Mig klæjar svo í nefið.

Ég er risin úr rekkju, komin úr kör. Var ekkert að minnast á það á blogginu að ég hef verið helsjúk undanfarna daga, nærri dáin úr kulda. Lét það ekki brjóta mig niður.

Alþjóðlegu glæpasamtökin hafa sent mér fyrirspurn varðandi verkefni sem myndi involvera það að ég flytji aðsetur mitt um marga, marga kílómetra (380+) og nú er ég að hugsa málið. Ég á að sedúsa rosalega myndarlegann mann og búa með honum til að komast að því hvort það sé hægt á annað borð. Ef það er hægt - að búa með honum - á ég annaðhvort að halda því bara áfram - indefinitely.. en ef það er ekki hægt þarf ég að myrða hann með kertastjaka.

Læt það ekki brjóta mig niður heldur. Que sera, sera..

Ég er ennþá að horast. Í morgun sagði baðvogin mér að ég sé 56 kg. það er sem ég segi.. [The Power of your subconcious mind], það er ekki grín að þessu gerandi.

Ég er að fara í partý á morgun. úúúú

Hef ekki drukkið áfengi síðan síðast. Í hverju á ég að vera? Netasokkabuxum? Pilsi? Hot pants?

Eins og ég segi.. the agony of choice!

Já, Elín: Þetta er rétt hjá þér. Ég geri eins og ég geri og allir eru sáttir. Nema þeir sem eru ekki sáttir. Það er þeirra vandamál.

Vá. Friggin' weird! Shit. Djöfull er þetta furðulegt.

Það sem maður finnur ekki í Melabúðinni.. þetta er hætt að vera fyndið. Var þar áðan að kaupa mat handa svöngu verkfallsföngunum sem ég geymi heima hjá mér, hitti fyrsta strákinn sem ég var skotin í á ævinni. Ég gleymi honum aldrei þó að það hafi ekki gerst nokkur skapaður hlutur á milli okkar annað en feimnisleg bros og óstyrkur hlátur. Já svo var hann alltaf að stríða mér.

Skrítið. Ég meina.. ég var þrettán ára. Eitthvað hefur þó legið í loftinu þarna í den vegna þess að hann þekkti mig áðan. Þegar ég tók eftir þessum manni sem horfði brosandi á mig brá mér svo að sjá hann, og ekki í sínu náttúrulega umhverfi, að ég sagði: "Hva.. S...., þú hér?" og hann hló smá og sagði: "Já, ég hélt að þetta væri þú".

Vil taka fram að hans náttúrulega umhverfi er líklega ekki lengur að tína rusl úr landi Vatnsenda, þó það hafi verið það umrætt sumar og ég þekki hann ekki öðruvísi.

"Góðir tímar þarna í den" sagði hann og leit örsnöggt niður. Ég var allan tímann að reyna að þurrka af mér unglings/feimnis/brosið sem tók sig upp alveg um leið, ótrúlegt.. og sagði "já, alltaf fjör hjá okkur í unglingavinnunni".

Hvað ég var skotin í þessum strák, vá. Hann er nákvæmlega eins og skv. honum hef ég ekkert breyst heldur. Þekkti mig meira að segja af baksvipnum. Ætli ég sé með svona magnaðan hæní? LOL

Þessi Melabúð...

Good times.

Þegar ég kom heim úr vinnunni eldaði ég brostin hjörtu úr karlmönnum og bar þau fram með kartöflumús. Borðaði yfir mig.

Fór með krakkana á barinn á eftir. Nammibarinn í Hagkaup. Þar keyptu þau eitthvað smá nammi og ég keypti myndina Big, fyrir okkur að horfa á.

Þetta er klárlega óhugnarlegt, ég sé ekki aðkomu mína að þessu máli en er staðráðin í að láta þetta ekki brjóta mig niður!

blaðamaðurinn: ertu á ferðinni?
anna: nei, ligg uppí rúmi
blaðamaðurinn: ó
anna: hvað ert þú að fara að gera í kvöld?
blaðamaðurinn: ég er að fara út að borða með Jean-Jacques Annaud, leikstjóranum sem gerði myndirnar Enemy At The Gates, Name of the Rose og The Lover.
anna: æ viltu segja honum að ég biðji að heilsa Jude Law

smá þögn

blaðamaðurinn: My ex wife asks you to tell Jude Law she says hi..?
anna: - they are acquainted, já akkúrat.

önnur þögn

anna: Væri það nú ekki fyndið ef hann segði þér að Jude biði að heilsa mér?
blaðamaðurinn: jú en hæpið
anna: stranger things have happened..

Ég er að fara í partý í kvöld. Verð að segja að það eru aðrir hlutir ofar í huga mínum, en ætla að kíkja aðeins. Drekka eins og fjóra fimmfalda Bacardi í kók með twist og reykja pakka af Camel. Verð orðin verulega falleg eftir ca tvo klukkutíma.

Þá mun ég líklega tryllast, grýta glösum og sturta úr öskubökkum á hvít ullarteppi og brenna gat í gardínurnar með sígarettu sem ég mun sveifla móðursýkislega í kring um mig - af því gestgjafinn getur ekki spilað lagið sem mig langar að heyra. Brenni örugglega gat á einhverja gesti í leiðinni.

Þá ætti að vera kominn tími á að gubba í random tösku og hella mér svo yfir eiganda hennar og ausa viðkomandi svívirðingum.

Djö.. ég hlakka ekkert smá til.

Þessi maður hefur aldrei boðið mér í partý áður. Fólk virðist bara gera það einusinni.. og svo aldrei meir. Ég skil ekkert í þessu. Allir vita að það er ekki alvöru partý fyrr en eitthvað brotnar.

Ég tel mig hafa skyldum að gegna.

Eftir partýið ætla ég niðrí bæ. Á Nasa. Þar ætla ég að drepast á gólfinu við innganginn og þegar ég vakna, rétt fyrir lokun, ætla ég að fá móðursýkis/paranojukast og öskra í hálftíma áður en ég fer að gráta óhuggandi gráti. Kenna þeim sem reynir að hugga mig um alltsaman, þ.e. ef einhver þorir að hugga mig á annað borð. Ef engin reynir mun ég hella mér yfir bystanders. Best að ég reyni að skyrpa á þá líka.

Ég veit ekkert skemmtilegra en að gera vesen þegar ég fæ mér í glas. Öskra og brjóta hluti og gráta og kenna öllum öðrum um hvernig ég er. Enda.. let's face it.. það er allt hinum að kenna.

hehehe

Æj.. er þetta soldið óhugnarlegt?

Smá spaug. Ég verð voða stillt, eins og alltaf.

Samt... unfuckingbelieveable.

Það er svo í öðrum fréttum að ég er komin heim. Lykta eins og reykherbergið í Iðnskólanum. Reykti þó ekkert í kvöld né drakk.

Var á bíl.

Ég spurði blaðamanninn nefnilega áðan hvað hann væri að fara að gera í kvöld vegna þess að ég ætlaði að fá mér í glas, þó ég ætlaði ekki á brjálað skrall, og ég fann hvergi pössun. Þar sem hann var upptekinn með jet settinu spurði ég hann ekki einu sinni. Ég fíla ekki að drekka þegar dóttir mín er að passa svo málið var dautt.

Þetta.. sem og önnur mál.

Held ég fari í bað að þvo af mér mestu reykingarlyktina. Aldrei þessu vant.. þá finnst mér hún ógeðslega vond.

Ég vaknaði klukkan sjö í morgun. Setti reykingarlyktafötin í þvott og tók til eftir krakkana í gær.

Eftir gærkvöldið hef ég komist að því að ég vil ekki reykja lengur þótt ég sé að fá mér í glas. Í fyrsta skipti á ævinni líður mér illa í lungunum daginn eftir partý. Ég er búin að vera hóstandi frá því ég vaknaði. Við vorum þrettán og ellefu reyktu. Keðjureyktu. Alveg eins og ég gerði alltaf hérna einusinni.

Vá.. þeir voru ekki að djóka með þetta second hand smoking dæmi.
Ég hefði aldrei trúað þessu að óreyndu.

Þessi sunnudagur var æðislega skemmtilegur, fyrir utan ferðina í Kringluna. Ég held að Kringlan sé sannarlega forgarður helvítis.

Annars eru Jóhanna og Doddi orðin eins og grumpy old men. Kýta og þrasa yfir öllum andskotanum og eru að gera mig gráhærða. Get ekki beðið þangar til "annar í VISA" kemur og verkfallið leysist svo það komist einhver regla á þetta blessaða líf sem maður er að reyna að lifa.

Við ætluðum að enda daginn á að fara í húsdýragarðinn til að róa okkur niður og það var eins og eftir pöntun.. við komum á staðinn þremur mín eftir lokun. Sáum samt þann fallegasta kött sem ég hef séð, fyrir utan Köllu Kisuljóns auðvitað. Við enduðum á að leika í grasagarðinum í tæpan klukkutíma. Leituðum að tígrisdýrum í "skóginum".

Vá. Við þurftum sko á þessu að halda. Okkur leið miklu betur á leiðinni heim.

Núna rétt áðan las ég fyrir börnin fyrsta kaflann í sögu sem var lesin fyrir "herbergið" sem ég var í þegar ég var í Kaldárseli. Fann þessa bók á fornsölu einhverjum árum síðar og keypti hana. Þegar ég var búin að lesa sagði Doddi: "mér fannst þetta boring".

Hann er svo uppörvandi alltaf hann Doddi. Það er ekkert venjulegt.

Ég er hætt að reykja. Stór hluti af blogginu mínu hefur fjallað um árangurslausar tilraunir mínar til að hætta so far, en ég er hætt að líta á sjálfa mig sem reykingarmanneskju.

Eftirfarandi texti er tileinkaður nöfnu minni sem ég held uppá og finnst að ætti að byrja að skrifa, því hún er helvíti góður penni.

Á tímabili hætti ég nánast að blogga. Það var þegar ég hætti að reykja og það tókst, í hálft ár. Ég fór frá því að vera 55 kg í að vera 69 kg á þessu hálfa ári. Eyddi meira af peningum á dag í sælgæti og gos en ég hefði eytt í sígarettur. Ég var hætt að reykja en ég var ennþá reykingarmanneskja. Ég féll og byrjaði að reykja aftur, áttaði mig á því að ef ég myndi hætta aftur að reykja, yrði ég að hætta að borða nammi og drekka kók líka. Annars myndi ég verða.. a whole lot of Anna.. so to speak.

