Föstudagur, 10. september 2004
Vélin mín dó áðan. Var stopp í rúmar fjörutíu mínútur. Vill til að ég fór á námskeið um daginn í CPU CPR og gat komið ruslinu í gang aftur.
Byði ekki í geðheilsuna ef my precious myndi gefa upp öndina.
Ég fæ hroll.
Ég var næstum því búin að hlaupa út í sjoppu og kaupa kók og sígó, just in case, ef ég þyrfti að vorkenna mér óeðlilega mikið í kvöld. - Nú eða sitja sveitt við að reyna að bjarga því sem bjargað yrði úr því sem komið var.
Fékk samt rettu hjá blaðamanninum. Hann kom að sækja börnin þegar ég var orðin mjög svartsýn á ástandið...
Það er ekkert eins æðislegt og sígaretta þegar maður hefur ekki reykt rosalega lengi. Maður syngur bara hare krishna og slefar. Getur maður beðið um meira?