 |
|
|
|
 |
BV
Miðvikudagur, 17. nóvember 2004
Ég hef verið soldið lost í lífinu undanfarið og lítið tjáð mig á síðunni um mínar innstu tilfinningar. Ljóta ruglið. Síðan Ófeigur dúkaði upp hafa all margir menn minnt á sig í kjölfarið, annaðhvort hringt, sent mér tölvupóst eða bara sms, menn sem hafa áhyggjur af mér og vilja mér vel. Sumir hafa boðist til að berja Ófeig, aðrir bjóðast til að myrða hann eða borga öðrum fyrir að gera það. Enn aðrir hafa bent á sig sem alternative ef mig langar að fara út að borða eða í bíó. Það upplýsist hér með að það þarf ekkert að bjarga mér. Ég og Ófeigur.. we go way back. Ég kynntist honum fyrst þegar ég var að vinna í fiski útá Granda. Hann var aðal töffarinn á lyftaranum og ég var nóbody á færibandinu. Hann var ferlega nice, svolítið feiminn og óframfærinn og það braust út í hroka og yfirlæti. Sérstaklega í samskiptum sínum við stelpur. Hann bauð mér einu sinni í bíó en ekkert gerðist enda vorum við bæði mjög ung og hann óreyndur. Seinna kom Ófeigur aftur inn í líf mitt þegar ég var að vinna fyrir mér í sjoppu sumarið sem ég var sautján ára. Það gerðist ekki margt á milli okkar þá heldur. Hann fór með mig á endalausa rúnta niðrí miðbæ og þagði mest allan tímann. Hann lagði ekki út í að svo mikið sem kyssa mig. Hætti að hringja í mig eftir fimm rúnta. Ég komst seinna að því að hann hélt að ég hefði ekki áhuga. Næst lágu leiðir okkar saman á skemmtistað í Reykjavík. Ég sá hann við barinn með vini sínum og ákvað að nú væri kominn tími til að gera eitthvað í þessu furðulega sambandi sem virtist aldrei ætla að eiga sér stað á milli okkar... ..og endaði að sjálfsögðu uppí rúmi heima hjá honum þar sem ég fékk hann til að opna sig í fyrsta skiptið fyrir mér. -Enda var maðurinn mökk ölvaður. Við kjöftuðum alla nóttina og enduðum á að gera eftirminnilega en árangurslausa tilraun til að fjölga mannkyninu enda notuðum við tvöfalda getnaðarvarnir. Hvorugt okkar var tilbúið til að láta eitt skipti duga og við byrjuðum formlega saman þegar hann gaf mér lítillega lemstraðann hring sem hann fann á róluvellinum á Barónstígnum eina nóttina eftir djamm. Þetta var stormasamt samband. Við fluttum saman í litla risíbúð í Laugardalnum. Eldhúsið var eiturgrænt að lit, stofan laxableik, svefnherbergið blátt og inná baði var klósett sem þjáðist af krónísku sírennsli. Ég vann í garðvinnu þetta sumar. Honum var illa við það af því ég var oft léttklædd, í stuttermabol og stuttbuxum, að þvælast innanum fólk og aðrir karlmenn áttu það til að yrða á mig uppúr þurru og það gerði Ófeig oft mjög pirraðann og óöruggann. Ég skildi það nú eiginlega aldrei. Ég hafði ekki áhuga á neinum öðrum en honum. Við rifumst daglega útaf einhverju sem skipti ekki máli og þá átti ég til að henda í hann lauslegu drasli sem ég fann í íbúðinni. Sem varð til þess að Ófeigur keypti allt úr óbrjótanlegu plasti.. sem gerði mig svo aftur alveg rosalega frústreraða.. því það vita allir að það er ekkert eins óþolandi eins og að grýta hlut í einhvern ef hann brotnar ekki. - Hluturinn. En þetta er einmitt kjarni málsins og the essence of Ófeigur. Hann vill ekki vesen og rifrildi, hann vill bara lifa friðsælu lífi, horfa á sjónvarpið í rólegheitunum, skreppa í göngutúra og safna laufblöðum. Ég hafði lítinn áhuga á því á þessum tíma verð ég að segja. Við vorum ekki alveg að sjá eye to eye. Eftir því sem vikurnar liðu urðu rifrildin ofsafengnari og Ófeigur fór halloka í baráttunni því hann vildi ekki ráðast á mig til baka vegna líkamlegra yfirburða, sem pirraði mig alveg rosalega og ég sakaði hann oft um tilfinningakulda og áhugaleysi. Ég viðurkenni að ég gekk of langt daginn sem ég ætlaði að reka hann í gegn með gaffli úr silfursettinu sem hann fékk í fermingargjöf frá ömmu sinni, blessuð sé minning hennar. Hann náði að grípa símaskrá og bera hana fyrir sig. Ég brást við með því að bera eld að elstu laufblaðamöppunni hans og daginn eftir flutti hann út. Ég grét og braut óbrjótandi plast með hamri í hálft ár á eftir. Á bak við leiðindarkommentin og hrokann í Ófeigi leynist nefnilega yndislegur, rólyndis maður sem langar að leyfa mér að vera til í fullri stærð. Meina.. ég er ekki það hávaxin hvort sem er. Annars hef ég ekkert heyrt frá honum síðan síðast og það kæmi mér ekki á óvart þó að hann væri hættur við alltsaman. Enda heldur hann líklega að ég sé alveg jafn skæð og ég var á þessum unglingsárum. Hann hefur reyndar rosalega gott lag á að ná mér upp. | anna | 23:46 |
comments
Getur verið að Ófeigur sé enn að vinna á lyftaranum? Þetta er ekkert líf anna, þú hlýtur að sjá það. Vertu nú með hreint á rúminu um helgina, ef þú skyldir hitta hann á röltinu. Gangi ykkur vel. Nr. 3 | posted by: Atviksorða-Anna | 18.11.2004 | 17:23:54 | [+] |Í viðbót við hrein rúmföt, mundu eftir að setja eftirfarandi á náttborðið: eldspítur, sígarettupakka, öskubakka og kók í gleri. Nr. 4 | posted by: organistinn | 18.11.2004 | 20:12:20 | [+] |VÓ! Organisti! Þú kannt að taka mann aftur um.. mörg ár. En ég er hætt að reykja og Ófeigur reykti aldrei. Hann gat tuðað endalaust í mér á meðan ég sat við hliðina á honum í rúminu, öll sveitt og heit.. þambandi kók í gleri og reykjandi winston. Endaði yfirleitt á að taka stórann smók, snúa mér að honum og segja "hættu að röfla elskan og farðu að sofa" á meðan reykurinn puðraðist framaní hann. Það er eins og mig minni að þetta hafi verið upptök all margra rifrilda.. Yeah.. good times. post a comment
|