Þetta byrjar á því að maður heilaþvær sjálfan sig þangað til þú ert farinn að hata retturnar svo mikið að þú vilt hætta. Vissir þú að í raun eru það sígaretturnar sem fá fólk til að breyta matarræði? Já, af því fólk brennir meira þegar það reykir fer það sjálfkrafa að leita í feitari mat og óhollari, svo líkaminn hafi eitthvað til að brenna endalaust. Ég varð fokvond þegar ég las þetta í einhverri grein sem ég fann á netinu vegna þess að mitt matarræði var.. jah.. hreint út sagt viðbjóðslegt.

Ég komst að því þegar ég hitti frænda minn einn daginn. Hann vinnur sem einkaþjálfari og ég spurði hann hvort ég ætti séns á að verða eins og ég var. Ég var ca 68 kg þegar ég hitti hann þennan dag og hann sagði: "skrifaðu niður allt sem þú borðar í nokkrar vikur, og klukkan hvað. Breyttu matarræðinu, þá verður þetta no prob". Svo gerði hann annað. Svolítið sem ég held að hann hafi gert til að planta fræi í hausinn á mér, gefa mér trú. Hann hallaði sér að mér og hvíslaði að mér: "annars eru þetta bara genin, og þú hefur þau. Þetta verður ekkert mál ef þú ætlar þér það".

Í þrjá daga skrifaði ég niður allt sem ég borðaði og.. ég skrifaði líka niður hvert einasta skipti sem ég fékk mér sígarettu. Eftir þrjá daga, þegar ég skoðaði þetta.. þá varð mér óglatt. Mér varð það ljóst að ég lifði á fitu, sykri og sígarettum. - Eingöngu.

Enda er ég gallblöðrulaus kona langt fyrir aldur fram.

Helvítis djöfulsins reykingar. Jú.. maður brennir hraðar en venur sig í staðinn á að borða orkuríkari (lesist: feitari og sætari) mat. Þegar fólk hættir að reykja situr það oft uppi með matarræðið sem helvítis reykjurnar, eins og Doddir kallar þær, hafa vanið mann á.

Ég veit vel að sígarettur eru ávanabindandi. Ég fór ekki að reykja vegna þess að ég hélt að ég væri ofurmenni og yrði ekki húkkt. Nei, ég fór að reykja á sínum tíma vegna þess að mér var bara skít sama. Þótti ekki nógu vænt um sjálfa mig. So what þó ég myndi króka uppá Vífilsstöðum talandi eins og Glámur eða Skrámur með súrefniskútinn í eftirdragi. Who in the world would care! Svo það var ekki málið. Vissi líka að það er meira nikótín og meiri tjara í þessu dóti en er gefið upp á umbúðunum. Mér var sama um það líka. En þegar ég las þessa grein, um reykingar og matarræði.. now that pissed me off.

Ég er hætt að reykja, hætt að lifa á sykri og fitu og mér líður bara fjandi vel.

Einusinni sagði ég alltaf: "hvernig get ég unnið þennan fight? Sígaretturnar eru svo miklu fleiri en ég". Nú segi ég: "æ go fuck yourself, ég á betra skilið."

Þá virðist einhvernvegin engu máli skipta þó ég sé outnumbered.

Ég skil ekki í því af hverju ég drekk svona mikinn appelsínudjús undanfarið. Ég kaupi líter af trópí eða hinu þarna í glæru brúsunum.. og ég bara þamba þetta allt.. þangað til það er ekki dropi eftir.

Ég er líka orðin svo utanvið mig. Missi hluti úr höndunum og geng á húsgögn. Misstíg mig og mismæli. Alltaf óglatt.

Stundum fæ ég svimaköst og aukinn hjartslátt og þá missi ég oft málið í örfáar mínútur.

Held ég fari til læknis á morgun. Það er eitthvað ekki alveg eins og það á að vera.

Hafði svo miklar áhyggjur af ástandi mínu að ég hringdi í lækninn minn, til öryggis. And guess what!

Jú.. eins og vanalega, þá er ekkert að mér. Við komumst að því eftir að hafa talað saman í hálftíma. Mundi ég allt í einu eftir því að.. svona er ég bara. Alltaf. Var bara búin að gleyma því.

Hann sagði mér að þetta væri eðlileg kölkun hjá fólki á mínum aldri, að gleyma svona hvernig maður er. Sagði mér að hætta að drekka allann þennan appelsínudjús og fá mér eitt mjólkurglas á dag og taka gingseng. En áréttaði að það væri ekkert að mér.

Ég fer bráðum að trúa því.

Nema hvað. Ég er ekki fyrr búin að skrifa há-dramatíska færslu um hvernig ég hætti að reykja og borða nammi fyrr en ég stend mig að brjálæðislegasta nammi fylleríi aldarinnar. Djöfull lýg ég. Ég hef farið á miklu verri nammi fyllerí en þetta á þessari öld. Bygons. Ég fékk mér 2 rolló og möndlukökusneið og prince póló.

Ég lýg vegna þess að ég get ekki annað. Ég get ekki farið að segja frá því sem ég er að gera eða hverja ég er að hitta eða hvernig mér líður. Ég get ekki sagt frá buxunum sem ég keypti í dag, sem eru of síðar. - Hey! Ég get víst sagt frá þeim! Ég keypti mér buxur í dag.. sem eru of síðar.

Það var fljót afgreitt.

Get reyndar sagt frá því þegar við Doddi vorum að keyra í rokinu áðan. Mér leið ekkert smá vel að vera á stórum bíl. Ég hefði líklega fengið hjartastopp eða alvarlegar hjarsláttartruflanir ef ég hefði verið á einhverri dós. Doddi spurði mig: "mamma.. getur bíllinn fokið?" "já", sagði ég, "ef það kemur nógu mikill vindur, en það gerist ekki." Þá spurði Doddi: "en mamma.. get ég fokið?" "Já", sagði ég, "þú getur fokið ef það kemur nógu sterkur vindur, en þú fýkur ekkert á meðan þú ert að leiða mig".

"Mamma.. getur þú fokið?"

DOH! Walked right into that one..

Aha! Lausnin er fundin. Á buxnasíddinni sko. Ég er bara á stultum og málið er leyst.

Á föstudaginn ætla ég í klippingu. Ég hef reiknað það út, af vankunnáttu, að það taki mig ca 4 klippiskipti í viðbót áður en ég verð orðin all natural anna. Þ.e., með minn eigin hárlit í öllu hárinu. Ég hlakka soldið til. Langt síðan ég hef verið svoleiðis.

Annars frétti ég að þessi frábæra klippikona sem er búin að fara um hárið á mér höndum í s.l. tvö skipti sem ég hef látið klippa mig.. hún er að læra. Það veit aldrei á gott. Á föstudaginn ætla ég að fara með konfekt handa henni og blóm, krjúpa á skeljarnar og biðja hana að verða klippikonan mín þangað til dauðinn aðskilur okkur. Ég er tilbúin að borga vel og svart og get boðið upp á lélega aðstöðu heima hjá mér.

Ég bara meika það ekki, í alvöru, ef enn ein klippikonan fer frá mér.

Það er ekki á mig leggjandi.

Maður getur ekki annað en brosað þegar maður fær svona sent til sín.

Hér er verið að selja sófa á góðu verði.

Þessi sófi hefur unnið sér það til frægðar að hafa hýst minn fræga hæní. Gott ef ég skildi ekki eftir far í honum..

úúúú

En án gríns. Ef einhver vill kaupa þennan sófa, hafa samband við Ástu.

Sumir viðskiptavinir mínir eru í uppáhaldi.

Einn þeirra sendi mér þetta í morgun:

Elskulega Anna mín.
Öll hin góðu ráðin þín
ætla að duga ósköp lítt;
ansi finnst mér það nú skítt.

Einlæglega og ákaft bið,
engan sýni guði frið,
að vekist lausn á vanda skjótt
þá verður okkur báðum rótt.

Þegar ég var búin að laga það sem þurfti að laga sendi ég svar til baka:

Almáttug og guði lík,
með margt á minni könnu.
Ánægjan með ljóð þitt var slík,
að þú mátt kalla mig Önnu.

Í gær ákvað ég að elda eggjaköku fyrir okkur í matinn og í stað þess að eggin litu út eins og æla bjó ég til þrjár eggjakökur sem voru in tact og bókstaflega bjútifúl, þó ég segi sjálf frá.

Meira að segja Doddi var himinnlifandi. Ég er ennþá að ná mér og dauðsé eftir að hafa ekki tekið myndir því ég reikna ekki með að þetta muni gerast aftur.

Áðan fór ég heim og gaf fjórum börnum að borða, henti í þvottavél og þreif eldhúsið. Fann á mér í gærkvöldi að það gæti komið sér vel að baka bollur. Þær komu að góðum notum í dag og ég efast um að það verði eitthvað eftir þegar ég kem heim úr vinnunni.

Fór á fund í kvöld hjá félaginu Auði. Mikið rosalega er það hressandi. Mér líður svo vel, eins og ég hafi borðað rosalega hollan og næringarríkan mat og drukkið vatn með. Drakk reyndar vatn, en fékk holla og góða næringu fyrir sálina.

Annars myrti ég mann í dag. Óvart, auðvitað. Klaufaskapur alltaf. Ég hef aldrei ætlað mér að myrða neinn, nema fyrrverandi eiginmann minn og bara í þetta eina skipti. Eh.. ég ætlaði ekkert að gera það, meira.. langaði til þess en hætti við. Ég er nefnilega svo praktísk. Hefði ég myrt hann.. hefði hann ekki getað svarað til saka og ég hefði ekki fengið neinar skýringar. Ekki að ég hafi svosem fengið neinar skýringar af viti en það er aftur önnur saga. Hann var fundinn sekur og látinn kjósa D það sem eftir lifði af sambandinu. Það var hræðilegasta refsingin sem ég gat fundið og hann mun líklega aldrei bíða þess bætur. Ah.. he had it commin'

Hefndin er sæt. Sérstaklega þegar maður á lítinn dreng sem kallaður er Doddi, sem kann "stafinn" sinn og fer með pabba í kjörklefann

MÚHOHOHOHO

Bygons.

