmt
Anna says: ég er rykfallin
Melahvarf says: ó enn verra
Melahvarf says: og þú þetta fína hljóðfæri
Melahvarf says: sjís
Harpa says: LOL
Anna says: já
Anna says: stradivaríus
Harpa says: LOL
Melahvarf says: 13 millur
Anna says: akkúrat
Melahvarf says: minnst
Anna says: væir hægt að fá mökk fyirr mig á ebay
Melahvarf says: LOL
Harpa says: LOL

Í gærkvöldi, áður en ég fór að sofa, gróf ég andlitið í öðrum koddanum í rúminu og fyllti lungun af lofti. Þegar ég var búin að þessu lét ég mig fallast á hinn koddann og andaði hægt frá mér. Svo sofnaði ég - brosandi.

Í hádeginu fór ég með tvístrikaða ávísun í banka. Hún er búin að liggja á borðinu hjá mér í tvær vikur. Fór líka með gjaldeyri síðan ég var í London og skipti í isk. Ég er svo dugleg. Verslaði í matinn og fór sér ferð til að kaupa mér naglalakk. Ég er búin að vera svo lítið leið undanfarið að ég er búin með allt naglalakkið mitt.

Ég er búin að græja allar jólagjafir, búin að pakka öllu inn, um helgina ætla ég að þrífa jólahreingerninguna og kippa í leiðinni vekjaraklukkunni inní herbergi úr sambandi og setja rafmagnið aftur á. Þegar það er búið geta jólin komið.

Ég er búin að loka kommentum alveg fram á þetta ár og losa mig við, held ég, allt spam sem komið var. Ég man bara ekki hvenær ég var svona svakalega dugleg síðast.

Ég átti æðislegt kvöld í gærkvöldi. Hreint út sagt.. æðislegt.

Ég er svo stolt af syni mínum. Málið er að hann á buxur sem voru einu sinni gráar með rauðri rönd á skálmunum.. en svo fóru þær í þvott og urðu svona pink-ish.

Nema honum finnst þetta þægilegar buxur. Á mánudaginn, þegar hann kom heim úr skólanum, sagði hann mér að það hefðu strákar verið að stríða sér. Þeir sögðu að hann væri í bleikum buxum. Ég, greinilegt potential eineltis victim, sagði: "viltu þá nokkuð fara í þessum buxum í skólann á morgun?"

Doddi var stórhneykslaður á mér. Sagðist víst ætla í buxunum og bætti við: "svo voru þetta ekkert margir strákar sem voru að stríða mér".

Daginn eftir kom hann heim með fréttir af buxnamálinu. Hann sagði mér, annarshugar á meðan hann var að sulla í baðvaskinum, að í dag hefðu margir, margir krakkar verið að stríða sér á því að hann væri í bleikum buxum. Ég stakk aftur upp á því að hann myndi ekki fara í buxunum aftur í skólann. Doddi varð mjög pirraður og sagði: "jú mamma, ég ætla víst í þessum buxum. Ég segi bara "þegiðu" við krakkana sem eru að stríða mér".

Þetta var rosalega flott "þegiðu". Sagt með hálfgerðum skipanatón og rosalegu sjálfsöryggi.
Allavega stein hélt ég kjafti.

Dagur 3 í buxum rann upp og þegar Doddi kom heim spurði ég hann í bílnum á leiðinni heim hvort einhver hafi strítt honum í dag. "já" svaraði Doddi sem var upptekin við að horfa kæruleysislega út um gluggann, "og ég sagði þeim að þegja".

Dagur 4 í buxum.

Um leið og klukkan sló fimm rauk ég úr vinnunni og beint út í skóla til að sækja Dodda og fá fréttir:

Anna: jæja Doddi. Voru einhverjir krakkar að stríða þér í dag út af buxunum?"
Doddi: "neibb, ég þurfti bara ekkert að segja "þegiðu" í allan dag."

Ég er búin að sitja við tölvuna í allan dag og góðan part s.l. nætur. Með hléum þó.. því ég þurfti líka að taka pásur til að lesa í CSS biblíunni minni.

Nú ætla ég hinsvegar í Blómaval og kaupa mér jóla-eitthvað...

Djöfuls snillingur var Marvin Gaye.

