Fimmtudagur, 21. október 2004
Fór í búð í Hallarmúla í dag til að kaupa svolítið. Tók Dodda með. Klukkan var hálf sex og Doddi átti að vera mættur í sund klukkan sex. Hann hafði miklar áhyggjur af því að við myndum ekki mæta á réttum tíma.
Yndisleg afgreiðslustúlka aðstoðaði mig við að velja það sem ég var að kaupa og svo talaði hún aðeins við Dodda, sannfærði hann um að við myndum ná í sund á réttum tíma. Hún missti hinsvegar af því sem gerðist á eftir í bílnum á leiðinni í sundið.
Doddi: er ég orðinn of seinn?
Anna: neinei, við náum þessu alveg (klukkan var 20 mín í sex)
Doddi: en mamma, þú sagðir eina búð og svo keyrir þú eitthvað og sérð aðra búð, það er alltaf þannig.
Anna: það er oft þannig já, en ekki þegar þú ert að fara í sund.
Hann mætti á réttum tíma.
Það er nefnilega eitthvað sem ég þoli mjög illa, óstundvísi. Árum saman hef ég verið óstundvísasta manneskja sem hægt er að hugsa sér. Sérstaklega ef ég á að vera mætt fyrir hádegi. Það mun vera svefninn. Ég þoli hinsvegar ekki að vera sein, það er komið á sálina í mér. Tek út fyrir það.
Það er ekkert gaman að eiga mæta til vinnu klukkan níu, sofa yfir sig til klukkan tíu og geta sagt í fullri einlægni: "this is the earliest I've ever been late".