Eftir stendur að ég myrti mann í dag. Ég er í rusli yfir þessu. Draugur hans spjallar við mig á msn. Ég er hálf fegin og er að vona að hann birtist mér aftur.. í draumi allavega.

Það var þannig að hann bað mig að sækja fyrir sig skyr í hádeginu og ég neitaði. Þá bað hann mig að ná í nítró fyrir hjartað hans og aftur neitaði ég. Aðallega af því að mér var ekki kunnugt um að hann hefði hjarta. Stuttu síðar átti ég samtal við móður viðkomandi sem var í losti yfir því að sonur hennar lá örendur inná stofugólfi og augljóslega var það allt saman mér að kenna vegna þess ég sótti ekki nítróið.

Shit. Ég er vond manneskja. Samt ekki.. því ákvörðun mín var byggð á fávisku einni saman.. þið vitið.. vissi ekki þetta með hjartað. Meina.. ég hef aldrei viljað þessum manni nokkuð illt. Ever. Vil allt fyrir hann gera. Hef alveg rosalega mikla og eiginlega óstjórnlega löngun til að vera svo undur góð við hann, sem er afar sjaldgæft þar sem ég er yfirleitt jafn vond við alla. Þeir sem þekkja mig vel vita að ég hef gaman af því að bregða fæti fyrir gamalmenni og gefa blindum lyktarlausa málningu að drekka. Hefur aldrei liðið svona einkennilega. Eins og ég hafi verið bitin af kærleiksbirni. Þegar ég sé hann brosi ég og líður undarlega inní mér og þegar hann brosir geng ég á borð eða segi tóma vitleysu. Honum finnst ég líklega alveg svakalega vitlaus. Þegar hann kallar mig sætum nöfnum, sem gerist sem betur fer afar sjaldan (2), þá missi ég málið eða.. gleymi hvernig maður talar í smá stund. Hann getur þaggað niður í mér anytime! On cue!

Þetta er pjúra íronía vegna þess að frá því ég sá hann fyrst hefur mig alltaf langað að finna hjartað hans og svo.. þegar hann biður mig að bjarga því neita ég.

Segir mér bara eitt: My timing really sucks.

-and to boot.. þá fékk ég sms frá Guði áðan. Hann er hjá honum núna. Augljóst að ég mun aldrei hitta hann aftur því ég fer beina leið til helvítis fyrir að höggva hann niður í blóma lífsins.

God has spoken.. I will burn for this.

Ég verð alltaf jafn steinhissa þegar kólna fer í veðri á Íslandi. Rétt eins og það sé að kólna í fyrsta skipti - í hvert skipti. Nú kemur sér hinsvegar vel að hafa keypt dúnúlpu á einhverju mega tilboði þegar hitabylgjan reið yfir í sumar.

Ekkert buyers remorse þar.

Fyrir fjórum eða fimm árum keypti ég mér leðurhanska sem ég á ennþá. Sem er persónulegt met. Ég á líka trefil. Fór með hann í partý til vinkonu minnar fyrir tveimur árum, þá mánaðargamlann. Ári síðar kom þessi vinkona mín í heimsókn til mín - með trefilinn - sem ég hafði gleymt á ofninum hjá henni.

Það eina sem mig vantar er húfa. Þá er ég tilbúin í hvaða veður sem er.

Óþolandi árstíðarbundið fyrirbæri sem varaþurrkur er. Hef ekki undan að klína alls kyns smyrslum á varirnar á mér og má samt varla brosa án þess að varirnar á mér verði blóðrauðar - literally. Doddi þjáist líka af varaþurrki og gerir málið enn verra með því að vera alltaf að sleikja útum. Hann kom til mín í gær í vinnuna með köngul og sagði orðrétt: "mamma, look! A pine cone!"

Þau voru að horfa á Ice age..

Hann gat hinsvegar ekki sagt mér hvað þetta fyrirbæri heitir.. á íslensku.

Í fyrrakvöld horfði hann á fjóra þætti af Futurama með frönsku tali. Sá dagur mun koma þegar börnin mín tala saman á tungumáli sem er mér framandi og plotti alls kyns myrkraverk beint fyrir framan nefið á mér. Það er given. Meina.. skil t.d. ekki orð í dönsku.

Kvöld í Apríl.

Matarleifarnar á eldhúsborðinu hafa beðið eftir henni allt kvöldið. Hann situr fyrir framan tíu fréttir sjónvarpsins og drekkur kaffi. Hún strýkur mjúklega af speglinum á ganginum með erminni á leiðinni inn í eldhús. Hún staldrar við, bara til að athuga hvort hún sjái einhvern vísir af æsku í spegilmyndinni en hún sér bara granna, fíngerða veru með ljós skollitað hár sem nær rétt niður fyrir axlir, fölt og líflaust andlit.

Hún hverfur frá speglinum og inn í eldhús. Hún safnar saman diskunum, hendir matarleifunum í ruslið og raðar diskunum upp við vaskinn. Er lífið svona? Hún byrjar að skola leirtauið. Hann er búin að slökkva á sjónvarpinu. Hann hafði verið til staðar fyrir hana þegar mamma hennar dó, svo góður við hana. Hélt utan um hana á meðan hún grét. Hún grét svo mikið. Það var svo sárt. Kannski finnst honum hann ennþá vera góður. Hann segist elska hana.

Þegar hún er búin að skola skrúfar hún fyrir vatnið. Hún kemur tappanum fyrir í vaskinum, skrúfar aftur frá vatninu og hellir sápulög í það. Hún man svo vel eftir hvernig allt var áður en mamma dó. Þá ætlaði hún að verða hjúkrunarkona. Hún brosir. Hjúkrunarkona. Heyrir vatn renna inni á baðherbergi. Brosið hverfur. Hún skrúfar fyrir vatnið og byrjar að raða diskunum í vaskinn. Af hverju í kvöld? Af hverju fór hann ekki beint upp í rúm? Hún skolar sápuna af disknum, skorðar hann í uppþvottagrindinni og strýkur lokk frá andlitinu. Hún veit hvað gerist kvöldin sem hann fer í bað. Hún þekkir hann svo vel. Of vel.

Hún klárar að vaska upp og nær í viskustykki úr næst efstu skúffunni og stendur hreyfingarlaus við vaskinn. Hún hlustar á hann í baðinu, hlustar á hann bera sápu í hárið og skola hana burt. Hún hafði vonast til að hann myndi fara að sofa eftir fréttirnar. Hann gerir það oft, en ekki þegar hann fer í bað. Þegar hann fer í bað vill hann ekki sofa. Henni þykir svo vænt um hann. Hún hatar hann líka. Hún veltir því aftur fyrir sér að fara. Hverfa. En hvert? Hún hefur ekkert að fara.

Hún heyrir í honum á baðherberginu. Hann er að þurrka sér. Hún byrjar að þurrka diskana. Stuttu síðar fyllir mild rakspíralykt vit hennar og hún finnur andardrátt hans við eyrað á sér. "Voðalega tekurðu þér góðan tíma í þetta elskan mín" segir hann hlýlega og rennir höndinni á eftir bakinu á henni og niður á rass þar sem hún stoppar. Hann kreistir rassinn á henni mjúklega. "Ég ætla upp í rúm að lesa. Ég bíð eftir þér" segir hann og kyssir hana blíðlega á ennið. Hún þvingar fram bros og heldur áfram að þurrka diska. Hún finnur dofa færast yfir líkamann. Þegar hann er farin leggur hún frá sér viskustykkið og fær sér sæti við eldhúsborðið.

Hún grætur hljóðlega. Eftir að hann fékk stöðuhækkunina fór hann að fá menn heim á kvöldin. Þeir sitja, reykja vindlana sína og drekka koníakið sitt, spjalla saman og hlæja. Hún hefur stundum heyrt þá tala um hvað hann er heppinn, hvað hún er falleg og góð stelpa. Hún var góð. Reglulega góð stelpa. Það er svo langt síðan henni leið eins og reglulega góðri stelpu. Kannski ætti hún að bíða. Kannski gerist eitthvað. Kannski breytist hann aftur. Kannski verður allt eins og það var einu sinni. Kannski.

Hún þurrkar tárin í burtu, stendur upp og byrjar aftur að þurrka leirtauið. Hún nostrar við hvert stykki, virðir það fyrir sér þegar hún er búin að þurrka það og notar skemilinn til að ganga frá upp í efri skápana. Hún fyllist sektarkennd þegar hún hugsar um hvernig henni líður. Hann á þetta ekki skilið. Hann er góður maður. Hann er góður maður. Hann er góður maður. Kannski, ef hún segir það nógu oft við sjálfa sig þá breytist allt, þá verður allt gott aftur. Kannski.

Hún tekur saman bækurnar sínar af eldhúsborðinu. Hann kallar fram úr svefnherberginu "Ertu að koma upp í rúm elskan mín?" Hún gengur frá bókunum í skólatöskuna og gengur í áttina að svefnherberginu.

"Ég er að koma pabbi”.

----

Fyrir þá sem hafa meira ímyndunarafl en ég er rétt að ég taki fram að þetta er skáldskapur.

Eins og áður hefur komið fram er ég að fara í klippingu á eftir. Þegar ég er búin í klippingu ætla ég heim og athuga hvort ég geti komið íbúðinni í lag. Það vill nefnilega verða til mikið drasl þegar maður á börn heima sem leiðist.

Til dæmis var búið að taka rúmteppið mitt af rúminu mínu, sængina mína og koddann, sæng Dodda og koddann hans, alla púðana úr sófasettinu, kollana úr eldhúsinu og raða þessu upp í "hús" í stofunni þegar ég kom heim til mín í gær. Ég varð alveg rosalega þreytt þegar ég sá þetta, eldaði og fór snemma að sofa. Vill til að ég á tvær sængur og tvo kodda.

Ég er svo þreytt þessa dagana. Þjáist af krónískri þreytu. Líður eins og ég sé að bera vatn í lekri byttu þegar ég er að reyna að halda eitthvað heimili og hef ekki undan að kaupa mat ofaní þessi grey. Samt er aldrei neitt til að borða - segja þau.

