Þriðjudagur, 16. nóvember 2004
Hvað hefur maður í kvöldmatinn þegar snjó kyngir niður?
Ójá.. pönnukökur og heitt kakó.
Eina vitið í raun og veru þegar svona veður er úti. Þegar ég og krakkarnir vorum búin að borða yfir okkur af pönnukökum og skola þeim niður með heitu kakói og rjóma lagðist ég í stól inní stofu og hugðist annaðhvort gefa upp öndina eða leggjast í alvarlega leti. Stuttu síðar kom Doddi og fór að suða um hvort hann mætti horfa á sjónvarpið. Ég leit á þessa fölu tannlausu veru og ákvað að gera út björgunarleiðangur niður í geymslu og finna kraftgalla fjölskyldunnar. Þegar þeir voru dregnir fram í dagsbirtuna fórum við út í meiriháttar snjókast.
Fyndnasta af öllu fyndnu var þegar Jóhanna kastaði óvart framaní Dodda og hann leit út fyrir að vera með gogg. Meira að segja hann hló þarna einhverstaðar inní snjónum. Það var ekki jafn fyndið þegar Doddi fékk annan snjóbolta inná peysuna sína því hann hafði týnt treflinum í garðinum. Hvað hann grét. Tók gleði sína aftur þegar ég hafði hreinsað mesta snjóinn burtu og gefið honum leyfi til að hefna sín á Jóhönnu. Hann fékk eitt dauðafæri og hitti hana í fótinn. Þau voru bæði sátt við þau málalok.
Stuttu síðar voru krakkarnir búnir að króa mig af í einu horni garðsins. Ég reyndi að bera hendurnar fyrir mig og vísa í Genfarsáttmálann um meðferð stríðsfanga en þau hlustuðu ekki á mig og já.. gengu frá mér.
Þetta er komið gott. Ég er að fá tilfinningu í fingurna aftur. Pikk er til margs nytsamlegt.