Fimmtudagur, 16. september 2004
Ég svaf nánast ekkert í nótt, reyndi allt. Heitt bað, slökun, en ekkert gekk. Ég er bara of hrædd í roki og vantaði Jude Law til að segja mér.. "everything will be all right darling, I'm here to take care of you". Helvítis fíflið, komin með eitthvað bimbó upp á arminn.
Annars leigði ég mér Cold Mountain um daginn og varð fyrir gífulegum vonbrigðum. Jude er ekki að geraða fyrir mig með svona alskegg. Eins og hvað hann er úber flottur í byrjun myndarinnar. Svo fannst mér þau eitthvað awkvard saman hann og Nicole. Engin hjónasvipur með þeim og hún hálf aulaleg eins og svo oft.
Í heildina leiddist mér þessi mynd og ég varð dauðfegin þegar hún var búin, eftir að ég hjálpaði henni aðeins með fast-forward. Það var given að Jude myndi bite the bullit í endann. - En aftur að þjáningum mínum í nótt. Þetta var skelfilegt.
Ég lá í hnipri undir sæng og skalf úr hræðslu. Náði að sofna now and again en hrökk upp þegar vindkviðurnar lömdu á gluggana hjá mér. Ljóta ruglið. Nú hefði verið gott að hringja í rent-a-man, ef ég hefði númerið. Hefði alveg splæst eins og fimm hundruð krónum í einhvern karlmann til að halda utan um mig.
On the bright side.. þá lifði ég nóttina af, sem ég reiknaði ekki með að ég myndi gera.
Í morgun kom Doddi uppí til mín og stakk ísköldum tásunum á milli læranna á mér. "Komstu til að stela hitanum mínum" spurði ég. Hann brosti og tók utan um mig: "þú ert svo heit mamma, það er svo gott að koma og stela hitanum þínum" svaraði hann.
Hann má stela hitanum mínum anytime.