Um helgina er ég í fríi. Þá mun ég reyna að vinna upp skil á verkefnum í skólanum en ekki fyrr en ég er búin að sofa í a.m.k. sólarhring. Ég veit ekki hvort ég á að nenna að taka til. Þegar ég hugsa til þess verð ég alveg rosalega syfjuð og langar í bað.

Kannski er þetta bara skortur á.. lífrænum bætiefnum.

Í tilefni þess að það er byrjað að sýna Wimbledon myndina í bíó datt mér í hug að taka fram flugnaspaðann og prufa að fara í flugutennis. Það eru.. eh.. voru nefnilega tvær hlussu fiskiflugur hérna að gera mér lífið leitt.

Komst að því að það er mega gaman í flugutennis en betra þegar maður er með ljós húsgöng. Annars getur verið martröð að finna líkin.

Fjandann á ég að gera?

Það þarf ekki eldflaugasérfræðing til að sjá hvernig þetta endar allt saman.

Ég er að drepast úr vöðvabólgu. Vaknaði klukkan sjö í morgun, skrölti framúr til að taka ibufen og skreið aftur uppí rúm. Lá til hálf ellefu að drepast úr verkjum. Nenni ekki til læknisins míns því ég á nóg af ibufeni og nenni ekki heyra hann segja mér að ég sé ung manneskja og verði orðin góð á korteri.

Best ég segi frá því hvernig ég fékk þessa vöðvabólgu in the first place.
Ég var fjórtán ára.

Fékk vinnu yfir sumarið hjá Granda. Var í karfanum. Veit ekki hvað það heitir sem ég var að gera.. fiskurinn var afhöfðaður og datt á borðið hjá mér. Ég hreinsaði innyflin úr honum með einu handtaki og þeytti honum ofaní vatnsker á línunni þar sem hann var skolaður áður en hann hélt áfram ferð sinni sem endaði í kassa á leið til útlanda. Nema.. ég var ein við þessa iðju mína því ég hafði undan vélinni. Gert ráð fyrir tveimur á þessu díteili. Vann frá átta á morgnanna til fjögur/fimm á daginn, nema þegar það var uppgrip, þá var unnið miklu lengur. Stundum kom maður heim um miðnætti og steinrotaðist um leið og maður lagði hausinn á koddann, mættur aftur, úldinn og ruglaður klukkan átta morguninn eftir.

Allan daginn, sama hreyfingin. Ég fékk vöðvabólgu þegar líða tók á sumarið en pældi ekki í því. Of mikilvægt að hafa undan færibandinu og passa að stinga sig ekki á helvítis fisknum, fokk það var vont þegar það gerðist. Heitt bað á kvöldin var algjört must.

Við vorum þéttur hópur í karfanum þetta sumar og sprengdum bónusinn daglega, þar sem við vorum nokkur sem sinntum tveggja manna störfum var meira af peningum á mann. Einn daginn fékk ég yfir þúsund kall á klukkutímann, þeir sem voru eldri fengu meira. Ég var friggin' milljóner þetta sumar en fékk þessa helvítis vöðvabólgu sem tekur sig stundum upp og er gjörsamlega að drepa mig akkúrat núna.

Þetta var gaman. Skemmtilegir krakkar og suma daga fórum við í brjálaða vatnsslagi, eða fiski slag. Þegar það var engin karfi fórum við að salta fisk. Það var ekki nærri því eins skemmtilegt og auk þess miklu erfiðara. Salt í malarskóflu er fokk þungt og það er ekkert grín að ná réttu aðferðunum við að dreyfa þessu á flökin. Hefði ég verið í því lengi hefði ég líklega myrt á mér hægri úlniðin. Sem betur fer var nóg af karfa þetta sumar.

Af hverju er ég með þessa vöðvabólgu núna? Held að það sé stress.

Skyndilega langar mig í sígarettu. Mig langar svo...

Langar að sjá þennan kunnuglega hlut á milli fingranna og heyra vingjarnlegt snarkið í glóðinni, finna hitann sem hún gefur frá sér. Hugsunin neitar að yfirgefa mig. Fæ engan helvítis frið. Dreymir um þessa tilfinningu. Alsæluna sem fylgir þessum fyrsta smók.. þegar nikótínið smýgur inn í æðarnar í hálsinum, þaðan upp í heila og í nokkrar mínútur líður mér svo vel. Hvað ég myndi gefa fyrir nokkrar mínútur núna. Þessa tilfinningu.

Hef sagt það áður og segi það aftur. Guði sé lof að ég hef aldrei prufað neitt sterkara. Þarf ekki kjarneðlisfræðing til að reikna út hvernig það hefði endað.

Þegar mig langar svona skipta rök engu máli eða skynsemi. Ég er ofurseld lönguninni og ég leyfi mér það. Leyfi mér að dreyma um þennan létti, þennan flótta - sem þetta vissulega er - en mig langar svo..

Ég á peninga og ég á bíl og ég veit hvar er opið á þessum tíma nætur. Ég keyri í huganum niður á BSÍ og sé mig í bílnum, í röð, að bíða eftir að ég komist að.. til að geta sagt: "Camel blue". Konan sem afgreiðir mig mun ekki vita hvað mig langar mikið. Fyrir henni er ég bara viðskiptavinur sem reykir. Hún mun ekki vita hvað hjartað í mér slær hratt af eftirvæntingu og hún mun ekki vita hvað hendurnar á mér skjálfa þegar ég ríf af plastið sem umlykur pakkann. Plastið.. loka hindrunin sem þarf að yfirstíga. Hún mun ekki sjá þegar ég opna pakkann og við mér blasa tuttugu sígarettur, fullar loforðum um alsæluna sem ég sækist eftir. Hún mun ekki sjá þegar ég tek eina upp úr pakkanum og kem henni fyrir í öðru munnvikinu, eins og ég hef gert milljón sinnum áður.

Ég þekki mig og ég veit að ég mun gleyma að kaupa mér eldspýtur og ég verð ekki með kveikjara á mér og kveikjarinn í bílnum er ónýtur og ég mun vera komin langt frá BSÍ þegar ég átta mig á því. Sem verður til þess að ég keyri á ógnarhraða heim, til að finna eld.. til að geta kveikt í, til að finna..

Mér líður betur, þetta er liðið hjá. Nú langar mig bara að fara að sofa.

Temporary insanity. That's all.

Hvað er að??

Maður loggar sig inn.. dettur út.. loggar sig inn aftur og þegar ég sendi Hörpu mínar daglegu hugleiðingar fæ ég bara:

"Error reading from Switchboard server"

Fæ upp þessa meldingu öðru hvoru þegar ég er ekkert að gera sjálf, sem hlýtur að þýða að einhver er að reyna að eiga samskipti við mig. Veit það ekki.

Það er svo í öðrum fréttum að í nótt dreymdi mig draum. Þegar ég vaknaði í morgun mundi ég hann frá a til ö. Núna man ég bara að þetta var draumur.

Fannst rétt að láta vita af þessu.

..be happy.

Það er búið að vera ferlega gaman í kvöld.

Ég var að setja í þvottavél snemma í kvöld þegar ég heyrði Dodda söngla "don't worry.. be happy". Ég spurði hvar hann heyrði þetta lag og fékk þær upplýsingar að Bender í Futurama hefði sungið þetta í einum þættinum.

Futurama rúlar.

Vill til að ég á þetta lag og fór að spila það. Við Doddi fórum að dansa, hann uppá stól til að vera jafn hár mér. Það er svo frábært beat í þessu lagi.

Langt síðan ég hef skemmt mér svona vel að dansa við einhvern. Hlakka eiginlega til þegar hann verður eldri og þarf ekki að standa uppá stól (og macintosh dós). Vona bara að hann tapi aldrei þessum eiginleika [8.72 MB .avi].. -að kunna að leika sér.

Tek fram að danshreyfingarnar eru fengnar frá Kuzco sem dansar í kynningunni á DVD disknum.

Þegar maður fær lykkjufall þá getur maður stoppað það með því að pensla það með naglalakki. Af hverju er ekki hægt að gera svoleiðis við bólur?

Ég fékk heimsókn í dag. Kona sem fékk mig til að muna svolítið sem ég var eiginlega næstum búin að gleyma. Fyndið hverju maður gleymir.

Ég á það til að gleyma því sem er sárt.

Mér þótti mjög vænt um þessa heimsókn.

Í gær hringdi líka í mig maður og minnti mig á aðra hluti, sem ég var líka hætt að hugsa um. Stundum hefur maður ekki undan að gleyma.

Mig langar að búa í húsi við vatn með stórum garði og gróðurhúsi. -Eða í góðri bók. The kind you can read again and again and again...

Í hádeginu var mér boðið út að borða í alveg rosalega góðan mat. Á leiðinni aftur í vinnuna ákvað ég að koma við á bensínstöð til að fylla bílinn. Hef ekki nennt á bensínstöð frekar lengi og búin að keyra "á ljósinu" í nokkra daga. Á bensínstöðinni vatt sér að mér maður og spurði hvort hann gæti boðið mér út. Sem betur fer hringdi Óli kerfisstjóri í mig akkúrat þegar þessi maður sleppti orðinu. Óli vildi vita hvert væri best að fara með alla útlendingana (2) sem eru hjá okkur núna út að borða í hádeginu. Ég gat forðað mér í skjóli símtalsins. Maður má bara ekki fara út fyrir hússins dyr lengur, ég meinaða.

Annars hringdi Óli líka í mig rétt fyrir miðnætti í gær. Ég lá uppí rúmi þegar síminn hringdi:

Anna: "mrr err halló"
Óli: "æ, var ég að vekja þig?"
Anna: [ræskir sig] "nei bara komin upp í rúm"
Óli: "ég er í smá vandræðum, má ég nokkuð koma til þín í smá stund?"

[Vó.. hold it! - hugsaði ég. Óli í vandræðum á þessum tíma sólarhrings og hringir í mig? The fuck is goin' on?]

Anna: "hrmpf"
Óli: "hahaha, nei ég er niðrí vinnu, læsti lyklana mína inni. Má ég koma og fá lykilinn hjá þér?"

