Þriðjudagur, 02. nóvember 2004
Í gær þurfti ég að sækja Jóhönnu í karate, eins og venjulega. Doddi vildi hinsvegar ekki koma með, vildi horfa á cartoon network, en hann vildi ekki bíða einn heima. Sagði að hann myndi fara að gráta. Ég sagði við hann að annaðhvort yrði hann að koma með, eða bíða einn heima. Annað væri ekki hægt þar sem Jóhanna var að bíða eftir einhverjum til að sækja hana. "Mamma, get ég hringt í þig ef ég bíð einn heima?", spurði Doddi. Já, ég sagði honum að hann gæti það, náði í blað, skrifaði númerið mitt niður og hann settist fyrir framan sjónvarpið með símann í hægri hönd og horfði á Tomma og Jenna.
Ég var rétt búin að setja bílinn í gang þegar síminn minn hringdi..
Anna: "Halló"
Doddi: "Mamma? Hæ, ég er ekki að gráta"
Anna: "Það var nú gott, þú ert mjög duglegur, ég reyni að vera fljót"
Doddi: "En mamma, verður þú fljót?"
Anna: "Já ég reyni það"
Doddi: "ókey"
Anna: "ég þarf að kveðja núna því ég þarf að keyra bílinn"
Doddi: "ókey, bless"
Anna: "bless"
Ég sótti Jóhönnu og þegar við vorum alveg að koma heim hringdi síminn minn aftur, ég rétti hann afturí og bað Jóhönnu um að tala við Dodda. Heyrði bara Jóhönnu part:
"Halló"
"Hæ Doddi"
Löng þögn
"Já þú ert rosalega duglegur"
Önnur löng þögn
"Við erum alveg að koma"
"Við erum rétt hjá"
"Rétt bráðum"
"Jú þú ert mjög duglegur Doddi"
"ok bæ bæ"
Anna: "sagði hann þér að hann væri ekkert búinn að gráta?"
Jóhanna: "tíhíhí, já"
Seinna um kvöldið sat ég við tölvuna mína þegar síminn minn hringdi. Á símanum sá ég að heimilissíminn var að hringja í mig svo ég leit inn í stofu. Þar sat Doddi, snéri baki í mig að horfa á sjónvarpið með símann upp við eyrað, eins og herforingi.
Hann hringdi alls sex sinnum í mig í gær. Tvisvar á meðan ég var að sækja Jóhönnu, þrisvar á meðan hann var að horfa á sjónvarpið og einu sinni úr barnaherberginu. Í þessi skipti sem hann hringdi í mig þegar ég var komin heim kallaði ég: "Doddi, ert þetta þú?" og hann skríkti úr hlátri.
Það þarf rosalega lítið til að skemmta sumu fólki.