Ég tel það skyldu mína að tíunda hvaða jóla-eitthvað ég verslaði í Blómavali í gær. Ég keypti fresíu skreytingu, lítinn jólakaktus, trönuberjadjús og prins póló.

Vá.. var búin að gleyma prins pólóinu og ætla að borða það akkúrat núna, bið ykkur að hafa mig afsakaða í smá stund.

to be cont

JACKPOT. Eins og kom í ljóst á kommentunum mínum áðan er ég móðir Marvin Gaye. Hit paydirt with k-dirt! Wham! ZZZZZZZZZOOOOOOOOOOOOOOOOOMMMMMM!

Ég er RÍK.

En aftur að áhugaverðari hlutum: Ég þreif klósettið í gær af slíkri natni að móðir teresu myndi vökna um augun hefði hún séð til mín. Ég verð að hætta að segja frá því þegar ég þríf svona. Mér finnst það ganga svo nærri mínu persónulega lífi. Fíla það ekki.

Maðurinn á desktoppinu mínu gaf mér aftur konfekt í dag. En núna gaf hann mér stærri pakningu sem inniheldur fleiri kaloríur en herre gud.. þetta er divine konfekt. Hann sagði mér áðan í bíó að hann vill að ég reyni að brjóta 100 kg múrinn. Sem mér finnst glatað því ég er nokkuð mörgum kg frá því að brjóta 60 kg múrinn svo ég þarf helst að leggjast í rjómaþamb. Og ég er ekki það hrifin af rjóma. Ég mæli btw með myndinni Saw sem er í bíó akkúrat núna.

Hvað var ég að tala um? Já.. jóla eitthvað kaupum mínum. Hvað ætlaði ég að segja meira um það mál? Var það bara ekki komið? Já.. ég borðaði ekki prins pólóið. Fékk mér konfekt.

Ég vil þakka eftirfarandi einstakling og fyrirtækjum það.. að ég get nú farið í jólaskap:

Brian Pilkington
Svansprent
Osta og smjörsalan

Frábært að eiga viðskipti við ykkur!

I love you. I love you. I love you.

what's wrong with that
I need to know
'cause here I go
again

I love you. I love you.

Ég var í baði sem gæti útskýrt kæti mína.

Kristó kom í dag. Sagði að ég væri aftur dottin í tómið. Ég horfi í gegnum fólk og brosi. Hvernig stendur á því? Julie sagði alltaf að ég væri high on life...

Ég nenni engu. Gjörsamlega engu. Letin er að drepa mig og mér finnst það dásamlegt. Ég nenni ekki að horfa á sjónvarpið. Nenni ekki að lesa. Nenni ekki að athuga hvað ég á mikinn pening inn á bankareikningnum og ég nenni ekki að standa upp og þurrka á mér hárið. Finnst betra að sitja eins og kráka á stólnum með handklæði á hausnum og skrifa - og ég hef ekkert að skrifa um.

Með lag í lúppu, eins og venjulega.

Vatnsglas.

Instrumental kaflinn er bestur.

I only know when I'm in it
it isn't silly
it isn't silly at all

Já og í dag bættist nýr einstaklingur við heimilismeðlimi. Hann er paradísartré sem Inga gaf mér. Hann var í bjórkönnu við eldhúsvaskinn og þó ég geti aldrei sagt til um hvernig trénu leið þá var þetta ást við fyrstu sýn af minni hálfu.

Ef einhver á ógeðslega stórt paradísartré sem hann hatar og vill losna við þá má sá hin sami hafa samband við mig: anna@anna.is

I can't explain the feeling's plain to me, say can't you see?

Vá! Rétt í þessu var verið að biðja mig að passa uppá páfagauk yfir jólin. Hann býr fyrir neða mig. Ef ég væri eins og maðurinn á desktoppinu mínu mun eigandinn aldrei sjá þennan páfagauk aftur. Maðurinn á desktoppinu mínu er nefnilega þekktur fyrir að taka að sér að passa gæludýr annarra, taka ástfóstri við þau og skila þeim aldrei aftur.

Ég ætti kannski að fara að mala?

Can't you see?

Hugi hafði áhyggjur af því að hann væri að draga mig uppúr baði þegar hann sá mig með handklæðið á hausnum. Spurði mig hvort hann mætti biðja mig um stóran greiða.