[ég bý mjög nálægt vinnustaðnum mínum]

Anna: "ó þú meinar, ég skal koma"
Óli: "nei þetta er ekkert mál, ég skokka þetta bara"
Anna: "nei láttu ekki svona, ég kem, verð í enga stund"
Óli: "neinei, ætla ekki að ræsa þig úr rúminu"
Anna: "Óli, ég er í tvær mínútur að fara í föt"
Óli: "hehe ok ég verð hér fyrir utan"

Við skulum átta okkur á því.. að hefði Óli komið, hefði ég hvort sem er farið í föt. Ég hefði ekki tekið á móti honum í stutta satín náttkjólnum. Það hefði getað misskilist. Auk þess er ég ekki það mikið ómenni að láta kerfisstjórann minn ganga í tíu mínútur á stuttermabol í kulda og roki til að ná í lyklana hjá mér, til að ganga aðrar tíu mínútur í kulda og roki til að ná í eigin lykla.

Ég er ekki samviskulaus með öllu you know..

Í nótt dreymdi mig að ég var í partíi og hafði meðferðis flösku af kampavíni. Ég hristi flöskuna þangað til tappinn þeyttist af og vínið sprautaðist framan í mig. Froðan lak niður kinnarnar í löngum taumum og ég strauk hana í burtu með fingrinum og stakk honum upp í mig. Sleikti útum líka.

Skyndilega kom einhver og grýtti mér út. Þar sem ég stóð á tröppunum áttaði ég mig á því að ég var butt naked. Hafði samt mestar áhyggjur af því að síminn minn væri að verða batteríslaus svo ég bankaði uppá í næstu íbúð. Hún var á tveimur hæðum og þegar ég var á leiðinni upp stigann sagði gestgjafinn mér að þetta væri mjög sérstakt handriði. Þá vaknaði ég.

Júlía kom áðan og á sömu mínútunni kom vinkona mín í heimsókn líka. Planið var að taka Júlíu í manicure og þar sem H var á staðnum tók ég hendurnar á henni bara líka í gegn. Úr varð mjög ánægjuleg "stelpu stund". Þegar Júlía fór barst talið að öðrum og alvarlegri málum.

Ég veit ekki hvernig það er að vera tæplega þrítugur og vera hræddur um að finna aldrei mann og eignast aldrei börn. Ég kem aldrei til með að vita það. Finnast tíminn vera að hlaupa frá sér og ekkert nema drullusokkar í boði á markaðnum. Ég held að það sé ekki rétt heldur. Ég hinsvegar stend við það sem ég hef alltaf sagt: maður finnur ekkert eigulegt á djamminu. A.m.k. ekki þegar maður er að leita.

Þegar maður er ekki að leita.. þá geta furðulegustu hlutir gerst.

Talandi um djammið... ég er að fara að afhenda verðlaun á föstudaginn. Á eftir verður stofnfundur í félagasamtökum sem ég er búin að skrá mig í. Ég er svo glötuð að ég man ekki nafnið á félaginu í augnarblikinu. Sue me.

Á laugardaginn er óvissuferð. Þegar ég er komin í bæinn úr henni ætla ég að fara á djammið, drekka mig augafulla og svo.. ætla ég að þvo bílinn minn.

-NOT

Eitthvað eru hlutirnir að skerpast í hausnum á mér - aðeins. Svaf yfir mig í morgun til klukkan hálf ellefu. Geri aðrir betur. Gat varla reist mig upp af koddanum fyrir vöðvabólgu og byrjaði daginn á að fá mér tvær ibufen og skola þeim niður með vatni. Fór í bað áðan og tók tvær ibufen + parkodin við hausverknum sem vöðvabólgan hefur getið af sér.

Mér líður ekki vel.

Þar fyrir utan er ég bara hress.

Ég hef tekið eftir því að þegar ég hugsa um ákveðna hluti sækir að mér svo mikill svefn að ég verð að hætta að hugsa um þá. Enn og aftur koma náttúrulegar varnir líkama míns í veg fyrir að ég hugsi of mikið um hluti sem mér finnst óþægilegt að hugsa um. Sem er gott, samt ekki.

Til dæmis get ég ekki lengur hugsað um verkfall kennara, ég byrja að geispa alveg um leið. Ég get ekki hugsað um óveður, verð alveg hrikalega syfjuð og ef ég hugsa um.. ..soldið annað, get ég varla haldið augunum opnum.

Í dag talaði ég stanslaust um óveður og óöryggi í 50 mín. Og þörf mína fyrir að geta alltaf annaðhvort labbað út í bíl og keyrt í burtu, eða hringt á leigubíl og tekið taxa í burtu. Fyllist líka óöryggi þegar ég hringi dyrabjöllu - alveg þangað til einhver svarar.

Hvernig stendur á þessu?

Ég er manneskja sem ætlar í óvissuferð á laugardaginn. Í rútu. Ef ég á ekki að deyja úr óöryggi þyrfti ég helst að fara á bílnum mínum og elta rútuna. Annaðhvort það.. eða hugsa um leið og ég er búin að fá mér sæti í rútunni - og sofa alla ferðina.

Ég er með óöryggi á háu stigi.

Var boðið á veitingastað um daginn og smakkaði sushi í fyrsta sinn á ævinni. Fannst ferlega gaman og loksins kom sér vel að eiga spes foreldra. Lygin í mér, það hefur oft komið sér vel, en oftar illa. Bygons.

Ég var nefnilega ekki eins og stelpan í Landsbankaauglýsingunni. Ég kann að nota prjóna. Hvernig lærði ég það? Jú.. einu sinni fóru pabbi og mamma til Kína, án gríns. Þar lifðu þau á melónum í þrjár vikur og hreinsuðu magann með því að fá sér whiský kvölds og morgna. Eina fólkið sem fékk ekki steinsmugu í ferðinni. Þegar þau komu heim höfðu þau meðferðis tösku fulla af niðuruðudósum og matarprjónum. Við vorum varla komin heim af flugvellinum þegar mamma tók öll hnífapör úr umferð og setti prjóna í hnífaparaskúffuna.

Þeir sem lærðu ekki að borða með prjónum.. ja... þeir léttust bara.

Það kom mér töluvert á óvart hvað mér fannst þetta gott. Sushi-ið. Ég hef aldrei lagt í að smakka sushi áður og finnst hrár fiskur ekkert átakanlega lystugt fyrirbæri. Hef unnið við að verka þetta og aldrei stungið upp í mig einum einasta bita. Það var ekki einu sinni freistandi. Það hefur hinsvegar komið fram að ég vil allt fyrir ákveðinn aðila gera. Hann hefur ekki gott af því að vita það, en hann les mig ekki svo þetta er allt í lagi.

Auk þess lýg ég svo mikið á síðunni. Hann veit það alveg.

Í gær var ég spurð um það hvort ég gæti ekki framið sjálfsmorð. Mig langar ekkert sérlega að gera það. Samningaviðræður eru a.m.k. hafnar. Maður er náttúrlega líftryggður fyrir stórar fúlgur. Myndi alveg redda fjármálunum, þó ekki, því ég myndi halda áfram að lifa þannig séð.. bara ekki hér. Maður spyr sig: hverskonar líf er það???

Það er líka til í dæminu að ég myndi láta ræna mér. Fá til þess menn sem heita Bóbó og Lóbó. Ætla ekki að fara nánar út í hvað það hefði í för með sér, enda viðkvæmar sálir oft að lesa.

Í gær komu hingað menn. Tveir menn með snúrur og alls kyns dót. Þeir athöfnuðu sig inná baði og komu í gang einhverri viftu sem á að.. æ ég veit ekki hvurn fjandann þetta rusl á að gera. Ég veit bara það, að þegar ég kom heim í dag heyrði ég torkennilegt hljóð. Ég sussaði á öll börnin og gekk á hljóðið, sem kom frá baðherberginu.

Mikil ósköp, jú.. hljóðið er eins og í draug með búúú-æði og það er ekki verandi í helvítis íbúðinni fyrir þessu helvítis söngli. Fór í bað áðan og um leið og ég skrúfaði fyrir vatnið heyrði ég þetta helvítis væl.

Nú spyr ég sjálfa mig: hver á eftir að geta sofið í þessum helvítis látum?

Gef mig ekki út fyrir að vera spákonu.. en ég tel mjög líklegt að þessir menn, báðir tveir, mæti aftur á svæðið til að kveða niður þennan helvítis draug, áður en ég þarf sjálf á særingarmanni að halda.

Það er ekki langt í það.

Fyrst verkfall, svo bóla á ennið, nú draugur inná baði. Hvað næst?

Ég er í svo góðu skapi, þökk sé Soffíu hjá Og Vodafone. Mig nefnilega vantaði nýtt símanúmer til að gefa upp á Galdradúkkusíðunni og ég vildi ekki fá hvaða númer sem er. Talaði við Soffíu og sjá! Hún reddaði málinu og var ekki lengi að því!

Nú getur Jóhanna átt gamla númerið mitt sem ég ætlaði að nota í þetta mál og ég fæ nýtt, næstum alveg eins. Enda allavega bæði á - ANNA.

MÚHOHOHOHO

Það er búið að fresta verðlaunaafhendingunni sem þýðir að ég fer ekki í geðveiku dragtina á morgun, sem ég keypti í gær, heldur þar næsta föstudag. Hvort á ég að vera með svart naglalakk eða eldrautt? The agony of choice..

Sem minnir mig á að ég fór og keypti mér dragt í hádeginu í gær. Allur gærmorguninn hjá mér fór í að sitja og vorkenna mér yfir því að ég ætti engin föt til að vera í á þessari verðlaunaafhendingu þar sem ég hef minnkað um tvö númer frá því síðast þegar ég keypti mér eitthvað svona semi bisness like í fataskápinn. Lít út eins og Chaplin í hlutverki umrenningsins þegar ég er komin í gömlu dragtina, bara sorglegt að horfa á það. Ætli ég hafi lækkað líka? Einkennilegt. Ég mátti nú ekki alveg við því..

