Föstudagur, 03. september 2004
Žegar ég kom heim frį London tók ég meš mér tvo laumufaržega.
Rottu og kanķnu; Rufus og Werner.
Meš žeirra hjįlp hugsa ég aš hęgt sé aš fį Dodda til aš borša kjśkling, svei mér žį. Hefur ekki reynt į žaš ennžį en hann tekur til eftir sig og slekkur į sjónvarpinu žegar žeir segja honum aš gera žaš. Hann hlęr yfirleitt alveg svakalega mikiš lķka į mešan žvķ honum finnst žeir svo fyndnir.
Werner er kanķna sem bašar mikiš śt höndunum, tekur fyrir augun, skelfur og stamar žegar honum er mikiš nišri fyrir. Hįlfgeršur aumingi ef žś spyrš mig. Žorir engu. Rufus er snöggtum gįfašari en Werner, enda er hann yfirleitt heilinn į bak viš allt sem žeim dettur ķ hug aš gera. Rufus er hinsvegar lķtiš fyrir framkvęmdir en finnst sśkkulaši alveg svakalega gott og aš sitja og hugsa. Werner er meira fyrir karamellur.
Annars gęti žaš breyst. Ég ręš ekkert viš žį žegar žeir eru komnir į hendurnar į mér..