Anna: "lækka í tónlistinni?"
Hugi: "hahaha nei, ég? að biðja þig að lækka?"
(hann er að referra til þess að hann spilar á píanó, sem minnir mig á að á laugardagskvöldið var partí hjá honum og hann spilaði svo fallegt lag eftir Mozart að ég var næstum búin að teygja mig í símann, senda sms og biðja hann um að spila það aftur þar sem ég lá uppí rúmi að hlusta. Þetta er æðislegt. Ég er með minn eigin konsertpíanista. Gleymdi að spyrja hann hvort hann tæki við óskalögum)
Hugi: "verður þú í bænum um jólin?"
Anna: "já"
Hugi: "værirðu til í að kíkja niður kannski tvisvar og gefa páfagauknum mínum að borða?"
Anna: "auðvitað, ekkert mál"
Hugi: "þú mátt líka halda partí ef þig langar"
Anna: "þetta hefðirðu ekki átt að segja hehe"

Partí hjá Huga 2. í jólum! Brjáluð gleði! Bjór á kútum! Hverjir mæta?

Nei bara smá djók...

Some people want to fill the world of silly love songs..

Ég ætla upp í rúm. Ætla að leggjast niður og brosa þangað til ég sofna.

En fyrst.. Refur?
Viltu frekar hafa þessa þarna uppi?

Eða þessa hér

eða þessa

Það fer náttúrlega að líða að því að ég skipti þessu út...

Í hádeginu fór ég að versla jólamatin. Hlustaði á Wham á leiðinni. Edge of heaven. Vá hvað ég var fegin þegar ég var búin að versla. Sérstaklega þegar ég var búin að dragnast með þetta upp á þriðju hæð í lyftulausa húsinu mínu.

Mitt næsta bragð verður að kaupa púsluspil þessara jóla, sem verður Castle Of Horror. Hvað ég hlakka til að setjast niður í rólegheitunum og púsla. Háma í mig konfekt og hnetur og skoða því niður með jólaöli. Úff alveg.

Þetta er búið að vera ferlega stress laust eitthvað hjá mér undanfarið. Ég er búin að kaupa allar jólagjafir, búin að pakka inn, búin að þrífa, búin að þvo, búin að öllu - nema kaupa servíettur..

-og ég var að fatta að ég þarf ekki að kaupa þær. Það fylgja þessar líka fínu servíettur dúknum sem ég verð með um jólin.

Ég er búin að öllu.

Nema kaupa jólatré. Það verður ekki gert fyrr en á Þorláksmessu, eins og venjulega.

Þar sem ég er búin að gera allt sem þarf að gera fyrir jólin, nema kaupa jólatré og ég geri það ekki fyrr en á morgun - it's like living on the edge, þá hef ég verið að velta því fyrir mér hvað ég á að gera við allan þennan frítíma sem hleðst upp ónotaður.

Fékk ég þá frábæru hugmynd að nota tímann í þágu góðgerða og ákvað í kjölfarið að taka mér mótmælastöðu og fara í hungurverkfall fram að jólum til að mótmæla þessu auglýsinga-drasli sem búið er að klína framan á morgunblaðið nánast daglega undanfarið.

Veit einhver hvar moggahöllin er til húsa? Þeir virðast vera búnir að flytja sig úr miðbænum. Ætli þeir hafi frétt af áformum mínum?

Í gær þurfti ég að bora upp hillu. Ég á borvél, rosa flottan höggbor en honum fylgja ekki græjur eins og borar og svoleiðis, sem oft er nauðsynlegt að hafa ef bora á holu í vegg. Ég hringdi strax í manninn á desktoppinu.

Hann á nefnilega líka höggborvél, en henni fylgja sko græjur.

Umrædd hilla á að vera inní svefnherbergi. Fyrir ofan rúmið. Þegar Maðurinn á desktoppinu kom, snaraði hann sér uppí rúm og við það datt borvélin mín á gólfið. Ég hafði verið með hana upp í rúmi fyrr um daginn, þegar ég komst að þessu með græjurnar - að þetta væri eiginlega ekkert hægt án þeirra, og alltaf betra að hjálpast að líka. Þegar vélin skall í gólfið fór hún í gang með svakalegum látum. Maðurinn á desktoppinu, hér eftir nefndur MAD, setti upp furðulegan svip. Spurði mig hvað í djöflinum þetta væri sem hamaðist af slíkum djöfulgang undir rúminu mínu. Mig grunar að hann hafi haldið að þetta væri soldið annað. Bygons.

