Mánudagur, 20. september 2004
Í dag er Jóhanna tólf ára. Tólf ár síðan mér leið eins og væri verið að saga mig í tvennt með vélsög. Ég bað þrisvar um að láta deyfa mig með vatni undir húðina. Að láta gera þetta við sig er eins og að láta brenna sig með sígarettu. Ég veit þetta, ég hef brennt mig á sígarettu.
Eftir þriðja skiptið, sem tók verkinn bara í nokkrar mínútur, var ákveðið að mænudeyfa mig.
Þegar ég var búin að fæða Jóhönnu og sá hana hugsaði ég: "jájá, glætan að þetta hafi komið út úr mér, ég trúi nú ekki hvaða vitleysu sem er!", bað loksins um að það yrði slökkt á útvarpinu og ætlaði að fara að sofa. Fannst ég vera búin að gera alveg nóg. Nei.. átti ég þá ekki eftir að fæða fylgjuna. Að ég hafi látið hafa mig út í þetta í annað sinn er alveg með ólíkindum!
Barnið vildi ekki gráta og hún var lamin til og frá en það heyrðist ekki píp frá henni. Ég var alveg sallaróleg því ég sá að hún var með tvær hendur og tvo fætur og eitt höfuð og búk sem tengdi þetta allt saman. Hvað gat þá verið að? Ekkert. Enda kom það á daginn, hún var bara þessi rólega týpa, er það enn.
Mér finnst hún auðvitað rosalega vel heppnuð en ég hef ekki nokkra trú á að hún hafi komið út úr mér. Ég kem aldrei til með að trúa því. Trúi ekki að Doddi hafi komið út úr mér heldur. Ég held að þetta sé eitt stórt samsæri og að storkurinn afhendi börnin upp á Landspítala, tilvonandi mæður séu sprautaðar fullar af ofskynjunarlyfjum og voila!
Mér finnst það miklu líklegri skýring.
Til hamingju með afmælið Jóhanna! 