Þriðjudagur, 21. september 2004
Þegar ég var að baka fyrir afmælið var ég að taka súkkulaðibitakökurnar út rétt áður en ég brunaði upp í Mosfellsbæ til að halda bekkjarafmælið. Ég setti þær á grind inní eldhúsi til að láta þær kólna og rauk út.
Nema hvað.. þær urðu alveg glerharðar. Svo harðar að þegar aumingja Doddi beit í eina um kvöldið losnaði tönn uppí honum.
Nú er spurningin.. er tönnin brotin, eða er hún "eðlilega" laus?
Tími til kominn að draga upp veskið.. og heimsækja Jón tannlækni.
Að allt öðru.. Hrikalega er illa fyrir mér komið. Komst að því áðan frá hver draumadrottningin Hans er. Konan í lífi Hans. The one that got away. Hann hefur aldrei náð sér alveg og ég held að Hann langi að koma á fundi með henni. Ná sáttum. Fokk.
Ég á ekki séns í helvíti. Hann sagði líka að ég yrði að sætta mig við að vera í öðru sæti. Ég sætti mig auðvitað ekkert við það. Djöfull er kemur maður harkalega niður úr heróínvímunni!
Þvílík vanlíðan, shit. Ég skelf og titra og svitna og er óglatt.
Líka rosalega þyrst.
Ég læt þetta ekki brjóta mig niður.