Ég sagði að þetta væri höggborinn minn. Ekki batnaði svipurinn á MAD sem spurði mig hvað ég væri að hringja í sig fyrst ég ætti svo þennan líka svakalega höggbor sem ég geymdi undir koddanum mínum. Ég útskýrði fyrir MAD að það fylgdu engar græjur með mínum höggbor og náði með því að sefa hann nokkuð, enda er hans borvél töluvert stærri, flottari og með fleiri fítusa og miklu betra grip.

Ég var reyndar ekkert að segja honum að ég bað Ófeig líka um að hjálpa mér með þessa hillu en hann dritaði bara græjum út um allt og ekki rataði hillan á vegginn í gauraganginum. Nú er Ófeigur dáinn og ég veit ekki betur en að það sé búið að hola honum ofaní jörðina líka. Bygons.

MAD byrjaði að bora í vegginn og ég lét strax í ljós skoðanir mínar um hvernig þetta ætti nú að vera allt saman. Hillan ætti að vera aðeins ofar eða aðeins neðar eða aðeins lengra til hliðar. MAD tók þessu með stóískri ró og hélt áfram að vinna. Enda mátti ég éta allt ofaní mig og kyngja þegar hann var búin að þessu. Því auðvitað gerði hann þetta óaðfinnanlega. Að sjálfsögðu.

Nú er komin hilla fyrir ofan rúmið mitt. Næsta skref er að fara í Ikea að versla mér náttborðslampa einhvern. Hey! Eða kaupa eitthvað dót sem þarf að bora í vegg. Þá get ég hringt aftur í MAD og beðið hann um að hjálpa mér.

Mér líst reyndar miklu betur á það plan.

Stundum líður mér eins og hjartað mitt sé að springa

- in a good way.

Ég klíp í mig og pota í börnin og þetta er allt raunverulegt. Allt að gerast í alvörunni. Eitthvað sem ég hélt í alvöru að myndi aldrei gerast.

Aldrei.

Raðir tilviljana. Þennan dag. Alla daga. Hvar er vendipunkturinn?
Hvar er tilviljunin setti þetta af stað?

Það óhugnarlega við þetta allt saman er að mér finnst ég eiginlega vera fake. Trúi ekki að ég eigi þetta skilið. Finnst eins og ég geti ekki verið nógu góð manneskja eða eitthvað. Á alveg eins von á því að allt í einu sé hrópað, upp úr þurru: "BARA DJÓK" og svo fari allir að hlæja.

Ég gekk um í Vanilla sky bolum árum saman og nú líður mér eins og ég sé stödd í bíómyndinni.

Í draumi, sér hönnuðum - fyrir mig.

Held áfram að klípa í mig.
Öðru hvoru.

Það er best.

það eru rétt rúmar þrjátíu mínútur þangað til ég fer í jólaskap.

ÞAÐ VERÐUR SVO GAMAN Í KVÖLD!

Mér skilst að það séu meira að segja ennþá til jólatré.. hehe

Dagurinn í dag er búinn að vera ótrúlegur. Yndislegur alveg.

Ég er svo þreytt að ég er að leka niður en mér líður svo vel.

Mér líður nákvæmlega svona: Allie Returns (mp3)

Gleðileg jól.

ps. Jólaauglýsingin sem kemur mér alltaf í jólaskap er hér á mpeg formi

everbody who rides a bike is a friend of mine says:
vem edu?
Anna says:
vem edu?
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
fråga först...
Anna says:
??
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
mähh,du la till mig för typ två dar sedan..
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
undra bara vem du e...
Anna says:
english please
Anna says:

Anna says:
I don't know how you got on my contact list
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
you put me in to your contactlist two days ago...
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
hmm this is weird=)
Anna says:
yes very
Anna says:
because I use gaim at work, and two days ago it asked me what to do with xxxxxx@hotmail.com
Anna says:
but I didn't add you
Anna says:
so I thought you were my sister, actually
Anna says:
this is her old email
Anna says:
and I just put you in "family" LOL
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
haha...ok.i actually dont get any of this...
Anna says:
well.. merry christmas anyway
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
u 2=)
Anna says:
have a nice.. well.. life! :D
everbody who rides a bike is a friend of mine says:
lol

Þetta var gott aðfangadagskvöld. Blaðamaðurinn borðaði með okkur og tók upp pakkana en svo varð hann frá að hverfa þegar nikótínfíknin var að bera hann ofurliði. Ég var svo vond að ég bannaði honum að koma með sígarettur með sér því hefði hann gert það.. hefði ég líklega reykt eins og strompur í allt kvöld.