Þegar liðið var all verulega á morguninn og ég var búin að barma mér mikið stakk Inga uppá því að ég myndi bara fara og kaupa mér föt. Ég horfði á hana eins og hún væri Kleppsmatur. Kaupa föt? Datt ekki í hug að þetta væri option, þegar ég mundi skyndilega eftir því að ég á, þrátt fyrir allt, mökk af peningum (innan skynsamlegra marka) hjá RUV sem ég hef bara ekkert verið að nota. Búnir að liggja þarna í tvo mánuði alveg óhreyfðir. Þegar ég áttaði mig á þessari staðreynd spurði ég Ingu hvort hún vildi bara ekki koma með mér að skoða föt. Það er nefnilega eitt af því leiðinlegasta sem ég geri og ég fer stundum að gráta ef ég reyni að kaupa mér föt ein. Þegar það gerist sér afgreiðslufólkið sér leik á borði og hleður á mig ógeðslega ljótu rusli sem ég sé ekkert fyrir tárum og ég upplifi byuers remorse dauðans mánuðum saman á eftir.

Ah.. nú er ég aðeins að ljúga.. bygons.

Þetta gekk eins og í sögu. Byrjaði sem líklegt mission impossible, tók í heildina 40 mín og ég var heilli dragt ríkari og peningum sem ég var búin að gleyma að ég ætti fátækari. Ég hef gert marga verri díla um ævina. Það er ekki nokkur spurning.

Fór í búð í Hallarmúla í dag til að kaupa svolítið. Tók Dodda með. Klukkan var hálf sex og Doddi átti að vera mættur í sund klukkan sex. Hann hafði miklar áhyggjur af því að við myndum ekki mæta á réttum tíma.

Yndisleg afgreiðslustúlka aðstoðaði mig við að velja það sem ég var að kaupa og svo talaði hún aðeins við Dodda, sannfærði hann um að við myndum ná í sund á réttum tíma. Hún missti hinsvegar af því sem gerðist á eftir í bílnum á leiðinni í sundið.

Doddi: er ég orðinn of seinn?
Anna: neinei, við náum þessu alveg (klukkan var 20 mín í sex)
Doddi: en mamma, þú sagðir eina búð og svo keyrir þú eitthvað og sérð aðra búð, það er alltaf þannig.
Anna: það er oft þannig já, en ekki þegar þú ert að fara í sund.

Hann mætti á réttum tíma.

Það er nefnilega eitthvað sem ég þoli mjög illa, óstundvísi. Árum saman hef ég verið óstundvísasta manneskja sem hægt er að hugsa sér. Sérstaklega ef ég á að vera mætt fyrir hádegi. Það mun vera svefninn. Ég þoli hinsvegar ekki að vera sein, það er komið á sálina í mér. Tek út fyrir það.

Það er ekkert gaman að eiga mæta til vinnu klukkan níu, sofa yfir sig til klukkan tíu og geta sagt í fullri einlægni: "this is the earliest I've ever been late".

Tonight I'm tangled in my blanket of clouds, dreamin aloud.

Doddi koddi er orðinn veikur. Með hálsbólgu og hita. Jóhanna ætti skilið Fálkaorðuna fyrir þolinmæðina sem hún sýnir drengnum því hann verður voða vælin og lítill þegar hann er veikur. Ég er búin að borga óvissuferðina og fékk í dag ánægjulegan tölvupóst frá viðskiptavini sem keypti af mér Galdradúkkur óséðar. Nú er hún búin að fá þær í hendurnar og ætlar að panta fleiri.

Sem minnir mig á að ég var að spá í að setja upp barnaþrælkunnarbúðir heima í verkfallinu. Láta börnin mín framleiða fyrir mig Galdradúkkur í akkorði. Þau eru með svo litla fingur sem henta einkar vel í að snúa þeim við og svona. Þyrfti bara að kenna Jóhönnu á saumavélina, verð ekki nema örskot stund að því.

Fyrst þau eru farin að vinna þá rukka ég þau að sjálfsögðu um húsaleigu, mat, hita, rafmagn og nú síðast síma. Ég fer á hausinn þegar ég fæ næsta símreikning. Sumir eru komnir á hin alræmda símaaldur. Spurning um að kaupa sér headset með mæk hið fyrsta. Mælirðu með einhverju Beggi?

Nei ég er bara að rugla. Set ekki upp neinar þrælabúðir. Ég nenni því ekki.

Mig langar að vera heima hjá Dodda. Kúra við hann og hughreysta. Strjúka á honum hárið og greiða honum með lúsakamb. Fékk aðvörun frá dagvistinni í gærkvöldi að komin væri upp lús. Kemdi Dodda í gærkvöldi og hann hreinlega malaði á meðan honum fannst það svo gott. "Mamma, þetta er eins og þú sért að klóra mér í hausnum" sagði hann um leið og fór um hann unaðshrollur. Það er ágætt. Verður þá ekki vandamál að kemba drenginn. Fann enga lús, sem betur fer. Það væri nú eftir öllu ef maður fengi lús ofaná allt saman. Sambúð frekar en lús, anyday Norn. Í alvöru talað.

Fór heim í hádeginu og gaf þessum greyjum mínum að borða og hlustaði á Dodda kvarta yfir því hvað hann á bágt og hvað honum er kalt og hvað það er leiðinlegt að hafa ekki cartoon network, og að honum er soldið illt í puttanum og það er vont að kyngja og..

Hvaðan hefur hann þetta? Ekki mér.. niiii

Sit hér og langar í sígarettu. Held að það sé bara vegna þess að ég er með nikótíntyggjó. Ég held ég sé ekkert átakanlega vitlaus en ég bara skil ekki suma hluti. Þeir eru gjörsamlega beyond me. Ég sjálf included.

Best að skella upp einu baðherbergi snöggvast á meðan ég hlusta á Foo F..

Þegar ég er búin að því þarf að ég að kalla saman Alan, Organistann, Tony og Refinn.

Þá er maður allur út í pússningu og kýtti.. en þetta er komið.

baðherbergi anna.is

Mig dreymdi draum í nótt og líður eins og fantasíu í neverending story því ekkertið er að éta drauminn upp. Ég mundi hvert einasta smáatriði þegar ég opnaði augun rétt áðan.

Stikkorð:

Hlíðarvegur, blaðamaður, skáhallandi bókahilla, eldavél, tuska, veggur, skeljar, skorðdýr, krakkar, skeljar út um öll gólf, straujárn, pulsur, pabbi, afi, Hlíðarvegur kj, bíðum við.. nú er ég búin að gleyma... ég var á.. hótel, mb, gardínur, út..

Nei ég man ekki meira. Sem er sorglegt því þetta var mjög einkennilegur draumur, to say the friggin' least.

Nú er ég hinsvegar að fara í óvissuferð og ætla að klæða mig. Get samt ekki farið fyrr en ég er búin að óska ónefndum aðila til hamingju með mastersgráðuna!

*stórt knús*

Þetta var æðislega gaman.

Geri grein fyrir þessu seinna, þegar ég get setið við tölvuna skammlaust. Er að drepast í rassinum, fokk. Kom heim klukkan tíu, hlaðin all kyns gjöfum, fór í bað og lagðist upp í rúm því ég var gjörsamlega búin á því. Sofnaði og vaknaði aftur rétt upp úr þrjú í nótt við brjálað blús lag sem einhver tók á píanóið niðri. Ef þetta varst þú Hugi, shit. Þetta var geðveikislega flott, to say the friggin' least.

Nema hvað, ég var vöknuð og sofnaði ekki aftur fyrr en einhverjum klukkutímum seinna. Var lengi vel að spá í að klæða mig og skella mér niður í partíið en var of þreytt til að nenna því...

Það hafa líklega allir heyrt the expression "stranger things have happened". Get lofað því að skrítnari hlutir en eftirfarandi hafa ekki átt sér stað, ekki í mínu lífi allavega.

Það var þannig að þegar ég vaknaði og var búin að blogga, þá fékk ég sms. Skeytið var frá manni sem ég þekki og í því stóð: "er nidra 101, drea er her, komdu strax". Vill til að ég lofaði honum (á fimmta glasi eitt kvöldið) að ég myndi láta draum hans rætast og sofa hjá Drea fyrir framan hann.

Getur verið að allir karlmenn séu eins?

Augljóslega lofaði ég þessu bara vegna þess að ég reiknaði aldrei með því að ég gæti uppfyllt loforð af þessu tagi, that goes without saying. Þökk sé tækni samtímans var loforðið tekið upp á gsm síma (hljóð og mynd) sem hefur verið spilað fyrir mig ca 108 sinnum. Ég er orðheldin manneskja og með sönnunargagn af þessari stærðargráðu átti ég ekki undankomu auðið. Vissi samt að líkurnar á því að Drea Matteo myndi vilja sofa hjá mér væru hverfandi. Vonaði það allavega.

Nú.. þegar ég kom inná barinn sat.. best ég kalli hann bara MB. MB sat við hlið Drea á barnum og það var eins og hann hefði fengið sér miiiiikið lýsi með bjórnum, svo breitt brosti hann.

Ég settist á barstól og pantaði mér tvöfaldann bacardi í kók sem ég þambaði nærri allt áður en ég blandaði mér í samræðurnar. Kom í ljós að MB hafði verið á bæjarþvælingi í gærnótt, ekki nennt að leita að leigubíl og bókað herbergi á 101 í staðinn. Þegar hann kom niður til að tékka sig út í morgun var átrúnaðargoðið, gyðjan sjálf: Drea Matteo á svæðinu. Hann komst ekki lengra. Var búinn að halda henni uppi á drykkjum og snakki í þrjá tíma þegar ég mætti. Kvartaði yfir því að ég hefði verið allt of lengi á leiðinni og þetta væri farið að kosta hann stórfé, sem var augljóslega mér að kenna.

Mér leið eins og lambi á leið til slátrunnar, reyndi að beila en hann spilaði fyrir mig blessað loforðið í 109. skiptið með gsm símanum og glotti. Ég spurði hvort hann væri búin að segja Drea frá þessum "díl", nei.. hann var svo hugulsamur að láta mér að eftir. Nú átti ég að sedúsa Sópranós píuna þarna á barnum. Jesús. Ef þetta er ekki mongo, þá veit ég ekki hvað.

