Fimmtudagur, 14. október 2004
Í hádeginu var mér boðið út að borða í alveg rosalega góðan mat. Á leiðinni aftur í vinnuna ákvað ég að koma við á bensínstöð til að fylla bílinn. Hef ekki nennt á bensínstöð frekar lengi og búin að keyra "á ljósinu" í nokkra daga. Á bensínstöðinni vatt sér að mér maður og spurði hvort hann gæti boðið mér út. Sem betur fer hringdi Óli kerfisstjóri í mig akkúrat þegar þessi maður sleppti orðinu. Óli vildi vita hvert væri best að fara með alla útlendingana (2) sem eru hjá okkur núna út að borða í hádeginu. Ég gat forðað mér í skjóli símtalsins. Maður má bara ekki fara út fyrir hússins dyr lengur, ég meinaða.
Annars hringdi Óli líka í mig rétt fyrir miðnætti í gær. Ég lá uppí rúmi þegar síminn hringdi:
Anna: "mrr err halló"
Óli: "æ, var ég að vekja þig?"
Anna: [ræskir sig] "nei bara komin upp í rúm"
Óli: "ég er í smá vandræðum, má ég nokkuð koma til þín í smá stund?"
[Vó.. hold it! - hugsaði ég. Óli í vandræðum á þessum tíma sólarhrings og hringir í mig? The fuck is goin' on?]
Anna: "hrmpf"
Óli: "hahaha, nei ég er niðrí vinnu, læsti lyklana mína inni. Má ég koma og fá lykilinn hjá þér?"
[ég bý mjög nálægt vinnustaðnum mínum]
Anna: "ó þú meinar, ég skal koma"
Óli: "nei þetta er ekkert mál, ég skokka þetta bara"
Anna: "nei láttu ekki svona, ég kem, verð í enga stund"
Óli: "neinei, ætla ekki að ræsa þig úr rúminu"
Anna: "Óli, ég er í tvær mínútur að fara í föt"
Óli: "hehe ok ég verð hér fyrir utan"
Við skulum átta okkur á því.. að hefði Óli komið, hefði ég hvort sem er farið í föt. Ég hefði ekki tekið á móti honum í stutta satín náttkjólnum. Það hefði getað misskilist. Auk þess er ég ekki það mikið ómenni að láta kerfisstjórann minn ganga í tíu mínútur á stuttermabol í kulda og roki til að ná í lyklana hjá mér, til að ganga aðrar tíu mínútur í kulda og roki til að ná í eigin lykla.
Ég er ekki samviskulaus með öllu you know..