Krakkarnir fengu rosa flottar gjafir. Doddi fékk m.a. "alla vondu kallana" úr spiderman frá afa úlf og krakkarnir fengu bæði sæng og kodda frá ömmu. Sængurver líka meira að segja. Fengu það í morgun svo ég gat græjað dótið fyrir kvöldið. Þvílíkur munur og nú geta þau hætt að bera sængurnar á milli þegar það er pabbahelgi. Við hin eldri fengum fáar en góðar gjafir. Ég fékk náttföt frá mömmu, peninga frá pabba sem ég fann eftir skemmtilegan ratleik, bók og diskókúlu eins og mig hefur lengi langað í frá blaðamanninum, engil frá Dodda, sem hann bjó til í skólanum, mynd af ketti með vængi frá Jóhönnu, DVD mynd frá afa, body lotion og eplaskurðartæki frá systur minni.

Maðurinn á desktoppinu kom þegar líða tók á kvöldið. Hann gaf mér úr og hálsmen í jólagjöf. Gjöf sem verður seint toppuð. Þegar hann fór gaf hann mér líka loforð. "Á næsta ári" sagði hann. Reyndar.. ef ég þekki hann rétt verður það í desember á næsta ári. Það verður þá bara þannig. We have all the time in the world.

Ef ég væri köttur, þá myndi ég mala.

Yndisleg jól.

Yndisleg jól.

Vona að ykkar jól hafi verið eins gleðileg og mín.

Ég er búin að liggja í leti í allan dag. Uppí rúmi eða að púsla við borðstofuborðið. Hef leitt drasl barnanna, sem er út um allt í stofunni, hjá mér. Þangað til ég fór í bað.

Þegar ég kom uppúr baði klæddi ég mig og bað Dodda um að ganga frá nýja dótinu sínu inní herbergi. Doddi sagði mér að það væri ekki hægt. Það er ekki pláss fyrir dótið.

Ég er því byrjuð að taka saman dót sem á að fara niður í geymslu - enn eina ferðina.

Djöfull skal ég verðlauna mig svakalega þegar ég er búin. Þetta er engin smá hörku vinna...

Ég var brútal síðast.. en núna verður gjörsamlega engin miskunn sýnd. Ég leyfi playmóinu, kubbunum og risaeðlunum að vera. Allt hitt fer. Allt!

Ég er búin að henda leikföngum barnanna minna og ég gerði það á meðan þau sátu límd yfir Harry Potter. Ég er snillingur. Ég fór fjórar ferðir niður með dót í ruslið og geymsluna og þau litu ekki einusinni upp úr glápinu! Skyndilega finnst mér alveg þess virði að borga afnotagjaldið - þennan mánuðinn.

Allt í drasli í stofunni ennþá enda krakkarnir að horfa á Potter og ég er nú ekki það evil að ég slökkvi á kassanum og lemji þau til að þrífa stofuna. Leyfum myndinni að klárast fyrst.. svo verður engin miskunn sýnd!

Oh.. ég ætla að fá mér kaldan hamborgarahrygg og fara svo að púsla þangað til Harry er búin. Þá næ ég í svipuna...

Helvíti var gott að hvíla sig svona í dag. Ég kem tvíefld til leiks sem foreldri!

Fólk sem þekkir mig vel, veit að ég er mjög eldhrædd. Í eina skiptið sem ég hef lent í "krítískum" aðstæðum var ég mjög róleg og gerði það sem þurfti að gera, þegjandi og hljóðalaust.

