Gott að vita að þið mamma þín eruð enn vinkonur ! Mamma, hlustaði á þig í útvarpinu og sagði við mig að það hefði átt að dæma þig af mömmu þinni á sínum tíma vegna andlegs ofbeldis af hennar hálfu. Það er mikið búið að vera að ræða það á hárgreiðslustofum í Hafnarfirði hvaða norn þetta sé og ýmsar sögusagnir eru í gangi.

Á leiðinni í bíó vorum við einmitt að tala um kommentið hans Þorkells á sögumannasíðuna og mamma spurði mig hvort hún ætti nú ekki að kommenta eitthvað. Ég sagði: "Já mamma, þú ættir að skrifa: "Ruglið í þér Anna mín, þú gast nú aldrei sagt eitt satt orð, það vita allir!""

Við dóum úr hlátri.

Við erum hinsvegar báðar göldróttar, ég og mamma, það vita allir.

Það mundi einmitt passa sérstaklega vel við á eftir þínu kommenti.

já það er rosalega gott að gráta.
ég hef einu sinni setið eftir að mynd var búin í bíó af því að ég grét svo mikið að ég gat ekki staðið upp, en það var ekki af því að myndin var svo falleg, heldur þveröfugt.
myndin var Dancer In The Dark.
og ég hló í endan á Titanic bwahahahahahahaha!
drown Leo, drown!

Ég hef ekki séð Dancer in the dark, var hún svona ljót?

hún var ekki beint ljót, bara sorgleg og áhrifamikil.
ég er líka svo rosalegur Bjarkar aðdáandi að mér fannst erfiðara að horfa á hana en flestum sem að ég þekki.
reyndar fór ég á hana með fyrrverandi kærastanum mínum og hann grét líka eins og smábarn.

Dancer in the dark upplifði ég sem "emotional rape" og ég skal aldrei aldrei sjá hana aftur. Ég var búin á því á eftir og þurfti að ræða þetta við einhvern sem hafði séð hana líka. Vá hvað hún gat snert mig mikið. Algerlega inn að hjartarótum!
En það er samt alveg rosalega gott að gráta yfir bíómyndum. Ekki oft sem þær snerta mann það mikið að maður tárist, hvað þá að maður sitji eftir með ekka og hor.

Já það er ekki grín að þessu gerandi. Ég er svo eftir mig.. enda grét ég í tvo klukkutíma nánast non stop. Doddi kom til mín eftir klukkutíma grát og spurði: "mamma, um hvað var þessi mynd eiginlega?".

Myndir hreyfði við mér en ég var auðvitað að gráta út af allt öðru.

Ég segi nú bara eins og hún mamma þín: "Þetta er nú meira bölvaða væl í þér stelpa. Þér væri nú nær að hugsa um börnin þín, þrífa þig og heimilið og fá þér svo popp og kók" Já ókey endirinn kemur frá mér en ég þekki kellu móður þína og hún hefði nú ekki leyft þér að væla í tvo tíma eftir heimkomu. Hún hefði sagt þér að snýta þér og brjóta saman þvottinn. Já maður lærði ýmislegt af því að hanga með þér á æskuárunum. Til dæmis lærði ég að brjóta saman handklæði í þreföldu broti (og geri enn) og líka að þegar maður er búin að hjálpa til við heimilisstörfin heima hjá frænku sinni þá kann maður það en hjálpar ekki til heima hjá sér því maður er komin með nóg þegar þangað er komið
Ferris Bueller - einstakur sóma drengur sem er enn í miklu uppáhaldi hjá mér. Eins og mig minni að þetta sé ein af þessum myndum sem við horfðum á þegar við vorum búnar með heimilisverkin heima hjá þér og fórum heim til mín Annars held ég að þú hafir alltaf séð eitthvað af sjálfri þér í Cameron

Enda hefur það komið fram á síðunni, að ég féll fyrir Cameron. Tóm sjálfselska líklega..

Ása: já.. eru ekki flestar myndirnar hans Lars Von Trier "emotional rape"? ég hef grátið yfir öllum hans myndum, og ég var marga daga að jafna mig eftir Breaking The Waves....

Já og mamma sagði reyndar: "já reyndu að gráta soldið kröftuglega, það er rosalega hollt."

Þessi mynd, The notebook, var allt annað en emotional rape. Langaði bara að taka það fram..

já ég hef heyrt að hún sé allt annað en það, og núna langar mig að sjá hana
þarf að grenja aðeins

Ég er nú grátvél mikil og felli oft tár í bíó. En að ég gráti með ekkasogum af sorg gerðist þegar ég sá Lilju 4-ever. Ég var miður mín lengi á eftir, og er það eiginlega enn ef ég hugsa um hana. En það er rosa gott að skæla soldið vegna fegurðar í myndum, yndislegt! Í gær táraðist ég líka í bíó... grét af hlátri. Það var á Dís. Hún kom mér skemmtilega á óvart!