Mér leiðist svona pikköpp ferli svo ég skellti í mér öðrum tvöföldum bacardi, snéri mér að Drea og sagði: "so.. wanna f**k?" (er að rembast við að halda í PG rating) Drea horfði á mig í ca 30 sek áður en hún svaraði: "sure, got a room?". Ég pantaði mér aftur í glas.

Korteri og tveimur tvöföldum seinna vorum við stödd í herbergi með tveimur rúmum. Hann er skrítinn þegar kemur að svoleiðis. Held að þetta séu leifar frá fyrra lífi þegar hann var Breskur lord. Bygons.

Drea settist á rúmgaflinn og spurði: "what's he doin'?". Ég var farin að kippa aðeins af öllu romminu, settist á stól og spurði: "eh.. can he watch?" -"Sure", sagði hún kæruleysislega og rótaði í töskunni sinni, "but no cameras. He can join in if he likes".

MB leit helst út fyrir að hafa dáið og farið til himna. Greinilega staðráðinn í að láta þetta ekki brjóta sig niður. Áður en ég vissi af var Drea búin að tæta sig úr öllu nema nærbuxunum og lá makindarlega uppí rúminu, horfði ögrandi á okkur. Við vorum bæði frosin. Hvort það var vegna þess að okkur leið eins og við værum í the twilight zone eða vegna þess að Drea lyktaði eins og ruslahaugur.. veit ekki.. en ég varð frekar fegin þegar MB bað hana vinsamlega að klæða sig í aftur. Við værum hætt við.

Hún hreytti í okkur einhverjum vel völdum fúkyrðum, sem ég hef ekki eftir, klæddi sig og fór út. Við nýttum hinsvegar aðstöðuna til hins ýtrasta þegar við vorum búin að lofta út. Þeir eru ekki að djóka með jersey og ruslahaugana. Hefði aldrei trúað þessu að óreyndu.

Þegar við komum niður í lobbí og vorum að tékka okkur út sá ég hinsvegar einu konuna sem er á to do listanum mínum. Gina Gershon. Ég leit á MB sem vissi nákvæmlega hvað ég var að hugsa...

There's a somebody I'm longing to see..

Það er alveg rosalega fallegt fullt tungl þarna úti í kvöld. Ætla út á svalir að góla á miðnætti, það er á hreinu! Nei bara smá djók, ég þarf að gera annað og meira áríðandi. Sulta rifsber. Nei bara smá djók. Bygons. Djöfull rugla ég.

Ég ætti kannski að hætta að forma setningar og blogga í stikkorðum eingöngu?

tungl, fallegt, gól, djók, sulta, aftur, djók, bilun, ekkert, nýtt.

Það er einhver mellow stemming í gangi hér á heimilinu. Doddi syngur með Billie Holiday og Jóhanna er að lesa. Vantar bara leðursófasett, arinn og skemil. Mann með pípu í hægindastól að lesa virt breskt dagblað, hesta í girðingu við austur álmuna og hunda tilbúna fyrir refaveiðarnar á morgun. Við erum reyndar nýkomin heim, vorum boðin í brjálæðislega góða eldbakaða Rizzo pítsu hjá frænku krakkanna. Það er vel þess virði að keyra uppí Árbæ og ná sér í svona. Ég borðaði gjörsamlega yfir mig.

Held ég taki Bentleyinn for a spin og kíki betur á þetta tungl, vonlaust að góla hér útá svölum. Á ekkert smá mongo nágranna í blokkinni á móti hvað það varðar...

Á leið minni út í Bentley-inn rétt fyrir miðnætti gekk ég fram á nágranna minn, þennan sem kýldi mig um árið þegar ég spangólaði á fallega tunglið sem þá var fullt í það skiptið. Allar götur síðan hefur hann gefið mér afskaplega illt auga í hvert sinn sem hann sér mig og þegar leiðir okkar liggja saman í Melabúðinni beitir hann mig fantabrögðum. Klessir á mig með körfunni eða keyrir henni yfir tærnar á mér. Stundum hef ég séð hann setja alls kyns rusl í körfuna mína þegar hann heldur að ég sjái ekki til, eins og matarsóda, heilsutvennu og libresse dömubindi ekki með vængjum. Ég hef ekki skipt skapi í eitt einasta sinn sem mann andskotinn gerir þetta, held fullkomnu pókerfeisi. Ég rúla, Anna best og allt það.

Anyway. Í kvöld keyrði þó um þverbak þegar hann virti mig ekki einu sinni viðlits. Gekk í áttina til mín og lét eins og hann sæi í gegnum mig, rétt eins og ég væri ekki þarna beint fyrir framan hann. Segi nú bara eins og lufsan í Dangerous Liaisons: "I will not be ignored!" Þegar hann var komin nógu nálægt greip ég í jakkann sem hann var í og rykkti manninum til mín. "Ég er búin að fá upp í kok af merkilegheitunum í þér helvítis asni! Get látið þig vita að ég mun góla og ýlfra á þetta tungl twenty four seven ef mér dettur það í hug og ef ég heyri píp frá þér annað en "þakka þér fyrir Anna" þá ætla ég að eyða því sem ég á eftir ólifað í að senda þér syngjandi skeyti með LAGLAUSUSTU JÓÐLURUM NORÐAN ALPAFJALLA!", hvæsti ég á hann.. öskraði reyndar þetta síðasta.

Hvað haldiði að maðurinn hafi gert? Hann greip um axlirnar á mér, þrýsti mér upp að sér og kyssti mig. Vá hvað það var óvænt og vá hvað þessi nágranni minn kann að kyssa. Þegar hann var búinn.. sleppti hann takinu á mér og ég datt í götuna. Hnén á mér hætta að fúnkera þegar ég er kysst svona, göngulagið verður eins og hjá róna. "Æ.. fyrirgefðu", sagði hann og hjálpaði mér upp, "meiddir þú þig?" Það eina sem mér datt í hug að segja var: "já soldið, ertu til í að kyssa á bágtið?" Svo benti ég með vísifingri hægri handar.. á munninn á mér.

Ég átti móment áðan. Var stödd við innkeyrsluna á bílastæðið við vinnuna mína þegar ég leit á klukkuna og sá að hana vantaði ennþá tíu mín í eitt. Ákvað að taka einn hring og klára að hlusta á lagið sem ég var að hlusta á.

Keyrði út á Suðurgötu og allt í einu flugu gæsir fram úr bílnum. Þær flugu svo lágt og fylgdu bílnum fullkomlega. Þetta var æðisleg sjón, sérstaklega þegar maður hefur séð myndina Le Peuple migrateur

Ég fékk martröð í nótt. Dreymdi að ég hefði látið klippa mig stutt og litað hárið á mér ljóst í leiðinni. Sem fyrr þá varð hárið á mér ekki ljóst, heldur varð það sumstaðar appelsínugult, einnig skærbleikt og inná milli voru æpandi grænar strípur. Það má segja að ég hafi litið út eins og karakter af cartoon network, at best. Ég vaknaði upp klukkan korter í sjö og greip um hausinn á mér. Hjúkk.. bara draumur..

Fór til Júlíu í sjoppuna í gærkvöldi. Var að kjafta við hana þegar ég fann eitthvað strjúkast upp við fæturna á mér. Var ekki kominn köttur á svæðið. Júlía gaf honum mjólk og hann skoðaði sig um á milli þess sem hann nuddaði sér upp við fæturna á mér. Hann heitir Mosi og á heima á Vesturgötu. Rosalega fallegur köttur.

Ég ílengdist hjá Júlíu vegna þessa, held ég hafi verið þarna í tæpan klukkutíma. Þegar ég kom heim talaði ég við Hitler sem var að núka Evrópu. Lætin í þessum sprengjum alltaf...

-mátti nú ekki alveg við því, en læt þetta ekki stoppa mig.

Merkilegt hvað fólk getur komið á óvart. Einn viðskiptavina minna heldur úti heimasíðu, augljóslega, nema á heimasíðunni er hann dónalegur og hálfgerður ruddi. Þessi maður kom til mín áðan og hann gæti ekki verið lengra frá því að vera svona í raunveruleikanum. Hvers manns hugljúfi og manni er sönn ánægja að aðstoða þennan mann á allan hátt.

Fleiri en ég sem lifa tvöföldu lífi. Ég læst vera góð og ljúf á síðunni minni en í raunheimum stekkur mér varla bros, ég á það til að hrækja á fólk upp úr þurru og fæstir þora að yrða á mig.

Svona er lífið skrítið.

Var að tala við dórið á msn:

dórið: þú ert belja
anna: þakkir
dórið: beljur eru sætar

Fór að sækja Dodda í selið í gær. Hann lá í gólfinu með hundagrímu og gelti. Sagðist vera Selhundur og að ég væri hundamamma. "Maður segir ekki hundamamma, maður segir tík" sagði ég. "Þú ert tík mamma", sagði Doddi.

Get ekki ákveðið hvort ég eigi að standa upp og fara á klósettið eða skjóta mig í hausinn. The agony of choice..

Anna: Hey krakkar, ég ætla að elda hrygg um helgina
Doddi: Æji.. þú hefur aldrei bjúgu..

Anthony works in the grocery store
Saving his pennies for someday.
Momma Leoni left a note on the door.
She said, "Sonny, move out to the country.
Working too hard can give you a heart attack;
You oughtta know by now.
Who need a house out in Hackensack?
Is that all you get for your money?"
And it seems such a waste of time.
If that's what it's all about...
Momma, if that's moving up, than I'm moving out.

Seargeant O'Leary is walking the beat.
At night, he becomes a bartender.
He works at Mr. Cacciatorre's down on Sullivant Street,
Across from the medical center,
And he's trading in his Chevy for a Cadillac.
You oughtta know by now,
If he can't drive with a broken back,
At least he can polish the fenders.
And it seems such a waste of time,
If that's what it's all about...
Momma, if that's moving up, than I'm moving out.

You should never argue with a crazy mind.
You oughtta know by now,
You can pay Uncle Sam with the overtime
Is that all you get for your money?
And if that's what you have in mind.
And if that's what you're all about...
Good luck moving up, cause I'm moving out

(motorcyle revving sound)
I'm moving out...

---

Myndlistaskóli, leir, týndur hringur, smátt letur í bók, 5 ferðir fyrir 8 manna hópa, kampavín...