Ég var með fólk í fondue matarboði og eldurinn sætti sig ekki við að vera undir pottinum heldur lék um allan pottinn á borðinu. Ég var inní eldhúsi þegar þetta gerðist. Viðstöddum brá mjög og þegar ég heyrði hljóðin fór ég inní stofu og sá í hvað stefndi. Ég gekk hröðum skrefum inn í eldhús, náði í risastóra nornapottinn minn, fór með hann inní stofu og hvolfdi honum yfir fondue pottinn. Þannig kæfði ég eldinn og engar skemmdir urðu nema örlítill brunablettur á borðstofuborðinu mínu og hárin á höndunum á mér sviðnuðu örlítið.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér áðan þegar krakkarnir voru að rista sér brauð. Ég fann brunalykt. Hefði ég verið að rista mér brauð hefði brunalyktin ekki komið á óvart, en krakkarnir vilja létt-ristað brauð svo þetta meikaði ekki sense. Ég kom inní eldhús og sá eldstungu sem lék sér að því að gægjast upp úr ristavélinni. Smá brauðbiti sem kviknað var í.

Ég tók ristavélina upp, hvolfdi henni í vaskinn og lét renna vatn á brauðbitann. Case closed.

Ég held að hræðilegasti dauðdagi í heimi sé að brenna inni. Þó ég viti reyndar að maður missi meðvitund oftast áður en eldurinn nær manni. Mér finnst það samt hræðilegt og mig langar ekki að fara þannig.

Enda eru fjórir reykskynjarar í þessari þriggja herbergja íbúð.
Ég var nú samt á undan þeim öllum, enda mjög næm á brunalykt in general.

Í dag var endurvakið sérlegt jólaboð ættarinnar. Mamma hélt utanum herlegheitin. Ég mætti snemma til að hjálpa til. Mamma var búin að segja mér hryllilegar sögur af látnum ættingjum mínum sem höfðu gefið upp öndina við að hræra jafninginn. Nú var komið að mér.

Ég reyndar bauð mig fram í þetta djobb. Ekki nenni ég í líkamsrækt og eftir að ég hætti að vinna við skúringar fyrir tíu árum hefur heilsu minni hrakað skelfilega. Jafnast ekkert á við að vippa stólum upp á borð og vinda tusku hressilega til að halda sér í formi.

Ég hrærði jafninginn og blés ekki úr nös. Öðru hvoru komu ættingjar upp að mér og spurðu mig hvort ég væri í alvörunni búin að vera að deita svona marga menn síðan ég skildi. Nei. Ekki í alvörunni. anna.is á sjálfstætt líf.

Þegar maturinn var búin kviknaði í einum gestinum inní eldhúsi. Sannast hið fornkveðna: "If you can't stand the heat, stay out of the kitchen." Þetta var nú samt bara minniháttar bruni. Held meira að segja að það hafi ekki kviknað í neinum þannig lagað, en það kviknaði í einhverju og það var brunalykt lengi á eftir. Þetta er allt hið undarlegasta mál þegar ég fer að hugsa út í það. Næst verður hausatalning inn og út úr boðinu, það er hreinu.

Eftir brunan barst talið að rafmagnslausum jólum og matseld. Frænka mín minnti mig á söguna af hráa jólamatnum, sem ég var búin að gleyma. Þ.e. jólunum sem mamma kenndi mér að elda hamborgarahrygg. Ég sver.. ef ég væri ekki svona gleymin væri ég líklega á tvöföldu prósakki með fastan klefa á geðdeild og færi lágmark vikulega í raflost.

Spáiði í því.. ef fólk les mig religiously, þá veit það líklega meira um mitt eigið líf en ég sjálf! Ég man ekkert - og ég nenni ekki að lesa mig. Fer nógu mikill tími í að skrifa mig!

Eins og venja er var dansað í kringum jólatréð. Jólasveinar mættu á svæðið og létu öllum illum látum. Einn af þeim vatt sér upp að mér þegar ég var að syngja "pabbi enn í ógnarbasli", vildi vita símann hjá mér og spurði hvort ég væri laus á morgun í hádeginu. Ég sagði honum að ég deita ekki óbís menn með skegg. Þá fletti hann sig klæðum og sýndi mér að hann væri ekki óbís, hann var með púða innanklæða. Ég sagði að það skipti engu máli, ég væri ekki á lausu. Þá reif hann af sér skeggið og sagði: "ég er ekkert með svona skegg í alvörunni".

Yngstu börnin voru farin að gráta og karlmönnunum í boðinu fannst nóg um og tveir stæðilegustu tóku undir hendurnar á jólaveininum og hentu honum út. Hann spurði þá á leiðinni út hvar ég ætti heima og hvort ég væri í símaskránni. Mömmurnar voru að útskýra fyrir börnunum að þetta hefði ekkert verið alvöru jólasveinn heldur einhver skrítin maður. "Eru jólasveinar ekki allir skrítnir?" spurði ein þriggja ára.

