 |
|
|
|
 |
Af uppvaski
Fimmtudagur, 07. október 2004
Kvöld í Apríl. Matarleifarnar á eldhúsborðinu hafa beðið eftir henni allt kvöldið. Hann situr fyrir framan tíu fréttir sjónvarpsins og drekkur kaffi. Hún strýkur mjúklega af speglinum á ganginum með erminni á leiðinni inn í eldhús. Hún staldrar við, bara til að athuga hvort hún sjái einhvern vísir af æsku í spegilmyndinni en hún sér bara granna, fíngerða veru með ljós skollitað hár sem nær rétt niður fyrir axlir, fölt og líflaust andlit. Hún hverfur frá speglinum og inn í eldhús. Hún safnar saman diskunum, hendir matarleifunum í ruslið og raðar diskunum upp við vaskinn. Er lífið svona? Hún byrjar að skola leirtauið. Hann er búin að slökkva á sjónvarpinu. Hann hafði verið til staðar fyrir hana þegar mamma hennar dó, svo góður við hana. Hélt utan um hana á meðan hún grét. Hún grét svo mikið. Það var svo sárt. Kannski finnst honum hann ennþá vera góður. Hann segist elska hana. Þegar hún er búin að skola skrúfar hún fyrir vatnið. Hún kemur tappanum fyrir í vaskinum, skrúfar aftur frá vatninu og hellir sápulög í það. Hún man svo vel eftir hvernig allt var áður en mamma dó. Þá ætlaði hún að verða hjúkrunarkona. Hún brosir. Hjúkrunarkona. Heyrir vatn renna inni á baðherbergi. Brosið hverfur. Hún skrúfar fyrir vatnið og byrjar að raða diskunum í vaskinn. Af hverju í kvöld? Af hverju fór hann ekki beint upp í rúm? Hún skolar sápuna af disknum, skorðar hann í uppþvottagrindinni og strýkur lokk frá andlitinu. Hún veit hvað gerist kvöldin sem hann fer í bað. Hún þekkir hann svo vel. Of vel. Hún klárar að vaska upp og nær í viskustykki úr næst efstu skúffunni og stendur hreyfingarlaus við vaskinn. Hún hlustar á hann í baðinu, hlustar á hann bera sápu í hárið og skola hana burt. Hún hafði vonast til að hann myndi fara að sofa eftir fréttirnar. Hann gerir það oft, en ekki þegar hann fer í bað. Þegar hann fer í bað vill hann ekki sofa. Henni þykir svo vænt um hann. Hún hatar hann líka. Hún veltir því aftur fyrir sér að fara. Hverfa. En hvert? Hún hefur ekkert að fara. Hún heyrir í honum á baðherberginu. Hann er að þurrka sér. Hún byrjar að þurrka diskana. Stuttu síðar fyllir mild rakspíralykt vit hennar og hún finnur andardrátt hans við eyrað á sér. "Voðalega tekurðu þér góðan tíma í þetta elskan mín" segir hann hlýlega og rennir höndinni á eftir bakinu á henni og niður á rass þar sem hún stoppar. Hann kreistir rassinn á henni mjúklega. "Ég ætla upp í rúm að lesa. Ég bíð eftir þér" segir hann og kyssir hana blíðlega á ennið. Hún þvingar fram bros og heldur áfram að þurrka diska. Hún finnur dofa færast yfir líkamann. Þegar hann er farin leggur hún frá sér viskustykkið og fær sér sæti við eldhúsborðið. Hún grætur hljóðlega. Eftir að hann fékk stöðuhækkunina fór hann að fá menn heim á kvöldin. Þeir sitja, reykja vindlana sína og drekka koníakið sitt, spjalla saman og hlæja. Hún hefur stundum heyrt þá tala um hvað hann er heppinn, hvað hún er falleg og góð stelpa. Hún var góð. Reglulega góð stelpa. Það er svo langt síðan henni leið eins og reglulega góðri stelpu. Kannski ætti hún að bíða. Kannski gerist eitthvað. Kannski breytist hann aftur. Kannski verður allt eins og það var einu sinni. Kannski. Hún þurrkar tárin í burtu, stendur upp og byrjar aftur að þurrka leirtauið. Hún nostrar við hvert stykki, virðir það fyrir sér þegar hún er búin að þurrka það og notar skemilinn til að ganga frá upp í efri skápana. Hún fyllist sektarkennd þegar hún hugsar um hvernig henni líður. Hann á þetta ekki skilið. Hann er góður maður. Hann er góður maður. Hann er góður maður. Kannski, ef hún segir það nógu oft við sjálfa sig þá breytist allt, þá verður allt gott aftur. Kannski. Hún tekur saman bækurnar sínar af eldhúsborðinu. Hann kallar fram úr svefnherberginu "Ertu að koma upp í rúm elskan mín?" Hún gengur frá bókunum í skólatöskuna og gengur í áttina að svefnherberginu. "Ég er að koma pabbi”. ---- Fyrir þá sem hafa meira ímyndunarafl en ég er rétt að ég taki fram að þetta er skáldskapur. | anna | 18:06 |
comments
úff, þessi færsla fékk á mig... Nr. 1 | posted by: tótalí | 7.10.2004 | 20:19:09 | [+] |Einmitt það sem ég hafði í huga. Þetta er ekkert að skammast sín fyrir. Nr. 2 | posted by: AlanHudson | 7.10.2004 | 21:54:54 | [+] |Ég geri ráð fyrir að fáir aðrir en anna skilji kommentið að ofan - og til að fyrirbyggja misskilning, þá á ég við söguna. Ekki atburðinn sem hún lýsir. Nr. 3 | posted by: AlanHudson | 7.10.2004 | 21:56:29 | [+] |Þetta er alveg snilldarsaga hjá þér !! Gefðu út smásagnabók og ég kaupi hana kv V Nr. 4 | posted by: Orion | 7.10.2004 | 22:41:44 | [+] |Roald Dahl with a twist! Anna, þú ert bara snillingur! Nr. 5 | posted by: Hildigunnur | 7.10.2004 | 23:46:39 | [+] |hingað til hefur verið gaman að kíkja á bloggið hjá þér en þetta er eiginlega of sick fyrir mig Nr. 6 | posted by: sibbinn | 8.10.2004 | 4:20:06 | [+] |Tek undir með Orion.... enn með hroll! Nr. 7 | posted by: Eva | 8.10.2004 | 9:24:47 | [+] |Hvað er málið? Er það möguleiki að girnast dóttur sína? Ég hugsaði einmitt í vikunni þegar ég las um karlinn sem losar með hesti að lífið bara gæti ekki hætt að koma manni á óvart. Hroðbjóður. Nr. 8 | posted by: Úllen Dúllen | 8.10.2004 | 9:49:01 | [+] |Hvar hefur úllen dúllen verið? Eða er hann/hún 7 ára? Nr. 9 | posted by: unz | 8.10.2004 | 10:15:17 | [+] |Úff! Átti von á þreyttri og leiðri húsmóður en þetta var óþarflega óvæntur endir. Nr. 12 | posted by: Ljúfa | 8.10.2004 | 23:06:29 | [+] |Unz,
|