Í gærkvöldi fór ég í bað og svo lagðist ég upp í rúm. Hlustaði á börnin rífast og kallaði á Dodda. Hann var í ljónabúningnum sínum, æfa sig fyrir Halloween sem við komum til með að halda uppá á sunnudaginn, ég sagði honum að vera góður við systur sína og hann sagði að honum leiddist. Ég dró hann til mín í rúmið og svo.. alveg óvart.. sofnuðum við.

Ég vaknaði aftur rétt fyrir klukkan eitt í nótt, þá búin að sofa frá klukkan átta um kvöldið. Við hliðina á mér í rúminu lá litli ljónsunginn minn, eins og ég kalla hann stundum. Hann var ennþá í búningnum eins og sést og steinsofandi. Ég fór fram, hálf ringluð, fékk mér kakómjólk og settist við tölvuna. Eftir u.þ.b. korter fór rafmangið. Vill til að sem fyrrverandi reykingamanneskja á ég mökk af kveikjurum sem hafa verið að koma í leitirnar smám saman.

Til að gera langa sögu stutta þá hafði rafmagnið verið tekið af í götunni, eitthvað rútínu viðhalds dæmi. Ég stillti vekjaraklukkuna á gsm símanum og skreið upp í rúm til ljónastráksins míns og fór aftur að sofa. Vaknaði rétt fyrir átta í morgun. Rafmagnið var ekki komið á, eða.. þegar það hefur verið sett á aftur hefur því slegið út hjá mér. Ég sló því inn aftur og sjá.. það varð ljós. Doddi var ennþá sofandi þegar ég fór í vinnuna rétt fyrir níu.

Held að það sé ekki ofsögum sagt að við vorum þreytt í gærkvöldi.

Í hvert sinn sem ég hringi í Huga fæ ég talhólf:

"Góðan dag og gleðilegt ár"

Cracks me up every time..

Ég er komin heim. Var keyrð heim í þýskum eðalvagni af Jóni Jóni. Já.. ég er ekki spastísk, hann heitir Jón Jón. No kidding. Myndi ég ljúga svona löguðu?

Öll kvöld eiga sér hápunkt. Hápunktur kvöldsins í kvöld hlýtur að vera The Boss.. followed by, Finally.. followed by.. Le Freak. Ójá..

Who was, who was the boss..

Komst að því að karlmönnum finnst ákveðið efni, almennt, mjög perralegt.. í mjög jákvæðri merkingu þess orðs.

hehehe

"Ég vissi ekki að þú værir pönkari eftir vinnu, þú lítur svo sakleysislega út á daginn". Hvað get ég sagt.. What you see is what you get.. á ekki alltaf við...

-auk þess.. lít ég sakleysislega út?

Bygons.

Nú.. það sem raunverulega gerðist í kvöld:

Ég fór að afhenda blessuð verðlaunin, sem ég gerði af miklu öryggi (og með gleraugu) á háhæluðu skónum sem ég er búin að vera ganga til síðastliðna daga á meðan ég set í þvottavél og hengi upp. Það er ekkert grín að hengja upp á 13 cm hælum..
Hallgrímur Thorsteinson gerði mér samt grikk þegar hann bað mig um að tilkynna hver vann.. því ég var ekki viss.. svo ég sagði "er ekki betra að ég viti hver vann fyrst?" Hallgrímur hvíslaði því að mér.. og svo.. jah.. restin er history.

Kúdos Krummi!

Á eftir sat ég og kjaftaði við nokkra vef-menn og eina vef-konu, sem mér lýst reyndar mjög vel á og er sú eina sem gaf mér nafnspjaldið sitt. Ég kem til með að senda henni póst. Hinir ætla að hringja í mig í vinnuna. Það hringja allir í mig í vinnuna hvort sem er...

Fór á Rex, hitti þar mann sem ég þekki og vin hans, sem ég kynntist í kvöld. Já og Einar (Einar) - sem var í miiiiiiklu stuði. Kvartaði sáran yfir því að engin væri í stuði nema hann. Kjaftæði, ég var í stuði.

Ég skemmti mér konunglega, eins og fyrr sagði.. dansaði og kjaftaði við áhugaverða stúlku sem tók mig í crash kúrs í karlamálum. Þurfti á því að halda.. verulega, og þurfti að nýta mér þessa þekkingu fyrr en varði..

...því þegar ég steig út úr eðalvagninum sem ég var keyrð heim í.. beið mín óvænt sending við útidyrahurðina.. nemlig.. Jude friggin' Law.

Hann er búinn að drekka soldið mikið, er inná baði núna. Ef hann ælir hendi ég honum út. Hann er flottur.. en það eru takmörk.

Auk þess. Hann gerir ekki alveg sömu hluti fyrir mig og annar maður sem ég þekki...

Hið ótrúlega hefur gerst. Ég vaknaði rétt áðan, tjahhh.. reyndar vaknaði ég fyrst klukkan hálf sjö en sofnaði aftur þegar ég sá hvað þetta var ókristilegur tími.. svo vaknaði ég í alvörunni rétt áðan og það sem átti sér stað fimm mínútum eftir að ég vaknaði á sér enga hliðstæðu.

Ég fór fram úr rúminu, gjörsamlega að frjósa úr kulda þar sem ég tætti mig úr öllum fötunum áður en ég fór að sofa í gær, eins og ég á til að gera, tiplaði á tánum að fataskápnum, opnaði og hvað haldiði að ég hafi ekki fundið, þrátt fyrir mikla leit? Jú... Vanilla Sky bol.

Þetta eru tímamót í lífi mínu.

Það er eitthvað..

Þegar piparkökur bakast, kökugerðamaður tekur fyrst af öllu..

Man ekki meir, sem betur fer á ég eigin uppskrift því í gær bjó ég til piparkökudeig og í dag eru krakkarnir inní eldhúsi að hnoða, fletja út og "stimpla" piparkökur.

Í dag er nefnilega Halloween eða hrekkjavaka og þar sem hryllingspiparkökugerðin í fyrra heppnaðist svo vel var ákveðið að endurtaka leikinn..

Í kvöld ætla ég að elda hrikalega góðan mat og borða yfir mig. Búa til nesti og koma krökkunum snemma í rúmið. Skóli í fyrramálið. Í einhverja daga allavega..

Skólaganga barnanna mun hafa margar breytingar í för með sér og allar jákvæðar, nema eina. Ég spyr mig stundum: "the fuck am I thinking?" og það er eiginlega kjarni málsins. Ég er ekki að hugsa. Verð syfjuð þegar ég reyni það. Það er svona þegar tvö element eru ekki sammála og togast á inní manni.

Gjörsamlega óþolandi og akkúrat núna.. geyspa ég.

Kannski maður fari í bað.

Krakkarnir eru búnir að skreyta piparkökurnar. Jóhanna átti heiðurinn af því að hnoða, fletja og "stimpla" nánast allt. Ég ákvað að hún væri alveg nógu stór til að gera þetta sjálf og auk þess nánast grát bað hún mig um það. Ég er að byrja að kenna henni sitt lítið af hverju í almennum heimilisstörfum. Bað hana áðan að taka niður af snúrunum, brjóta saman og ganga frá inní skápa. "Hjúkk að hún bað okkur ekki um að gera þetta" hvíslaði Doddi að vini sínum sem er í heimsókn.

Hann sleppur ekki, er bara of lítill ennþá. Næði ekki upp í snúrurnar nema með heví álstiga. Mér er nú ekki allsvarnað. Auk þess á ég ekki svona stiga og nenni ekki að keyra niðrí Húsasmiðju..

Þegar ég fór á djammið á föstudaginn sleppti ég því að minnast á smá partí sem ég fór í á milli verðlaunaafhendingarinnar og Rex. Ég vissi ekki hvernig þetta partí yrði, hvort ég yrði þar lengi eða stutt.. eða hvað... svo ég helti Bacardi í límónu topp brúsa og tók með mér.

Ég blandaði mér eina blöndu í partíinu áður en ég fór niður í bæ. Var sumsé með fulla flösku af áfengi í töskunni. Þessi flaska var ennþá óhreyfð í töskunni minni þegar ég kom heim og ég setti hana á eldhúsborðið við hliðina á vaskinum og hugsaði: "best ég helli þessu bara aftur í bacardi flöskuna".. en komst ekki lengra. Letin og verkfælnin ná að drepa mig einn daginn.

Nú er rétt að ég taki fram að Doddi er með sull æði. Hann elskar að sulla inná baði og notar til þess alls kyns dollur, glös og flöskur. Í morgun, þegar ég kom frammúr, fann ég rosalega sterka lykt inná baði en pældi ekkert í því, var of upptekin við að fara að baka piparkökur. Núna rétt áðan greip ég tóma límónu topp flösku af eldhúsborðinu og fyllti hana af vatni. Fannst vatnið bragðast furðulega og gretti mig smá, Doddi varð vitni af þessu og sagði: "já mamma, þetta vatn er viðbjóður, VIÐBJÓÐUR".

Þrátt fyrir almenna tregðu á flestum sviðum áttaði ég mig á því að þarna hélt ég á flöskunni sem eitt sinn innihélt áfengið mitt. Ég hef ekki haft tíma til að spyrja drenginn hvað varð af Bacardi-inu sem var í flöskunni. Það er á hreinu að ekki drakk hann það allt en hefur þó greinilega smakkað ef marka má ummæli hans um téð vatn. Líklegast finnst mér að hann hafi hellt guðaveigunum í baðherbergisvaskinn, það er hans uppáhalds sullstaður, en þori þó ekki að sverja fyrir það vegna þess að hann á það til að fylla alls kyns ílát með vatni og setja þau t.d. upp í hillu eða inn í fataskáp.

Kemur ekkert rosalega vel út fyrir mig.. ef einhver finnur bacardi í barnavítamínglasi ofaní nærbuxnaskúffu.

Ég er að átta mig á því að ég þarf að setjast niður með drengnum og fá á hreint hvað varð af búsinu. Það er eiginlega deginum ljósara.

--

Update.

Hvorugt barnið mitt kannast við að hafa handleikið þessa flösku svo líklega hef ég hellt þessu niður sjálf. Ég er snillingur.

Ég er aðallega fegin að það sé ekki bacardi í smáskömmtum hér og þar út um alla íbúð ala Doddi.