Það sem maður lendir í. Grunar að þetta verði í síðasta skipti sem við leigjum einhverja jólasveina sem við vitum engin deili á!

Eftir það sem hér eftir mun þekkjast sem "jólasveina-atvikið" var boðið upp á kaffi og frómars. Hér brotnaði ég niður, enda álagið ekki búið að vera lítið. Meina.. það þurfti að raða stólum við borðið, hræra helvítis jafninginn, gefa fólki að borða og hella uppá kaffi. En að kvelja mann með svona óhugnaði eins og ananasfrómarsinum hennar ömmu. Ég á skelfilegar minningar frá því þegar ég var handmötuð með þessum hryllingi með silfurskeið sem barn. Hvað ég grét á leiðinni í jólaboðin. Ekki furða að ég hafi oft læst mig inná klósetti og neitað að koma fram.

Þetta var auðvitað mikið uppnám og gestirnir kepptust við að annaðhvort borða frómarsinn eða hugga mig. "sko, sjáðu.. það er næstum allt búið" sagði Gulli frændi með fullan munninn.

Þegar ég kom heim tók ég þrjár íbúfen og fór í bað. Lagði mig. Var að vakna.

Fyrir utan allt held ég að þetta hafi bara verið feykigott jólaboð á íslenskan mælihvarða.

Ég svaf yfir mig í morgun og þegar ég kom í vinnuna var allt kerfið niðri. Það lítur út fyrir að vera rooooooooooosalega mikið að gera í dag.

Hvort er það sykurinn eða pillurnar sem valda því að bólurnar eru að mestu farnar? Þetta skelfir mig. Þarf ég í alvöru að taka inn a.m.k. 500 grömm af hvítum sykri daglega til að halda húðinni á mér hreinni????

Ljóta vitleysan.

Ég er komin með hálfgert ógeð á nammi og jólamat. Fór heim í hádeginu og fékk mér ristað brauð með osti. Drakk reyndar jólaöl með. Púslaði. Var að spá í að taka hluta af púsluspilinu með mér í vinnuna en hætti við. Það eru heilir tveir viðskiptavinir búnir að hringja hingað. Annar var að hringja í vitlaust númer..

Best að naglalakka sig.

Loksins er fuglinn kominn í hús. Eigandinn setti lykilinn í rangan póstkassa um daginn. Ég var búin að láta hann vita að ég hefði aldrei fengið lykilinn og hann sagðist mundi reyna að redda þessu öðruvísi.

Í dag sá ég hinsvegar lykilinn hans á korktöflunni niðri þegar ég kom heim úr vinnunni. Einhver hefur fundið hann og komið honum uppá töflu. Ég tók lykilinn og bankaði uppá niðri. Þegar engin svaraði fór ég inn. Leitaði um allt að fuglinum en fann hann ekki. Reiknaði með því að hann væri farin í fóstur annað svo ég sendi sms til eigandans og sagði honum að ég hefði fundið húslykilinn hans en ekki fuglinn, reiknaði með því að fuglinn væri kominn á góðann stað.

Hann sendi til baka að fuglinn væri inná baði og ef ég gæti farið að gefa honum nýtt vatn og mat yrði hann ævinlega þakklátur. Ég fór aftur niður og fann bíbí inná baði. Smá vatn eftir og matur. Ég tók bara búrið og allt heila dótið og fór með það upp til mín, gaf honum fullt af mat og ferskt vatn. Sendi eigandanum annað sms þar sem ég sagði honum að fuglinn væri komin upp til mín þar sem hann yrði þangað til hann vitjaði hans, endaði sms-ið á að spyrja hvað fuglinn heitir.

Fékk svar stuttu seinna: "switching to e-mail"

Furðulegt nafn á páfagauk, hugsaði ég, ætla bara að kalla hann bíbí.

Auðvitað fékk ég tölvupóst stuttu seinna. Í honum stóð að fuglinn heitir James. Meikar miklu meira sense.

James líður vel og er alveg orðin rólegur. Dodda finnst hann æðislegur.

Doddi: "mamma.. má ég athuga hvort uglan er vakandi?"