Mánudagur, 13. september 2004
Ég sat áðan með krosslagðar hendur og "murder on my mind" svipinn þegar Óli gekk framhjá. "Þú lítur út fyrir að vera í frekar nojuðu skapi í dag".
-"Já", sagði ég á milli samanbitinna tanna.
Fimm mínútum síðar gekk hann aftur framhjá og ég fylgdi honum eftir með augunum með manndrápssvip. Hann glotti. Skyndilega snéri hann sér við á punktinum, fékk sér sæti við skrifborðið mitt og náði í gula miða og penna. Svo skrifaði hann eitthvað á miðann. "Hvað ertu að skrifa fallegt?" spurði ég með eins mikilli kaldhæðni og ég gat. Hann leit upp, sagði ekkert en brosti. Þegar hann var búinn að skrifa reif hann gula miðann af blokkinni og límdi hann á aftanverðann skjáinn hjá mér. "Hvað skrifaðirðu?" spurði ég. Hann virti fyrir sér miðann, reif hann af skjánum og sagði: "nei.. betra að hafa hann á enninu á þér" og límdi gula miðann á ennið á mér.
Ég tók miðann af enninu og kíkti á hann. Á miðanum stóð:
"Vertu góður við mig."
-"fyrir viðskiptavinina" sagði Óli.
Mér líður betur.